" สงครามหวงเมีย "

"อะไรคราม...มึงจะตามอะไรนักหนา 

 ฉันพูดด้วยอารมณ์หงุดหงิด  ครามเอาแต่ตามฉันไม่ยอมห่าง ไม่ว่าจะไปเรียน ไปกินข้าว แม้กระทั่งไปเข้าห้องน้ำ  เขาก็ตามไปเฝ้าฉันถึงหน้าห้องน้ำ  เล่นตามติดฉันไม่ยอมปล่อยจนฉันเองเริ่มรู้สึกรำคาญ

"เบลล์..พูดกับผัวให้มันดีดีหน่อย...แล้วไอ้คำว่ามึง กู เลิกพูดได้แล้ว  มันไม่เพราะเลยนะ

"แล้วจะให้เรียกว่าอะไร ปกติก็เรียกมึงกูตลอด

"เรียกตัวเองดีไหม  😊 สงครามยิ้มร่าออกมา

"ไม่เอาอ่ะ..ปัญญาอ่อน....จากมึงกูเปลี่ยนมาเรียกตัวเองเนี้ยนะ...ไม่อ่ะ

"งั้นเรียกครามเฉยๆ  ส่วนครามจะเรียกเบลล์ว่าเบลล์โอเคไหม

"อืม..

"งั้นเราไปทานข้าวกันเถอะ...ที่รัก...

"คราม เรียกเบลล์ก็พอ  อย่ามาที่รงที่รัก..

"ครับเมีย 😊  ฉันส่ายหน้าไปมากับสรรพนามต่างๆที่สงครามสรรหามาเรียกแทนตัวเอง..

@โรงอาหาร 🍛

"นั่งรอตรงนี้นะเดี๋ยวครามไปสั่งข้าวให้ เอาข้าวมันไก่เหมือนเดิมเนาะ

"อืม...

"เบลล์พูดดีดี...

"ค่าาาาา......  สงครามยิ้มให้ฉันก่อนที่จะเดินตรงไปสั่งข้าวที่ร้านเจ้าประจำของเรา  ซึ่งห่างออกไปประมาณ 300 เมตร  ฉันนั่งเล่นมือถือรอ ก่อนจะมีอีกคนเดินเข้ามาหาเรื่อง..

"จัดการมัน....  ผู้หญิงสามคนเดินเข้ามาประชิดตัวฉัน  ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองพบว่าคือพวกของยัยน้องนิวดาวนิเทศ  นางสั่งให้เพื่อนของนางอีกสองคนล็อกตัวฉันเอาไว้   ก่อนจะยกมือขึ้นตบหน้าฉันเต็มแรง  โดยที่ฉันยังไม่ทันตั้งตัว

"เพี้ยะ !!!

"โอ้ยยย...นี่แก..หมาลอบกัดเหรอ..

"หึ..นี่สำหรับที่แกแย่งผัวฉัน : นิว

"หนอย..อีเด็กเมื่อวานซืนรู้จักฉันน้อยเกินไปซะแล้ว   ฉันยกเท้าขึ้นถีบหน้าท้องยัยน้องนิวนั้นทันที  ก่อนยัยนั่นจะล้มลงไปกองกับพื้น

"อ๊ายย !!  แก อีเบลล์

"กูเป็นรุ่นพี่มึง..ไม่ใช่เพื่อนเล่น ที่มึงจะมาเรียกกูว่าอีนั่นอีนี่...จำใส่หัวสมองมึงเอาไว้

"อ๊ายยย!!!  อีเบลล์ มึง  ยัยน้องนิวลุกขึ้นจะตบเข้ามาที่หน้าฉัน  ฉันสะบัดพวกเพื่อนของนางที่จับฉันเอาไว้ออก ก่อนจะชกเข้าไปที่หน้าของนางเต็มแรง

"โอ้ยย..นี่แกกล้าชกฉันเหรอ  แก..แกตาย.. นางง้างมือจะตบฉันอีกครั้ง  ฉันที่กำลังจะสู้นางต่อสายตาเหลือบไปเห็นสงครามกำลังวิ่งมา  ฉันเลยปล่อยให้ยัยนั่นตบฉันอย่างเต็มแรง  ส่วนฉันแสร้งล้มลงกับพื้นแล้วเอามือกุมไว้ที่หน้าของตนเองทันที

"โอ้ยยย..

"หยุด.....เกิดอะไรขึ้น

"เบลล์  เป็นยังไงเจ็บตรงไหนไหม..

"เอ่อ..พี่ครามคะ  คือนิว...

"มึงทำอะไรเมียกู ...

