" อย่าหาทำ "

@เวลา 10.00 น. ~ เบลล์

@มหาลัย

"คราม...เป็นอะไร...ทำไมไม่พูดกับเบลล์เลย..

"คราม..ได้ยินที่เบลล์ถามไหม..

"จะให้พูดอะไร...คนมันไม่สำคัญ  พูดอะไรไปก็ไม่มีความหมาย..

"ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ...ถ้าครามไม่สำคัญแล้วใครที่ไหนจะสำคัญกับเบลล์..

ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาจนตอนนี้ปาไปครึ่งค่อนวันสงครามยังไม่ยอมคุยกับฉันดีดีสักคำเลย  พูดตอบกลับมาแต่ละคำ มีแต่ประชดประชันไม่หยุด  คงจะงอนฉันเรื่องเมื่อคืน  ตอนนี้ก็เลยเป็นฉันที่ต้องง้อเขาอยู่แบบนี้

""อย่างอนเลยนะ...เบลล์แค่ล้อเล่นเอง

"หึ...เมื่อคืนไม่เห็นพูดแบบนี้

 สงครามเดินหน้าง้อเข้าไปในห้องเรียน ทันทีที่มาถึงเขานั่งลงกับเก้าอี้ แล้วทำหน้าตาบูดบึ้งอยู่แบบนั้น  ไม่พูดไม่จากับใครเลยสักคน

"สองคนนี้งอนอะไรกัน ทำไมหน้ามึงบูดเป็นตูดลิงแบบนี้ว่ะไอ้คราม  :  โรม

"เรื่องของกู

"มึงอย่าพึ่งไปกวนมันไอ้โรม  มึงดูมันพร้อมบวกกับมึงแล้วเห็นไหม : คามิน

"อะไรวะ...ถามนิดถามหน่อยทำเป็นหัวร้อนไปได้ : โรม

"หุบปากไปเลยมึง

"คราม...อย่าเป็นแบบนี้ได้ไหม..เบลล์จะไม่ง้อแล้วนะ

"ไม่ง้อก็ไม่ต้องง้อ..ไม่ได้บอกให้ง้อสักหน่อย

ฉันถอนหายใจออกมาเมื่อได้ยินคำพูดของคนขี้งอน  

"อาจารย์มาแล้ว... เลิกประชดกันได้แล้ว  : นุ่น

อาจารย์ประจำวิชาเข้าสอนพอดี ฉันจึงหันไปตรงหน้ากระดานแล้วตั้งใจฟังอาจารย์บรรยายเนื้อหาการเรียนในวันนี้ โดยพยายามไม่สนใจสงครามที่ทำหน้าตาบอกบุญไม่รับ  เรียกร้องความสนใจอยู่ไม่หยุด จนหมดคาบเรียน

"เห้ย....งานเยอะเป็นบ้า  กูจบไปสงสัยจะได้เป็น ดร. เลยมั้ง  : โรม

"มึงก็ขี้บ่นไปซะทุกเรื่อง : นุ่น

"หรือมึงว่าไม่จริง : โรม

"จริง..แต่มึงก็อย่าบ่นมากนัก เดี๋ยวอาจารย์ได้ยิน  สั่งเพิ่มเป็นสองเท่าเหมือนคราวที่แล้วทำไง : นุ่น

"ก็มันเยอะจริงๆนี่หว่า  : โรม

"มึงสองคนก็เลิกกัดกันสักที  มึงดูเพื่อนมึงด้วย คอจะหักแล้วนั่น  ค้อนจนไม่มีท่าจะค้อนแล้ว  : คามิน

"เออ..ว่าแต่มึงสองคนจะกลับกันเลยไหม : คามินหันมาถามฉัน

"อืม...เหนื่อยอ่ะ..อยากกลับไปพัก

"แต่กูยังไม่กลับนะ..จะไปผับ  มึงไปกับกูไหม    สงครามหันไปถามไอ้คามินกับไอ้โรม  ไม่หันมามองฉันแม้แต่น้อย

"คราม...! 😠

"เจอกันที่โต๊ะเดิม..กูกลับไปอาบน้ำแต่งตัวแปป  เขายังคงพูดกับไอ้คามิน  ทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงเรียกของฉัน

"จะเอาแบบนี้ใช่ไหม...ได้....อยากทำอะไร อยากไปไหนก็ไปเลย

ฉันหยิบกระเป๋าและหนังสือเรียนแล้วเดินออกจากห้องทันที  ไม่ให้เอาแค่คืนเดียวทำไมต้องงอนหนักขนาดที่ต้องประชดประชันฉันไปซะทุกเรื่อง  ฉันเดินลงมาถึงหน้าตึกด้วยอารมณ์หงุดหงิด  แต่ก็ต้องหยุดฝีเท้าลงทันที เมื่อพบกับบุคคลคนหนึ่ง

"เบลล์..

