" คู่ขาคนเก่า "

@07.30 น.

"อืออ... ครามมม !!!

"อะไรเบลล์

ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางอากาศเมื่อได้ยินเสียงเรียกของคนตัวเล็ก  พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็มองเห็นสายตาอาฆาตจากเบลล์ เธอนั่งอยู่บนที่นอนก่อนจะจดจ้องมาที่ผม

"เบลล์บอกแล้วใช่ไหม  เวลาเอาตอนเบลล์หลับให้ใส่ถุงยางด้วย   แล้วทำไมไม่ใส่

"โถ่  นึกว่าเรื่องอะไร......ก็ครามอยากสดกับเบลล์มากกว่าใส่ไอ้เครื่องป้องกันนั่น  สอดแบบสดๆฟินกว่าเยอะ  ไม่อยากใส่ถุงอ่ะ...  เบลล์กินยาคุมรายเดือนเอาแล้วกัน  ยังไงเราก็เอากันทุกคืนอยู่แล้ว

"ถ้ามันยากมากต่อไปนี้ก็ไม่ต้องเอาแล้ว   จะไปถูไปไถกับเสาไฟที่ไหนก็ไปเลย

เบลล์พูดเสียงดังออกมา ดูท่าทางจะโมโหมาก  ผมจึงรีบขยับเข้าไปกอดเธอ  แล้วจับหัวทุยมาซบที่อกแกร่ง  

"โอ๋ๆๆ..." ผัว " ขอโทษ.....อย่าโกรธครามเลยนะคนดี....

"ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลยนะ.....

"เอาอย่างนี้ดีไหม..เดี๋ยววันนี้ครามพาเบลล์ไปชอปปิ้ง...เบลล์อยากได้อะไร ครามซื้อให้หมดเลย

"จริงนะ.....

"จริงดิ....เมียคนเดียวครามเลี้ยงได้สบาย...

"คอยดูเถอะ..จะไถ่ให้หมดตัวเลย..

"ถ้าไม่เหนื่อยก็เอาเลยครับ...สักสิบล้านพอไหม...

"อย่าท้านะคราม...

"ครับ..แต่เบลล์ต้องให้รางวัลครามด้วยนะ

"รางวัลอะไร

"กลับมาแล้วอาบน้ำให้ครามด้วย 😁

"คราม..เมื่อไหร่จะเลิกหื่นสักที

เมื่อจัดการอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ผมพาเบลล์ไปชอปปิ้งตามที่ได้บอกกับเธอเอาไว้  ทันทีที่มาถึงห้างสรรพสินค้าเบลล์หยิบนั่นหยิบนี่ไม่หยุด  เรียกได้ว่าหยิบของทุกอย่างที่ผ่านตาเลยก็ว่าได้  ส่วนผมมีหน้าที่ควักบัตรเครดิตในกระเป๋าจ่ายตังค์ให้เธอและถือของตามเธอแค่นั้น  เดินไปสักพักก็มาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่ง  เบลล์เดินนำเข้าไปส่วนผมเดินตามเข้าไปติดๆ

"คราม..เบลล์หิวข้าวแล้ว  เราทานชาบูกันนะคะ..

"ครับ..ตามใจเบลล์..ครามกินอะไรก็ได้

"น่ารักที่สุด 😊 เบลล์เอามือเล็กขึ้นมาบีบจมูกผมเบาๆ  ทำเหมือนผมเป็นเด็กน้อย  เมียผมน่ารักที่สุด  สำหรับผมเบลล์ทำอะไรก็ดูน่ารักไปหมด

เราสองคนนั่งลงแล้วสั่งอาหาร  สักพักอาหารก็มาเสิร์ฟ  มันจะดีอยู่แล้วถ้าเหตุการณ์ดังต่อไปนี้ไม่เกิดขึ้น

"พี่ครามขาาาาาา....นี่พี่ครามใช่ไหม..จำมินนี่ได้หรือเปล่าคะ.. 

"เอ่อ.....จะ..จำไม่ได้ครับ   ผมสะบัดมือของหญิงสาวที่เดินเข้ามาเกาะแขนผมออก แต่แกะยังงัยก็แกะไม่ออก   ที่จริงแล้วผมจำเธอได้ เธอคือมินนี่คู่ขาคนเก่าของผม ที่ผมเคยควงตอนอยู่ปีสอง

"แหม๊..พี่คราม ลืมไปแล้วเหรอคะว่าเราสองคนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันขนาดไหน ลืมมินนี่ลงได้ยังไง..มินนี่น้อยใจแล้วนะ

ผมมองไปที่เบลล์ที่ตอนนี้สายตาพร้อมจะฆ่าผมได้ทุกเมื่อ..เล่นเอาผมร้อนๆหนาวๆ  ทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว  เธอจ้องมองผมอยู่นานก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายข้างใบเล็ก แล้วกำลังจะลุกออกจากเก้าอี้

"เบลล์..จะไปไหน...ยังไม่ได้ทานเลย

"หมดอารมณ์...จะกลับบ้าน..

