บทที่ 22/2 โลกของฉันมันเฮงซวย

ยัยนี่เขียนข้อความแปะไว้บนหน้าผากของผมได้ไงวะ แล้วถ้าผมทะเล่อทะล่าออกไปจากที่นี่โดยไม่รู้ว่ามีกระดาษบ้านี่แปะอยู่กลางหน้าผากคนที่เห็นคงหัวเราะเยาะผมตัวงอแน่ แสบนักนะ!

'ถ้านายตื่นแล้ว ฉันหวังว่านายจะกลับไป แล้วต่อไปก็ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีก...ต่างคนต่างอยู่'

ผมไล่สายตาอ่านข้อความบนกระดาษแผ่นนั้นก่อนจะกำมันไว้แน่นที่เธอเขียนไว้น่ะ...

"ไม่ต้องมายุ่ง ต่างคนต่างอยู่ เหอะ"

ผมแค่นหัวเราะ รู้สึกสมเพชตัวเองอยู่ลึกๆ ทั้งๆที่ยัยนี่ก็เคยบอกไปแล้วว่าไม่ต้องมายุ่งกันอีกแต่ผมก็ยังมาโผล่ที่นี่ เหมือนผมทำตามที่ยัยนี่บอกไม่ได้ไง

แค่ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกัน แค่ต่างคนต่างอยู่ ทำไมผมทำไม่ได้วะ เหอะ!

"ก็ได้..."

ผมพูดกับตัวเองพลางเดินออกมาจากห้องนอนของลูกโซ่

ปัง~

ผมดึงประตูปิดอย่างแรงแล้วพูดขึ้นอีก

"แต่ยังไงเธอก็ทำไม่ได้หรอก...ถึงเวลานั้นเมื่อไหร่เธอก็ต้องยุ่งกับฉันอยู่ดี"

พูดจบผมก็หันกลับมาคว้ากุญแจรถ โทรศัพท์มือถือ แล้วก็กระเป๋าตังค์ที่วางอยู่บนโต๊ะด้านนอกแล้วเดินออกจากห้องของลูกโซ่ทันที

ปัง~

1 สัปดาห์ผ่านไป...

ตอนนี้ฉันกำลังเดินออกมาจากตึกของคณะหลังจากเลิกเรียนแล้ว วันนี้เลิกเรียนเร็วฉันก็กะว่าจะกลับไปนอนหลับสักงีบแล้วค่อยออกไปทำงาน

ส่วนเรื่องของแทนเขาก็ยังพยายามโทรติดต่อฉันอยู่นะ แต่ฉันไม่ได้รับสาย ไม่ใช่ว่าฉันโกรธเขามากมายขนาดนั้นหรอกฉันแค่รู้สึกแย่ที่กำลังจะทำลายชีวิตของเด็กตาดำๆคนหนึ่งก็เท่านั้นแล้วอีกอย่างฉันก็ยังไม่พร้อมที่จะคุยกับเขาตอนนี้ และในทางกลับกันแทนที่เริ่มห่างหายไปจากฉันแต่ก็กลับมีภูมิที่เข้าหาฉันมากขึ้น ตอนแรกพอฉันรู้ว่าเขาเป็นใครฉันแทบจะไม่อยากคุยกับเขาด้วยซ้ำ ไม่ใช่ว่าฉันเกลียดเขาแต่ฉันกลับรู้สึกละอายต่างหาก มันก็ดูน่าตลกนะ ที่ฉันจะคุยกับผู้ชายที่ฉันเคยหักอกและทิ้งเขาแบบไม่ใยดีเขาคือผู้ชายคนที่ฉันเคยหลอกให้รักคนนั้นไง

"เห้ย ตะวันรอด้วย"

แล้วก็อีกคน...ที่เห็นหน้ากันทุกวันแต่เขาเหมือนออกไปจากวงจรชีวิตของฉันแล้วเพราะถึงจะเจอกันแต่เขากลับเมินเฉยกับฉันหน้าของฉันเขายังไม่มองเลยด้วยซ้ำ

