Se connecterHindi agad umalis si Lila sa study room kahit matagal nang nakalabas sina Vaughn at Adrian. Nakatayo pa rin siya sa harap ng lumang desk habang hawak ang letter ni Eleanor. Paulit-ulit niyang binabasa ang bawat salita, umaasang may isang simpleng explanation na biglang lilitaw kapag pinagmasdan niya ito nang sapat na matagal. Pero wala. Habang tumatagal, mas lalo lamang dumadami ang tanong sa isip niya.Bakit alam ni Eleanor ang pangalan niya? Bakit hiniling ng kanyang ina na itago ito? At higit sa lahat, bakit may taong nagbilin na panatilihing safe ang kanyang pangalan?Hindi niya alam kung dapat ba siyang matakot o mainis. Siguro pareho.“Lila.”Napalingon siya. Nasa doorway si Vaughn, tahimik na nakatingin sa kanya.“Okay ka lang?”Hindi agad siya sumagot. Ibinaba niya ang letter at marahang huminga.“I'm trying to be.”Lumapit si Vaughn, pero nanatili siyang may distansya.“Do you want to go home?”Umiling si Lila.“No. I want answers.”Tumango si Vaughn. “Then we'll find them.”
Hindi naging madali ang gabing iyon para kay Lila. Kahit nakahiga na siya sa guest room, hindi pa rin tumitigil ang isip niya sa paulit-ulit na pagbalik sa lumang photograph, sa pangalan niyang nakasulat sa likod nito, at higit sa lahat, sa maliit na note na natagpuan niya sa family album. Ilang beses niyang binasa iyon bago niya tuluyang inilapag sa bedside table. If you ever meet Eleanor again, ask her why she kept your name. Simple lamang ang sentence, pero para kay Lila, parang may buong kuwento na nakatago sa likod ng bawat salita. Bakit alam ng kanyang ina ang tungkol kay Eleanor? Bakit parang may connection ang dalawang pamilya na hindi kailanman nabanggit sa kanya? At bakit ang pangalan niya ang nasa lumang photograph kahit hindi pa niya kilala si Vaughn noon?Hindi niya namalayang matagal na siyang nakatitig sa kisame nang may marahang katok sa pinto. Bumukas iyon at nakita niya si Vaughn na nakatayo roon, may hawak na dalawang tasa ng mainit na tsaa. Hindi na siya nagtanong
Tahimik ang buong apartment pagkatapos nilang makita ang pangalan ni Lila sa likod ng lumang photograph. Parang biglang naging mas mabigat ang hangin sa loob ng maliit na living room ni Adrian. Ilang segundo silang tatlo na walang imik, habang ang lumang larawan ay nakalatag sa ibabaw ng coffee table na para bang ordinaryong piraso lamang ng nakaraan. Pero para sa kanila, isa na itong tanong na hindi puwedeng basta isantabi. Lalo na dahil walang makapagpaliwanag kung bakit naroon ang pangalan ni Lila sa isang larawan na kuha ilang taon bago pa sila magkakilala.Kinuha muli ni Lila ang photograph at maingat na pinagmasdan ang bawat sulok nito. May malaking lumang bahay sa background, ilang puno sa paligid, at mga taong nakatayo sa harap ng veranda. Karamihan sa kanila ay hindi niya kilala. Pero ang babaeng si Eleanor ay malinaw na malinaw sa gitna ng larawan. May kakaibang confidence sa expression nito, pero hindi iyon ang nakakuha ng attention ni Lila. Ang mas naguguluhan siya ay ang
Hindi agad nakapagsalita si Vaughn matapos sabihin ni Adrian ang tungkol sa lumang larawan. Ilang segundo siyang nanatiling nakatayo sa gitna ng family room, hawak ang phone niya habang nakatitig lamang sa sahig. Sa tabi niya, tahimik din si Lila. Napansin niyang bahagyang nagbago ang expression ng lalaki. Hindi iyon galit. Hindi rin simpleng gulat. Para bang may isang lumang bahagi ng buhay niya na biglang hinila pabalik sa kasalukuyan.“Anong ibig mong sabihin na may taong nasa picture na akala natin wala na?” tanong ni Vaughn sa wakas.“Hindi ko rin alam kung paano ko ipapaliwanag,” sagot ni Adrian. “Kaya gusto kong makita ninyo mismo.”Nagkatinginan sina Lila at Vaughn. Ilang sandali pa bago tuluyang tumango si Vaughn.“Send mo sa akin.”“Hindi. Mas mabuting pumunta kayo rito.”May kakaibang bigat sa tono ni Adrian kaya hindi na nagtanong pa si Vaughn. Kinuha niya ang susi ng sasakyan mula sa mesa, ngunit bago pa siya makalabas, hinawakan ni Lila ang braso niya.“Vaughn.”Napaling