"ยูโร

"เราขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม

"เอ่อ....คือ

"ขอเวลาแค่สิบนาที...คุยกับเราหน่อยได้ไหม

"ก็ได้....แค่สิบนาทีนะ..เบลล์มีธุระต้องไปทำ

"ครับ..

@สงคราม

ผมเดินตามเบลล์ออกมาห่างๆ  ที่จริงก็ไม่ได้อยากจะไปกินเหล้าอะไรหรอก แค่พูดประชดเบลล์ไปก็แค่นั้น  กะว่ากลับถึงคอนโดก็จะโทรยกเลิกกับไอ้คามินและไอ้โรม  แต่พอผมเดินตามเบลล์มาจนถึงหน้าตึก  ก็เจอกับไอ้ยูโร  มันมาดักรอเบลล์แบบนี้ทุกวัน  แต่ทุกครั้งผมกับเบลล์จะเดินมาพร้อมกันตลอดมันเลยไม่กล้าเข้ามาทัก   ครั้งนี้เป็นความผิดผมเองที่ปล่อยให้เบลล์เดินลงมาคนเดียว ทำให้ไอ้ยูโรมีโอกาสเข้ามาหาเบลล์

ผมแอบฟังสองคนนั้นคุยกัน ก่อนจะสะกดรอยตามอยู่ห่างๆ  จนมาถึงร้านกาแฟเล็กๆข้างมหาลัย  มันกับเบลล์เดินเข้าไปข้างในพร้อมกัน

ผมมองดูจากด้านนอกสักพัก ก่อนที่เบลล์กับไอ้ยูโรจะกอดกัน  ผมโมโหและโกรธเบลล์มาก  แต่ก็ยังตามสองคนนั้นอยู่ จนรถของเบลล์มาจอดที่คอนโดของไอ้ยูโร  แล้วสองคนนั้นก็เดินเข้าไปด้านในพร้อมกัน   ผมกดมือถือโทรหาเบลล์ แต่เบลล์ไม่ยอมรับสาย   ไหนเคยสัญญาว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรกับมันอีก  แล้วนี่ทะเลาะกันกับผมไม่ถึงข้ามวัน  เธอก็เปลี่ยนใจไปหามันซะแล้ว  ผมจึงขับรถออกไปยังผับที่นัดไอ้คามินกับไอ้โรมไว้ทันที ด้วยอารมณ์ความรู้สึกหลากหลาย  ทั้งผิดหวัง  เสียใจกับสิ่งที่ได้เห็น

@ผับ

"เบาๆ..ไอ้คราม...มึงจะแดกอะไรขนาดนั้น  :  คามิน

"มึงดู....มึงดูสิบนหัวกูมีเขางอกขึ้นมาหรือยัง

"อะไรของมึง  เมามากแล้วนะมึง  พูดจาเหลวไหล : คามิน

"มึงทะเลาะกับเบลล์เหรอไอ้คราม : โรม

ผมไม่ตอบแต่มือยังคงยกแก้วเหล้ากระดกเข้าปากอย่างต่อเนื่อง

"กูว่าชัวร์   งั้นกูไปหาแม่หญิงเบลล์ก่อนนะ : โรม

"มึงไปก็คงจะได้เจออยู่หรอก  ป่านนี้เธอคงไปถึงไหนต่อไหนกับไอ้ยูโรแล้ว

"หมายความว่างัยว่ะ...เกี่ยวอะไรกับไอ้ยูโร  : โรม

"หึ....ผมกระดกเหล้า  แล้วหันหน้ามองไปทางอื่น  พอดีกับที่มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจ้องมองมาทางผม  ผมจึงมองเธอตอบด้วยสายตาคาสโนวา  แล้วไม่นานเธอก็เดินเข้ามาหาผม

"สวัสดีค่ะ สุดหล่อ..มาคนเดียวเหรอคะ..

