" สงครามหลงเมีย "

@ 1 เดือนต่อมา

ตอนนี้ผมกับเบลล์เราย้ายมาอยู่ด้วยกันที่คอนโดของเบลล์  อันที่จริงเบลล์ไม่ได้อยากให้ผมย้ายเข้ามา แต่ผมขนข้าวขนของมาไว้จนเต็มห้องไปหมด และนอนค้างคอนโดกับเบลล์ทุกคืน อยู่ด้วยกันทุกวัน   สถานะของเราตอนนี้คือ  "ผัวเมีย"  ความสัมพันธ์ของเราเป็นไปในทางที่ดี  ทุกคนรับรู้ว่าเราสองคนกำลังคบกันและอยู่ด้วยกันแล้ว รวมถึงเพื่อนๆของผมด้วย

@มหาลัย  

"เบลล์กินนี้ดิ..อร่อย..

"ไม่อ่ะ...เบลล์ไม่ชอบกินของหวาน..

"ลองดูหน่อย..นะคะ... ผมจับบราวนี่ช็อกโกแลตยัดใส่ปากเล็กของเบลล์ จากนั้นเบลล์ก็เคี้ยวตุยๆ  เต็มปากไปหมด

"อ่ะ..ไหนบอกไม่ชอบของหวานไง  กินไม่หยุดเลยนะเบลล์ 

"ก็อร่อยดี..กินไปงั้นๆ เสียดายของ

"หึ...อยากกินแต่กลัวอ้วนล่ะสิ

"ทำไม..ถ้าเบลล์อ้วน ครามจะไม่รักเบลล์ใช่ไหม

"ร๊ากกก..รักครับ..ต่อให้อ้วนเป็นหมู ครามก็รัก... ฟอดดดดดด...

ผมหอมเบลล์ไปหนึ่งที  จนพวกเพื่อนๆของผมมันทั้งไอ ทั้งสำลัก ทั้งทำท่าทางจะอ้วกออกมา

"โอ้ยๆๆๆๆ...ไอ้ครามมึงช่วยลดความหวานของมึงลงหน่อยได้ไหม เกรงใจคนโสดบ้าง   : นุ่น

"นั่นดิ..แม่งตั้งแต่คบกัน  ไม่ยอมห่างจากเบลล์เลยนะมึง  เดินตามต้อยๆเหมือนลูกหมากลัวหาเจ้าของไม่เจอ  : คามิน

"เสือก !

"แม่หญิงเบลล์ของโรม ไว้ใจมันได้ยังไง มันเจ้าชู้จะตาย  เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ : โรม

"โห่....นั่นปากมึงเหรอ  สร้างความร้าวฉานคือวานของมึงหรือไง  ไอ้โรมมึงเอาหัวมึงออกไปจากไหล่เมียกูเดี๋ยวนี้..ก่อนที่อวัยวะส่วนล่างกูจะฟาดหน้ามึง..

"โหดว่ะ...หวงแม้กระทั่งกับเพื่อน...ไอ้หมาหวงก้าง : โรม

"อ้าวไอ้นี่...ก็เมียกูอ่ะ...กูก็ต้องหวงดิว่ะ...จะกับเพื่อนหรือกับใครกูก็หวงทั้งนั้น  ตัวผู้ทุกตัวไม่มีสิทธิ์มาเข้าใกล้เมียกู  

"เบลล์..ดูดิไอ้ครามมันว่าโรม  ช่วยโรมด้วย  : โรม

"ไอ้โรม...ไอ้ .......  !!!

"โอ้ยยย...พวกมึงนี้อะไรกันนักหนา  ล้อกันเป็นเด็กไปได้   ครามก็เหมือนกัน  ไปต่อล้อต่อเถียงกับพวกมันทำไม

"ฝากไว้ก่อนเหอะมึง..ไอ้โรม...เอามือมึงออกจากไหล่เมียกู

ไอ้โรมเอามือมาโอบไหล่เบลล์หลวมๆ  แล้วทำหน้าตา ยักคิ้วใส่ผม  มันตั้งใจยั่วโมโหผม  กวนตีนที่หนึ่งเลยไอ้นี่

"กลับกันเถอะเบลล์..ครามอยากพักผ่อนแล้ว  ขืนอยู่นานกว่านี้  กลัวว่าจะอดทนต่อความกวนตีนของไอ้โรมไม่ไหว

"งั้นกูกลับก่อนนะ  ไว้เจอกันพรุ่งนี้

"อืม..บาย : นุ่น / คามิน / โรม

ผมกับเบลล์กล่าวลาเพื่อนๆก่อนจะขอแยกตัวออกมา

@คอนโด

"เหนื่อยจังเลยยยยยย.....ขอหอมหน่อย.....ฟอดดดด  ฟอดดดด...

"คราม...ยังไม่ได้ถอดรองเท้าเลยนะ...ประตูยังปิดไม่สนิทด้วยซ้ำ  อายคนอื่นบ้าง  เผื่อมีคนเดินผ่านไปมา

"อายทำไม..เรื่องปกติของผัวเมีย...ใครจะกล้ามาว่าอะไร

"เห้ย...จริงๆเลย...ขี้เกียจคุยด้วยแล้ว  ไปอาบน้ำได้แล้ว

ผมมาถึงคอนโดทันทีที่เปิดประตูห้อง ผมก็เข้าไปสวมกอดเบลล์จากด้านหลัง และหอมแก้มเธอไปสองครั้ง  ทั้งที่ขายังไม่พ้นประตูเลยด้วยซ้ำ

"เบลล์ครับ...เย็นนี้เบลล์อาบน้ำให้ครามหน่อยได้ไหม...นะนะ.... ผมกะพริบตาถี่ๆใส่เบลล์เป็นการออดอ้อนเธอให้ใจอ่อนกับสิ่งที่ผมขอ

"อีกแล้วเหรอคราม  เมื่อไหร่ครามจะอาบน้ำเองเป็นสักที....