Pagpasok namin sa mansion, hindi ko agad binitawan ang kamay ni Vaughn. Ilang buwan na ang nakalipas mula nang unang magbago ang lahat sa pagitan namin, pero hanggang ngayon, may mga pagkakataon pa ring nahuhuli ko ang sarili kong nagugulat sa simpleng bagay na iyon. Dati, kapag hawak niya ang kamay ko, pakiramdam ko ay wala akong choice. Ngayon, ako mismo ang pumipili kung kailan ko siya hahawakan. At marahil, iyon ang pinakamalaking pagkakaiba sa pagitan ng dati at ngayon.Huminto kami sa gitna ng hallway nang mapansin kong tahimik siya. Kanina pa siya parang may gustong sabihin habang nasa sasakyan kami, pero hindi niya inilabas. Ngayon, nakatingin lang siya sa akin na para bang naghahanap ng tamang mga salita."May sasabihin ka?" tanong ko.Huminga siya nang malalim."Maybe."Napangiti ako."That's not an answer.""I know."Umupo kami sa maliit na sofa malapit sa library. Tahimik ang paligid. Tanging tunog ng orasan ang maririnig habang unti unting lumilipas ang oras."Earlier," s
Tahimik ang buong biyahe papunta sa lugar na sinabi ni Adrian. Hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko ay iba ang gabing iyon. Hindi na katulad ng mga gabing puno ng takot at kaguluhan. May kaba pa rin, pero hindi na iyon iyong kaba na gusto kong tumakas. Para itong pakiramdam na may mahalagang bagay na naghihintay sa amin sa dulo ng biyahe.Nasa tabi ko si Vaughn, tahimik na nakatingin sa daan habang mahigpit ang hawak sa manibela. Paminsan-minsan ay napapatingin siya sa akin, at sa tuwing nagtatagpo ang mga mata namin, bahagya siyang ngumingiti bago muling tumingin sa harap."Stop looking at me," sabi ko nang hindi ko napigilang mapangiti."I'm not.""You are.""Maybe."Napailing ako."You're weird.""I've been told."Natawa ako nang mahina. Ilang segundo kaming tahimik bago ako muling nagsalita."Nag-aalala ka kay Adrian?"Tumango siya."He's my brother."Simple lang ang sagot niya, pero alam kong mas malalim iyon.Noon, halos hindi niya mabanggit ang pangalan ni Adrian nang hindi n
Hindi ako nakatulog nang maayos. Buong gabi, iniisip ko ang mga sinabi niya. You’re mine. Follow my rules. Eighteen na ako. Hindi na ako bata. Marunong akong magdesisyon para sa sarili ko. Pero bakit parang sa harap niya, bumabalik ako sa version
Ako si Lila, 18, bagong graduate lang sa senior high. Akala ko, tapos na ang lahat ng stress at drama sa buhay ko ang dami ko nang gustong gawin mag-travel, mag-enjoy sa freedom ko, at higit sa lahat, mag-focus sa sarili ko. Pero hindi ko alam na may isang tao na babagsak sa buhay ko, at sa unang
I should’ve known Ethan wouldn’t stop.Three days after the press conference, he showed up at the company lobby.Unannounced.Uninvited.And very intentional.“I just want five minutes,” he told the receptionist loudly enough for half the floor to hear
The scandal broke the next morning.I woke up to my phone vibrating nonstop.Unknown numbers. Missed calls. Messages from people I barely talk to.And one message from Mara.“Lila, please tell me this isn’t true.”My stomach dropped.I opened