"แล้วเห็นมีใครมาด้วยไหมล่ะครับ

"งั้น...พิตตี้ของนั่งด้วยคนได้ไหมคะ  พิตตี้มาคนเดียว เหงาจะแย่  เธอขยับมานั่งบนตักผม  มือเล็กคล้องมาที่ต้นคอของผม  ผมเองก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร

"เห้ยไอ้คราม  มึงกำลังคิดจะทำอะไรอยู่  : คามิน

"เรื่องของกู...

"กูขอเตือนมึงไว้ก่อนเลยนะ  อย่าประชดเบลล์ด้วยวิธีนี้ มึงก็รู้ว่าเบลล์เป็นคนยังงัย  : คามิน

ผมไม่สนใจคำที่ไอ้คามินเตือน  ตอนนี้ในหัวผมคิดอย่างเดียว  ในเมื่อเบลล์ไม่ชัดเจนกับผม  ผมก็จะไม่ง้อเธอเหมือนกัน  ไอ้รักมันก็รักอยู่หรอก  แต่ถ้าเธอทำให้ผมเจ็บ ผมก็จะไม่ยอมเจ็บอยู่ฝ่ายเดียว

ผมนั่งกอดรัดนัวเนียอยู่กับผู้หญิงที่ชื่อพิตตี้ก่อนจะหิ้วเธอขึ้นไปยังห้องพักวีไอพีบนชั้นสอง

"ไอ้คราม...นี่มึงหยุดเดียวนี้เลยนะ : โรม

"พวกมึงอยู่เฉยๆ  อย่ามายุ่ง เรื่องของกู

"กูเตือนมึงแล้วนะคราม : คามิน

ผมเดินขึ้นไปยังชั้นสองพร้อมกับผู้หญิงที่ชื่อพิตตี้ โดยไม่ฟังเสียงของไอ้คามินกับไอ้โรมแม้แต่น้อย

@ด้านของเบลล์

"ขอบคุณมากนะเบลล์ที่มาช่วยเรา

"อืม..ไม่เป็นไร...เรื่องแค่นี้เอง

"ขอโทษนะที่ต้องรบกวนเบลล์ให้มาที่นี่  เราไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริงๆ

"อืม..ไม่เป็นไร..ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ  เบลล์ขอตัวกลับก่อน  ปล่อยครามอยู่คนเดียวเดี๋ยวงอนหนักกว่าเดิม

"ครับ...เราส่งเบลล์ตรงนี้นะ  เดี๋ยวเรารีบขึ้นไปดูน้องเขาก่อน

"ค่ะ..แล้วเจอกัน

ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว ยูโรขอให้ฉันมาช่วยอธิบายเรื่องของฉันกับเขาในอดีต ให้แฟนของเขาฟัง ว่าเราสองคนไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันแล้ว  เนื่องจากว่าแฟนของยูโรโกรธยูโรมากที่เห็นรูปฉันกับเขาที่เคยจูบกัน  เขาอธิบายไปตั้งหลายรอบแต่เธอก็ไม่ฟังและไม่ยอมเปิดประตูห้องให้ .... เขาจึงขอให้ฉันมาช่วยยืนยัน  จนในที่สุดเธอก็ยอมรับฟังและเข้าใจทุกอย่าง

"ฉันรีบกลับมาที่ห้องแต่ก็ไม่เจอสงคราม  ฉันเลยตามเขาไปที่ผับ  กะว่าจะไปง้อสักหน่อย

ขับรถประมาณ 5 นาที ก็มาถึง  เนื่องจากคอนโดของฉันอยู่ไม่ไกลจากผับที่สงครามมาดื่ม  พอมาถึงฉันก็เดินเข้าไปด้านในเจอกับไอ้โรม ไอ้คามิน แต่ไม่เจอสงคราม ฉันจึงเอ่ยถามสองคนนั้น

"เบลล์ !!  สองคนนั้นทำสีหน้าท่าทางตกใจที่เจอฉันที่นี่

"ทำไมพวกมึงนั่งกันอยู่แค่สองคน..แล้วครามล่ะไปไหน...หรือว่ากลับแล้ว

"เอ่อ.....คือ....คือว่า...  : โรม

"อะไร....ครามอยู่ไหน...

"เบลล์ใจเย็นๆนะ...คือ  : คามิน

"กูถามว่าครามอยู่ไหน !