"น่า..นะ..แค่อาบน้ำเฉยๆ..นะครับ

"ไม่เชื่ออ่ะ...ครามก็พูดแบบนี้ทุกที  อาบให้ทีไร  เล่นเบลล์ซะหมดแรงทุกที  เหมือนถูกดูดวิญญาณไปจนหมด

"ไหนบอกว่าครามงั้นๆไง...ทุกวันนี้เจอของจริงถึงกับยอมแพ้แล้วเหรอ......

"ก็ใครจะไปรู้ล่ะ ว่าครามจะเอาดุขนาดนี้  แต่ก่อนไม่เห็นจะจัดหนักขนาดนี้เลย

"ก็แต่ก่อนครามไม่ได้นอนกับเบลล์คนเดียวนิ  และอีกอย่างครามก็กลัวเบลล์จะหาว่าครามอดอยากปากแห้ง

"หึ....แรดมากว่างั้น...

"โถ่เบลล์นั่นมันอดีต  เรามาพูดถึงเรื่องปัจจุบันกันดีกว่า   ทุกวันนี้ครามก็เอากับเบลล์แค่คนเดียว  รักเบลล์คนเดียวนะครับ..  ผมเอาหน้าเข้าไปถูๆบริเวณหน้าอกเบลล์

"ชิ....เชื่อได้หรือเปล่าก็ไม่รู้

"ไม่รู้ล่ะ  ถ้าเบลล์ไม่อาบให้..คืนนี้ครามก็จะนอนมันทั้งอย่างนี้แหละ..

"คราม...เอาแต่ใจเกินไปแล้วนะ..

ผมงอแงอยู่แบบนั้นนานหลายสิบนาที จนเบลล์ยอมใจอ่อน อาบน้ำให้ผม  และมันก็เป็นอย่างที่เบลล์บอก ผมเอาเธอจนลุกจากอ่างไม่ได้  เอาทุกซอกทุกมุมของห้องน้ำ  แถมยังจับเธอพลิกไปพลิกมา ไม่รู้กี่ท่าต่อกี่ท่านานนับสองชั่วโมง  จนคนตัวเล็กขาอ่อนปวกเปียกไปหมด

"ครามมม...เบลล์ไม่ไหวแล้วนะ...ไหนบอกจะไม่เอาไง  อื้อออ....เบลล์พูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ  ลมหายใจถี่ เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นมาตามใบหน้าและลำตัว

"ก็เบลล์มันน่าเอา..จะให้ครามอดใจยังไงไหว  แค่เห็นเรียวขาอ่อน  น้องชายครามมันก็แข็งแล้ว  อ๊าาา...ซี๊ดด..

"อื้ออ ....คราม..บะเบา..

กิจกรรมรักในห้องน้ำเสร็จ ผมก็จับเธอมากินต่อที่เตียง จนเวลาล่วงเลยไปถึงตีสองครึ่ง คนตัวเล็กหมดแรงและนอนสลบไปคาท่อนเอ็นของผมที่มันยังกระแทกอย่างไม่มีหยุด

"เบลล์อย่าพึ่งหลับ..ตื่นขึ้นมาก่อน..

ผมปลุกเบลล์อยู่หลายครั้ง แต่เบลล์ก็ไม่ยอมลุกขึ้นมา  จนผมต้องเล่นบทรักบนเตียงเพียงฝ่ายเดียว  กว่าจะหมดแรงก็ปาเข้าไปตีห้ากว่าๆ  ผมจึงจัดการทำความสะอาดร่างกายให้เบลล์ และกอดเธอจนหลับไปในที่สุด

@เช้าวันต่อมา  13.00 น.

"เบลล์ครับ...ครามขอโทษ อย่าโกรธเลยนะ...

"ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลย....

"เบลล์ก็ให้ครามเอาทุกคืน  ไม่รู้อดอยากมาจากไหน...กินไม่อิ่มสักที  เอาจนลุกไปเรียนไม่ได้ มันใช่ไหมคราม !

"ขอโทษครับ..ต่อไปครามจะกินเบลล์ให้น้อยกว่าเดิม..ตีสองสัญญาว่าจะหยุดเลย

"คราม!   ยังไม่สำนึกอีก

ผมนั่งอยู่บนเตียง..ง้อเบลล์อยู่นาน  ด้วยกิจกรรมรักเมื่อคืนยาวนานจนถึงเช้า ผมกับเบลล์เลยตื่นสาย  รู้ตัวอีกทีก็บ่ายโมงแล้ว  ซึ่งมันหมดคาบเรียนของเราไปแล้ว  เบลล์บ่นผมจนหูชา  ถึงเบลล์จะดูแรงๆ แต่เบลล์เป็นคนที่จริงจังกับการเรียนมาก ผมง้อเบลล์อยู่นานกว่าเธอจะหายโกรธ

"เบลล์หายโกรธครามหรือยังครับ

"อืม..หายก็ได้  แต่อย่าทำแบบนี้อีกนะ..

"ครับ........

"เบลล์....ไหนๆก็ไม่ได้ไปเรียนแล้ว....งั้นครามขออีกสักยกได้ไหม...น้องชายครามมันแข็งขึ้นมาอีกแล้ว...

"ครามมมม ! ไอ้คนหื่น