"เดี๋ยวก่อนเบลล์...รอครามด้วย   

"ถ้าจะกลับก็ลุก...ไม่กลับก็นั่งให้ยัยนี่ถูๆไถ่ๆอยู่นี่แหละ...รำคาญ....ทำตัวอย่างกับเป็นของสาธารณะ...

เบลล์เดินดุ่มๆออกไป หน้าตาบอกได้คำเดียวว่า  กลับถึงคอนโดเมื่อไหร่ มึงตายแน่ไอ้คราม  ผมลุกขึ้นกำลังจะตามเบลล์ไปแต่มินนี่เกาะแขนผมไว้ไม่ยอมปล่อย

"จะไปไหนละคะพี่คราม...อยู่กับมินนี่ก่อน..มินนี่คิดถึงพี่ครามจังเลยค่ะ...ไปนอนเล่นที่ห้องมินนี่สักคืนไหมคะ

"ปล่อย....

"พี่คราม..ทำไมเดี๋ยวนี้ดุจังเลยคะ..

"กูบอกให้ปล่อย !

"ตะโกนใส่มินนี่ทำไมเนี้ย  ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครทำไมพี่ครามต้องแคร์มันด้วย..

เป็น  "เมีย"    ชัดพอไหม   เลิกยุ่งกับกูได้แล้ว  เจอที่ไหนก็ไม่ต้องทัก โดยเฉพาะเวลากูอยู่กับเมีย....ชะตากูจะขาดแล้วเนี้ย

มินนี่รีบปล่อยมือออกจากแขนผมทันที ผมจึงวิ่งตามเบลล์ออกไป

ผมตามเบลล์ออกมา  เดินหาอยู่นานก็ไม่เห็นคนตัวเล็ก  ผมจึงเดินกลับมาที่รถเห็นเธอนั่งรออยู่ในรถ ด้วยสายตาพิฆาต...บ่งบอกว่า "มึงตายแน่" ผมจึงค่อยๆเปิดประตูฝั่งคนขับเข้าไป  

"เมียจ๋า......เมื่อกี้ผัวยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ   เขาเข้ามาหาครามเอง  ครามไม่เกี่ยว

"หึ.....คู่ขาเก่า ?

"เอ่อ..ก็แค่อดีตน่าเบลล์...ตอนนี้ครามไม่ได้ยุ่งกับเขาแล้ว  เคยเอาแค่ครั้งเดียว ครามก็ไม่เคยติดต่อกับเขาอีกเลย

"หึ...เคยเอากันด้วย ?

โอ้ยไอ้ครามปากน้อปาก  จะพูดออกมาทำไมว่ะ  ไม่ตายวันนี้จะตายวันไกนว่ะกู

"เออ...เบลล์  อย่าโกรธครามเลยนะ  เรื่องมันนานมาแล้ว..

ผมพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ  รู้สึกกลัวสายตาของคนตัวเล็กที่กำลังจับจ้อง  มองอย่างกับจะกินหัวผมซะให้ได้

"โอเค.....อดีตก็แล้วไป   แต่เมื่อกี้นั่งนิ่งให้มันกอดแขนไว้แน่น....ปฏิเสธไม่เป็นเหรอ...หรือว่าชอบ

"ไม่......ไม่ได้ชอบเลย..ครามแกะออกแล้ว  แต่เขาเกาะครามแน่น...

"เป็นคนของสาธารณะจริงๆเลยนะคะ..หึ.

"คืนนี้นอนโซฟานะ....ไม่ต้องเข้ามาใกล้เบลล์...ไปสำนึกบาปที่เคยทำไว้ในอดีตซะ..

"โถ่เบลล์...อย่าลงโทษครามแบบนี้....แล้วคืนนี้ครามจะทำยังไง...น้องชายครามมันขาดเบลล์ไม่ได้

"เรื่องของคราม..ไม่เกี่ยวกับเบลล์

"เบลล์จะปล่อยให้ครามลงแดงตายหรือไง

"เบลล์ขอถามหน่อย..

"อืม..ถามว่า ?

"ครามมีมือไหม

"อืม    ผมชูมือทั้งสองข้างขึ้น

"นับดูมีกี้นิ้ว

"10 นิ้ว....แล้วทำไม ครามไม่เข้าใจ

"มือก็มี....ใช้ประโยชน์มันบ้าง... 

"ม่ายยยยย...เบลล์.....อย่าใจร้าย  

"เบลล์รับปากครามแล้ว  แล้ววันนี้ครามก็หมดไปกับเบลล์ตั้ง 5 ล้าน  เบลล์จะกลับคำไม่ได้

"แล้วงัย....จะทวงคืนหรือไง

"ปะ..เปล่า...แค่ทวงสัญญา  แค่นั้นเอง

"เบลล์สัญญาตอนไหน  ยังไม่ได้รับปากเลยนะ..

"เบลล์....ไม่เอา...อย่าใจร้ายกับคราม....ต่อไปนี้ครามจะไม่ให้ใครมาจับแม้แต่ปลายนิ้ว...เบลล์อย่าทำแบบนี้เลยนะ..

"ทำให้ได้ก่อนเถอะคราม...คืนนี้ก็ช่วยตัวเองไปก่อนล่ะกัน

" เบลล์!!