LOGINI should’ve known Ethan wouldn’t stop.
Three days after the press conference, he showed up at the company lobby. Unannounced. Uninvited. And very intentional. “I just want five minutes,” he told the receptionist loudly enough for half the floor to hear. I found out because Logan’s assistant called me first. “Mrs. Hayes… Mr. Carter is downstairs.” Of course he is. I closed my laptop slowly. Logan looked up from across the office. “He’s here, isn’t he?” I nodded. Silence filled the room. Not explosive. Measured. “I’ll handle it,” Logan said calmly. “No.” His eyes sharpened slightly. “He came to see me.” “And you want to see him?” The question wasn’t jealous. It was direct. Honest. I held his gaze. “Yes.” A long pause. The air shifted. “Fine,” he said finally. That surprised me. “But not alone.” My jaw tightened. “Logan—” “Not because I don’t trust you,” he cut in smoothly. “Because I don’t trust him.” I hesitated. Then nodded once. “Okay.” The lobby felt colder than usual. Ethan was leaning against one of the marble pillars when he saw me. Relief crossed his face. Then he noticed Logan walking beside me. That relief vanished. “You brought security?” Ethan asked dryly. “I brought my husband,” I replied evenly. His jaw tightened slightly. “Can we talk?” “We are talking,” Logan said calmly. Ethan ignored him. “Alone.” Silence. I looked at Logan. He looked back at me. There it was again. The choice. He stepped back. “I’ll be upstairs,” he said quietly. Not a command. Not a threat. Then he walked away. Ethan watched him leave. “Wow,” he muttered. “Didn’t expect that.” “Expect what?” “For him to let you.” Let me. The word irritated me more than it should. “He doesn’t let me do anything,” I said firmly. “I choose.” Ethan studied my face carefully. “Do you?” The question hit harder than the accusation. “What do you want, Ethan?” I asked. He exhaled slowly. “I want to know if you’re okay.” “I am.” “You look… different.” “I’m married.” “That’s not what I meant.” Silence. He stepped closer. “Lila, this whole thing feels rushed. Strategic. Calculated.” “It is,” I admitted. “And you’re fine with that?” I hesitated. That hesitation didn’t go unnoticed. “He’s powerful,” Ethan continued. “Men like that don’t marry without a reason.” “And what reason do you think he has?” “To control.” I almost laughed. “You don’t know him.” “I don’t need to.” His voice softened. “I know you.” That was dangerous. Because he did know me. The old me. The predictable me. The safe me. “You liked simple,” he continued. “You hated complicated.” “That was before.” “Before what?” Before Logan. Before intensity. Before commitment that felt like standing at the edge of something terrifying and exciting at the same time. “You’re avoiding the question,” Ethan said. “I’m not.” “Then answer it.” Silence stretched. Finally, he said it. “Do you love him?” The world felt like it paused. Love. That word again. And I didn’t know the answer. “I don’t know,” I admitted. Ethan’s shoulders relaxed slightly. “That means there’s still space.” “For what?” “For you to walk away.” The suggestion hung between us. Walk away. Simple. Clean. Safe. “Would you catch me?” I asked quietly. He blinked. “What?” “If I walk away… are you asking me to walk toward you?” Silence. For the first time, Ethan hesitated. “I—” He stopped. That was all I needed. “You don’t want me,” I said softly. “That’s not true.” “You want to win.” His jaw tightened. “That’s not fair.” “No,” I replied calmly. “It’s honest.” He looked frustrated now. “I just don’t want you trapped.” “I’m not trapped.” “You signed a contract marriage.” “Yes.” “And that doesn’t scare you?” “It did.” Past tense. Ethan noticed. “Did?” he repeated. I inhaled slowly. “It’s different now.” His expression shifted. “You’re choosing him.” It wasn’t a question. I didn’t answer. Because the silence was answer enough. Upstairs, Logan was standing by the window again when I walked back into the office. He didn’t turn around immediately. “He leave?” he asked. “Yes.” Another pause. “Did he ask you to walk away?” I froze. “How did you—” “He’s predictable.” I stepped closer. “He asked if I love you.” That made him turn. Slowly. “And?” My heart was loud in my ears. “I told him I don’t know.” Something flickered across his face. Not anger. Not disappointment. Just… calculation. “That’s fair,” he said calmly. “You’re not upset?” “No.” “You don’t care?” His eyes sharpened. “I care.” “Then why aren’t you reacting?” He walked toward me. Steady. Controlled. Because he always is. “Because I won’t beg.” The words weren’t cold. They were firm. “If