ตึก~

เหมือนกับในตอนนี้ที่ฉันได้ยินเสียงตะโกนเรียกชื่อเขาทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นมองโดยอัตโนมัติ ตะวันกำลังเดินมาทางนี้เขาหยุดชะงักนิดนึงเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนเรียกเขา แต่แล้วเขากับเพื่อนก็เดินผ่านฉันที่เดินสวนลงบันไดมาไปแบบหน้าตาเฉย เพื่อนของเขานะเหลือบมองฉัน แต่ว่าตะวันน่ะไม่แม้จะมองฉันด้วยหางตาด้วยซ้ำ เขาทำเหมือนฉันเป็นแค่ธาตุอากาศเป็นแค่วิญญาณที่เขาเดินผ่านแล้วมองไม่เห็น

แต่ก็ดีแล้วล่ะ ดีแล้ว...

ฉันก็ทำเหมือนๆกับเขา ฉันเดินสวนเขาลงบันไดของตึกเดินไปเรื่อยๆจนมาถึงทางออกมหาวิทยาลัยจก่อนจะชะงักเท้าอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงคุ้นหูดังแว่วมา

"คุณลูกโซ่"

ควับ~

ฉันหันไปมองทางต้นเสียงแบบไม่ลังเลแล้วก็เห็นชายวัยกลางคนยืนอยู่ข้างๆ พุ่มไม้เมื่อเขาเห็นหน้าฉันเขาก็โค้งตัวให้เล็กน้อย

"ลุงพงษ์"

ฉันอุทานออกมาเป็นชื่อเขา

"มาได้ยังไงคะ?"

"ลุงมารับครับ"

"มารับ...รับโซ่?"

ฉันเลิ่กคิ้วถามลุงพงษ์อย่างแปลกใจแล้วก็สงสัย ร้อยวันพันปีลุงแกไม่เคยโผล่มาที่นี่หรอกนอกซะจากว่า...

"ครับ คุณท่านสั่งให้ลุงมารับครับ"

"พ่อ..."

ฉันพึมพำออกมาอีก ทำไมถึงเป็นพ่อน่ะเหรอ...ก็ลุงพงษ์นะเป็นคนสนิทของพ่อท่านทำงานรับใช้พ่อฉันมาหลายสิบปีแล้วไงล่ะ นี่ล่ะมั้งเหตุผลที่ลุงแกโผล่มาที่นี่

"มีอะไรหรือเปล่าคะลุง?"

"ลุงว่าคุณไปคุยกับท่านเองดีกว่านะครับ"

"แต่ว่า..."

"ท่านรออยู่ที่รถครับ"

"..."

40 นาทีต่อมา...

แล้วฉันก็ไม่ได้นอนพักอย่างที่คิดไว้เลยสักนิด--

เอี้ยด~

เสียงเหยียบเบรกรถดังขึ้นพร้อมกับฉันที่ละสายตาจากถนนด้านนอกหลังจากมองมันมาตลอดทาง ก็อย่างที่บอกว่าฉันไม่ได้นอนพักแน่ๆ เพราะฉันกำลังเดินทางมาสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งฉันไม่เคยมาเลยหลังจากที่ย้ายออกไป

"คิดถึงบ้านบ้างมั้ย?"

เสียงนุ่มทุ้มของผู้ชายวัยสี่สิบต้นๆ พูดขึ้นจากอีกฝั่งของเบาะรถ ฉันไม่ได้หันไปมองหน้าเขาแต่กลับเบนสายตาออกไปมองนอกหน้าต่างรถแทน ถามว่าฉันคิดถึงบ้านบ้างมั้ยอ่ะเหรอ...มีอะไรให้คิดถึงล่ะ?

"มีอะไรจะพูดกันแน่"