"พี่คราม..ทำไมพี่พูดแบบนี้  นิวต่างหากที่เป็นเมียพี่

"..ถ้าอย่างเธอนอนกับฉันแค่ครั้งเดียว ฉันไม่นับว่าเป็นอะไรกันหรอกนะ...คนที่เป็นเมียฉันคือเบลล์คนเดียวเท่านั้น

"พี่คราม ! ได้นิวแล้วจะทิ้งเหรอคะ.. พี่เป็นผัวนิวแล้วนะ

"หึ..ถ้าคนที่เอาเธอแล้วเธอเรียกว่าผัว  ป่านนี้ ผู้ชายทั้งมหาลัยคงเป็นผัวเธอหมดแล้วมั้ง

"อ๊ายย!! พี่คราม  

ฉันมองดูเหตุการณ์อยู่นิ่งๆก่อนจะสวมบทนางเอกผู้น่าสงสารให้ครามเห็นใจ

"คราม..เบลล์เจ็บจังเลยค่ะ ฉันเอาใบหน้าเข้าไปซบที่อกแกร่งของสงคราม ก่อนจะแสร้งบีบน้ำตาเรียกคะแนนสงสาร

"นี่มันตบเบลล์เหรอ..

"ค่ะ...น้องนิวเดินเข้ามากับเพื่อน  แล้วอยู่ๆก็มาล็อกตัวเบลล์ไว้  แล้วก็ลากเบลล์ออกมาตบแบบนี้  อึก  อึก..

สงครามมองหน้าสามคนนั้นอย่างนิ่งขรึม สายตาเขาดูน่ากลัวมาก กวาดสายตาจดจ้องอย่างเอาเรื่อง จนสามคนนั้นต้องรีบก้มหน้าก้มตา  แล้วกำลังจะวิ่งออกไป

"มึงจะไปไหน !!! 😠

"เอ่อ..เอ่อ..พี่คะ..ครามคะ  แต่พี่เบลล์ก็ชกนิวนะคะ แถมยังถีบนิวอีกด้วย

"ไม่จริงนะคราม เบลล์แค่ป้องกันตัว   เบลล์คนเดียว พวกน้องมากันตั้งสามคน   

"กูเชื่อเมียกู  พวกมึงจะกราบขอโทษเมียกูดีๆ หรือจะให้กูจัดการขั้นเด็ดขาด...

"เอ่อ..นิว..

"ไม่เป็นไรหรอกคราม  เบลล์ก็แค่โดนตบสามสี่ครั้งเอง  ปล่อยน้องเขาไปเถอะ   โอ้ยย...  ฉันแสร้งทำเป็นเจ็บที่ใบหน้า จนสงครามต้องเอามือหนามาลูบๆ  แล้วเอียงหน้าฉันขึ้นไปดู

"มึงตบเมียกูกี่ครั้ง....ตบหน้าตัวเองเป็นสิบเท่า

"พี่คราม !

"มึงจะตบเอง หรือจะให้กูตบมึง..  สงครามพูดอย่างจริงจัง  สายตาของเขาไม่อ่อนลงเลยสักนิด

สามคนนั้นต้องยืนตบหน้าตัวเองเป็นสิบๆครั้ง ก่อนจะยกมือขึ้นไหว้ขอโทษฉัน  แล้วเดินจากไป

หลังจากนั้นสงครามพาฉันกลับมาที่รถ เพื่อเดินทางกลับคอนโด

"สนุกมากไหม ?

"อะไร..

"ก็ที่เล่นละครเมื่อกี้ไง..

"หึ...รู้แล้วยังยอมเล่นตามเบลล์อีกนะ

"ก็ครามโกรธที่พวกนั้นทำร้ายเบลล์  ครามเลยอยากเอาคืนให้เบลล์ไง

"หึ..แล้วมันเพราะใครกัน  เรื่องทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้...

"โถ่เบลล์..นั่นมันอดีต  ปัจจุบันครามมีแค่เบลล์นะ

"อดีตที่พึ่งผ่านมายังไม่ถึงสามวันเนี้ยนะ   หึ...

"เบลล์...สามวันมันก็คืออดีตป่ะ....ไม่เอาน่า..เรามาเริ่มต้นใหม่ดีกว่านะ..

"ขอดูพฤติกรรมก่อนแล้วกัน

"ก็ได้  แต่ระหว่างนี้เบลล์ห้ามคุยกับไอ้ยูโรเด็ดขาด

"คงจะไม่ได้  ยูโรไม่ได้ทำอะไรผิด  แล้วอีกอย่างดูเหมือนยูโรจะชอบเบลล์มากกว่าครามอีกนะ

"เบลล์..ทำไมพูดแบบนี้ว่ะ..☹️

"ช่วยไม่ได้...อยากแรดเองทำไม

"ก็ลองดู..ถ้าคิดจะคุยกับมัน...ครามจะเอาเบลล์จนขาอ่อนลงจากเตียงไม่ได้เลยคอยดู

"มีแรงขนาดนั้นเชียว...น่ากลัวจังเลยนะคะ 

"อย่าท้านะเบลล์...คนอย่าสงครามเบลล์น่าจะรู้ดีกว่าใคร

"เท่าที่รู้..ก็ไม่เท่าไหร่นิ..งั้นๆ

"หึ..งั้นคืนนี้เป็นงัย   อย่าร้องขอชีวิตแล้วกัน..