you stay,” he continued, stopping in front of me, “I want it to be because you want me.” “And if I don’t?” His jaw tightened slightly. “Then I let you go.” That hit harder than jealousy ever could. “You would?” I whispered. His gaze didn’t waver. “Yes.” Silence. Heavy. Real. “You said you eliminate unstable things,” I reminded him. “I do.” “And this?” I gestured between us. “This isn’t unstable.” “What is it then?” He looked at me like I was the only variable in a room full of certainty. “This is a risk.” My breath caught. “I don’t take risks lightly,” he added. “Then why take me?” His voice lowered. “Because you’re the only thing I can’t control.” That confession cracked something inside me. “You hate that.” “Yes.” “But you’re still here.” “Yes.” The honesty was overwhelming. I stepped closer. Close enough that I could see the tension in his jaw. “You were right earlier,” I said quietly. “About what?” “You’re not obsessed.” His eyebrow lifted slightly. “No?” “You’re scared.” That made him go still. “Of what?” “Of losing something you haven’t even fully had yet.” Silence. Dangerous silence. But this time, not angry. Raw. His hand lifted slowly. Rested lightly at my waist. Not claiming. Not forcing. Just there. “Choose, Lila,” he said softly. “Choose what?” “Don’t stand in the middle.” My heart pounded. “You want an answer right now?” “No.” The answer surprised me. “I want honesty,” he continued. “Even if it’s not what I want to hear.” That was the most vulnerable thing he had ever said. And suddenly, this wasn’t about contracts. Or jealousy. Or business. It was about two people standing in something real. “I’m not walking away,” I said finally. His fingers tightened slightly. Not possessive. Relieved. “But I’m not promising forever yet,” I added. His eyes held mine. “That’s enough.” For now. That night, we didn’t argue. We didn’t fight. We didn’t make declarations. But when we stood on the balcony again, the space between us was smaller. Not because he demanded it. Because I stepped closer. And for the first time since this contract began— It didn’t feel like an agreement. It felt like a beginning.Pagpasok namin sa mansion, hindi ko agad binitawan ang kamay ni Vaughn. Ilang buwan na ang nakalipas mula nang unang magbago ang lahat sa pagitan namin, pero hanggang ngayon, may mga pagkakataon pa ring nahuhuli ko ang sarili kong nagugulat sa simpleng bagay na iyon. Dati, kapag hawak niya ang kamay ko, pakiramdam ko ay wala akong choice. Ngayon, ako mismo ang pumipili kung kailan ko siya hahawakan. At marahil, iyon ang pinakamalaking pagkakaiba sa pagitan ng dati at ngayon.Huminto kami sa gitna ng hallway nang mapansin kong tahimik siya. Kanina pa siya parang may gustong sabihin habang nasa sasakyan kami, pero hindi niya inilabas. Ngayon, nakatingin lang siya sa akin na para bang naghahanap ng tamang mga salita."May sasabihin ka?" tanong ko.Huminga siya nang malalim."Maybe."Napangiti ako."That's not an answer.""I know."Umupo kami sa maliit na sofa malapit sa library. Tahimik ang paligid. Tanging tunog ng orasan ang maririnig habang unti unting lumilipas ang oras."Earlier," s
Tahimik ang buong biyahe papunta sa lugar na sinabi ni Adrian. Hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko ay iba ang gabing iyon. Hindi na katulad ng mga gabing puno ng takot at kaguluhan. May kaba pa rin, pero hindi na iyon iyong kaba na gusto kong tumakas. Para itong pakiramdam na may mahalagang bagay na naghihintay sa amin sa dulo ng biyahe.Nasa tabi ko si Vaughn, tahimik na nakatingin sa daan habang mahigpit ang hawak sa manibela. Paminsan-minsan ay napapatingin siya sa akin, at sa tuwing nagtatagpo ang mga mata namin, bahagya siyang ngumingiti bago muling tumingin sa harap."Stop looking at me," sabi ko nang hindi ko napigilang mapangiti."I'm not.""You are.""Maybe."Napailing ako."You're weird.""I've been told."Natawa ako nang mahina. Ilang segundo kaming tahimik bago ako muling nagsalita."Nag-aalala ka kay Adrian?"Tumango siya."He's my brother."Simple lang ang sagot niya, pero alam kong mas malalim iyon.Noon, halos hindi niya mabanggit ang pangalan ni Adrian nang hindi n
Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatayo sa harap ng mesa habang nakatingin sa mga piraso ng kontratang nakakalat sa ibabaw nito. Ilang buwan kong itinuring na parang tanikala ang mga papel na iyon. Isang kasunduan na nagsimula sa isang desisyong hindi ko naman pinili, isang buhay na biglang nagbago dahil sa mga salitang nakasulat sa isang dokumento. Pero ngayon, wala na iyon. Pinunit na ni Vaughn ang kontrata sa harap ko, at sa unang pagkakataon, wala nang papel na nagsasabing kailangan kong manatili sa tabi niya.Pero imbes na gumaan agad ang pakiramdam ko, lalo akong natahimik.Siguro dahil ngayon ko lang napagtanto na kapag wala na ang kontrata, wala nang dahilan para manatili ako.At kung mananatili ako, kailangan kong aminin sa sarili ko kung bakit."Lila."Narinig ko ang mahinang tawag ni Vaughn.Hindi ako agad tumingin sa kanya. Nakatuon pa rin ang mga mata ko sa mga piraso ng papel."Are you okay?"Huminga ako nang malalim bago tumango."Oo."Hindi siya kumbinsido."Su
Mula nang buksan namin ang dating family room, parang may nagbago sa loob ng mansion. Hindi naman ito naging biglaang masaya. Hindi rin nawala ang mga problemang matagal naming tinatakasan. Pero may warmth na hindi ko dati nararamdaman sa bahay na ito. May mga bagong tunog na. May tawanan sa kusina, may mga yabag na hindi na kailangang ikatakot, at higit sa lahat, may pakiramdam na unti unti nang nagiging tahanan ang lugar na dati kong gustong takasan.Kinabukasan, nagising ako dahil sa malakas na kalabog mula sa kusina. Napabangon ako at ilang segundo akong nakatulala sa pintuan bago ako napabuntong hininga. Sa dami ng nangyari sa buhay ko, hindi ko akalain na isang simpleng kalabog mula sa kusina ang magiging dahilan para mapabilis ang tibok ng puso ko.Mabilis akong lumabas ng kwarto."Vaughn?"Walang sumagot.Mas mabilis akong naglakad hanggang sa makarating ako sa kusina. Pagpasok ko, halos mapahawak ako sa noo ko nang makita ang kalat sa counter. May harina sa mesa, may mga itlo
Magdamag akong hindi nakatulog matapos ang pag-uusap namin ni Vaughn. Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang sulat na natanggap niya. Hindi ko alam ang buong nilalaman nito, pero alam kong mabigat iyon. Kitang-kita ko sa mga mata niya ang pag-aalinlangan. Hindi siya natatakot para sa sarili niya. Natatakot siyang baka muli na namang may mangyari na sisira sa unti-unti naming binubuong katahimikan.Maaga akong bumangon kinabukasan at dumiretso sa hardin. Sariwa ang hangin at basa pa ang damo dahil sa ambon ng madaling-araw. Umupo ako sa puting bangkong malapit sa mga rosas at tahimik na pinanood ang pagsikat ng araw. Hindi ko namalayang may taong umupo sa tabi ko hanggang sa maamoy ko ang pamilyar niyang pabango."Alam kong dito kita makikita."Hindi ako lumingon agad."Akala ko may lakad ka."Napabuntong-hininga siya."Meron.""Pero nandito ka pa."Tumango siya."May gusto muna akong sabihin."Ngayon lang ako humarap sa kanya. Halata ang pagod sa mukha niya. Kahit maayos ang suot niyan
Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging pamilyar ang katahimikan.Dati, ang katahimikan ang pinakakinatatakutan ko. Kapag tahimik ang paligid, mas naririnig ko ang sarili kong mga tanong. Mas bumabalik ang mga alaala ng mga bagay na gusto kong kalimutan. Mas nararamdaman ko ang bigat ng mga desisyong hindi ko naman pinili.Pero ngayon, habang nakaupo ako sa veranda ng maliit na bahay na ipinakita sa akin ni Vaughn, iba na ang pakiramdam.Hindi na ito katahimikang puno ng takot.Ito ay katahimikang nagbibigay ng pahinga.Pinagmamasdan ko ang mga puno sa harap ko habang hawak ang tasa ng kape. Malamig na ito dahil matagal ko nang hindi iniinom. Nawala ang atensyon ko sa tanawin nang marinig ko ang mga yabag papalapit."Hindi ka pa rin sanay uminom ng kape habang mainit."Napangiti ako nang marinig ang boses niya.Hindi na ako nagulat.Dati, bawat paglapit ni Vaughn ay nagpapabilis ng tibok ng puso ko dahil hindi ko alam kung ano ang gusto niyang sabihin o gawin. Ngayon, iba na. May
The scandal broke the next morning.I woke up to my phone vibrating nonstop.Unknown numbers. Missed calls. Messages from people I barely talk to.And one message from Mara.“Lila, please tell me this isn’t true.”My stomach dropped.I opened
Three days after the public reveal, the whole business world already knew my name.Mrs. Hayes.It still felt strange hearing it.I was in Logan’s office again, reviewing documents he insisted I “learn.” Apparently, being his wife meant understanding the empire he built.
Hindi ako nakatulog nang maayos. Buong gabi, iniisip ko ang mga sinabi niya. You’re mine. Follow my rules. Eighteen na ako. Hindi na ako bata. Marunong akong magdesisyon para sa sarili ko. Pero bakit parang sa harap niya, bumabalik ako sa version
Ako si Lila, 18, bagong graduate lang sa senior high. Akala ko, tapos na ang lahat ng stress at drama sa buhay ko ang dami ko nang gustong gawin mag-travel, mag-enjoy sa freedom ko, at higit sa lahat, mag-focus sa sarili ko. Pero hindi ko alam na may isang tao na babagsak sa buhay ko, at sa unang







