บทที่ 1

เจ้าหญิงวิโอลา อนาสเทีย เจนนิวีฟ ชื่อเล่นไอริส อายุ 28 ปี

บุตรสาวเพียงคนเดียวของเจ้าชายลำดับที่สอง ว่าที่รัชทายาทลำดับที่หนึ่งคนต่อไป

ชาร์เตอร์ อาร์เดรียโน่ ชื่อเล่น ฟีฟ่า อายุ 28 ปี

ทายาทมาเฟียลำดับที่หนึ่งของอิตาลี

INTRO

หมับ!

มือหนาจับเข้าที่แขนเล็ก ออกแรงดึงให้ฉันหันกลับมาหาเขา นัยน์ตาคมจ้องมองดวงตาสีฟ้าอย่างไม่เกรงกลัวต่ออำนาจ ในเมื่อตอนนี้ฟ่ากับฉัน เราอยู่ในสถานะที่ต่างกันอย่างชัดเจน

“เปลี่ยนประกาศ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา

“....” ไร้เสียงตอบกลับ การแสดงออกเย็นชาของฉัน เหมือนยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของฟ่าให้เดือดดาลมากขึ้น

“สั่งให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม”

“ถึงจะไม่ได้อยู่ในเวลาหน้าที่แล้ว แต่ก็ควรพูดกับฉันให้มันดี ๆ หน่อย น้ำเสียงออกคำสั่งแบบนั้น เอาไปใช้กับแฟนคุณฟ่าเถอะค่ะ” ไม่ใช่แค่การแสดงออกที่เปลี่ยนไป แต่คำพูดก็เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน

“....” ฟ่าดูตกใจไม่น้อยที่ฉันทำตัวห่างเหินกับเขา แตกต่างจากหลายวันก่อน

“จะไม่มีการเปลี่ยนประกาศ ปลดก็คือปลด ให้ฟี่มาทำหน้าที่แทน ฉันคืนชีวิตส่วนตัวให้ ก็ไม่น่าเรียกร้องอะไรอีกแล้วนะ”

“...ไอริส” เสียงพึมพำ พร้อมกับรับรู้ถึงแรงบีบที่แขนของตัวเอง มันแรงขึ้นจนผิวขาวขึ้นเป็นรอยมือแดง

“....”

“กูยังเรียกชื่อได้ใช่มั้ย” สายตาของเรายังจ้องมองกันอย่างไม่ลดละ

“สำหรับเพื่อน ได้อยู่แล้ว”

“....”

“ปล่อยได้หรือยัง” ฉันพยายามแกะมือฟ่าออก แต่ยิ่งดึงก็ยิ่งถูกบีบแรงขึ้น

“จะไปไหน”

“ไม่ใช่หน้าที่ที่ต้องรู้แล้วนะ”

“...เฮ้อ” ฟ่าถึงกับถอนหายใจ ความอึดอัดนี้ ไม่ใช่แค่เขาที่ทรมานหรอก

“บาย ~” มือเล็กสะบัดหลุดจากฝ่ามือหนาแล้วยกโบกไปมา ฟ่ายังคงจ้องหน้าฉัน ไม่มีคำพูดใดออกมา มือเล็กเอื้อมไปจับประตูแล้วค่อย ๆ ดึงมันปิดลง

ปึก!

ฟ่าใช้มือดันประตูเอาไว้ ก่อนที่มันจะปิดสนิทลง

“เดี๋ยว”

“....” ฉันยืนมองเขา ไร้คำพูดใด ๆ

“นอนด้วยสิ ขี้เกียจขับรถกลับ”

“เป็นบ้าอะไรขึ้นมา”

“เพื่อนนอนกับเพื่อนจะเป็นอะไร พูดเองว่าไม่รู้สึกอะไรแล้วนิ”

จะมาขอนอน...เนี่ยนะ