Episode 1 เพื่อนรัก

@Phuan Gun 

ภายในร้านนั่งชิลล์แห่งหนึ่ง ใกล้มหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยบรรยากาศสบายๆ ท่ามกลางสายลมเย็นและเสียงเพลงจากวงดนตรีสด เสียงหัวเราะและพูดคุยของนักศึกษาที่มานั่งดื่มและสังสรรค์กันดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศร่มรื่น แต่มีชายหนุ่มคนหนึ่งที่มักจะมานั่งคนเดียวแทบทุกครั้ง 'ปั้น' หนุ่มวิศวะที่เลือกจะมานั่งย้อมใจท่ามกลางผู้คน

 "น้อง ขอลีโอเพิ่มอีกสามขวด" เสียงทุ้มพร่าพูดออกมา พร้อมดวงตาที่เริ่มจะพร่ามัวเพราะฤทธิ์เบียร์ที่ดื่มเข้าไปไม่รู้กี่ขวดต่อกี่ขวด เขานั่งคนเดียวในมุมลึกสุดของร้าน รอบๆ เต็มไปด้วยขวดเปล่าเรียงราย

"เอ่อ...พี่ยังจะดื่มอีกหรอครับ?" พนักงานหนุ่มเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ พลางมองปั้นด้วยความงุนงง ขวดเบียร์ที่กระจายอยู่บนโต๊ะก็พอจะเดาได้ว่าชายหนุ่มดื่มหมดไปกี่ขวด

 ดื่มไปขนาดนี้แล้วยังจะดื่มต่ออีกหรอวะ?

 "อึก! ไม่ต้องถามมาก ไปๆ รีบไปเอามา" ปั้นว่าพลางโบกมือไล่ให้พนักงานรีบไปเอาเบียร์ที่เขาเพิ่งสั่งไปเพิ่ม

 "แต่...." ถ้าเมาหนักขึ้นมาจะเป็นภาระพวกกูอ่ะดิ พนักงานหนุ่มได้แต่คิดในใจ แต่ก่อนที่จะเดินไปเอาเบียร์ตามคำสั่งของลูกค้าผู้เป็นเจ้าอย่างปั้น จู่ๆ มือหนาของเขาก็ยื่นกระดาษยัดใส่มือพนักงาน 

"ถ้าฉันเมามากก็โทรเบอร์ เดี๋ยวมีคนมารับเอง....อึก" เบอร์ที่เขาให้ไปไม่ใช่เบอร์ใครที่ไหนแต่เป็นเบอร์ของ ปาล์ม หนึ่งในเพื่อนสนิทภายในกลุ่ม 

พนักงานหนุ่มได้แต่มองหน้าเจ้าของร่างสูงอย่าง งงๆ ส่ายหน้าไปมาพลางยกมือขึ้นมาเกาหัว แกรกๆ ก่อนจะเดินไปหยิบเบียร์ลีโอที่เขาสั่งมาเสิรฟ์ที่โต๊ะเปิดฝาและรินใส่แก้วให้เรียบร้อย

เสียงดนตรีสดในร้านเริ่มเปลี่ยนเป็นเพลงช้าเศร้า ปั้นที่นั่งฟุบอยู่เงยหน้าขึ้นมาช้าๆ เมื่อได้ยินท่อนโปรด มือหนึ่งยังถือขวดเบียร์แน่น พลางปีนขึ้นไปยืนบนโต๊ะ โบกไม้โบกมืออย่างไม่อายสายตาคนรอบข้าง

 "ได้แค่เพื่อนก็ดีเท่าไหร่แม้จะได้แค่เพียงใกล้กันใครคนนั้นคงไม่ว่า ~" 

เสียงทุ้มร้องเพลงคลอตามไปอย่างไร้สติ อาการสลึมสะลือของเขาเริ่มเรียกสายตาจากรอบข้าง แต่ปั้นกลับไม่สนใจ อารมณ์ของเขาถูกเพลงบาดลึกไปถึงหัวใจ เมื่อคิดถึงภาพที่เห็นในตอนเย็น ภาพของเพื่อนรักที่เขาแอบรักมานานหกปี กำลังยืนกอดกับแฟนที่หน้าตึก

 แค่แอบรักมันอยู่ข้างเดียวก็เจ็บมากแล้ว แต่นี่มันดันมาโชว์สวีทหวานต่อหน้าเขาอีกยิ่งเจ็บจี๊ดไปถึงทรวงอกด้านซ้ายจนแทบจะกระอักออกมาเป็นเลือด!

 "ช่วยไม่ได้เธอรักเขาก่อนฉันต้องซ่อนอาการมากมายไม่ให้เธอรับรู้ได้จากสายตา~" ความเจ็บปวดที่เก็บซ่อนมานานระเบิดออกมา ปั้นได้แต่ร้องเพลงแข่งกับนักร้องบนเวที คล้ายกับพยายามกลบเกลื่อนความเจ็บในใจ

กูรักมึงก่อนมันแท้ๆ แต่ทำไมกูต้องมาซ่อนความรู้สึกตัวเองด้วยไอ้เวรเอ๊ยย ไม่เข้าใจตัวเอง!! 

เจ็บจริงๆ ไอ้ความสัมพันธ์ Friend Zone เนี่ย เป็นได้แค่เพื่อนแต่ไม่มีสิทธิ์ได้เลื่อนขั้น 

"รักกันให้มากๆ เลิกกันไวๆ นะไอ้เวร!!" ริมฝีปากหนาพึมพำออกมาแบบไม่รู้ตัว สายตาพร่ามัว ใบหน้าแดงก่ำ ร่างสูงเริ่มโซเซไปมา ก่อนที่ในที่สุด ภาพรอบข้างจะค่อยๆ ดับลง…

 เช้าวันต่อมา ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาในห้องที่คุ้นเคย รู้สึกปวดหัวหนักเหมือนหัวจะระเบิด ก่อนจะยกมือขึ้นมากุมขมับตัวเองพลางพยายามนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน แต่กลับจำได้เพียงแค่เงาลางๆ ของตัวเองที่ลุกขึ้นยืนบนโต๊ะ ร้องเพลงแหกปากแข่งกับนักร้องในร้าน จนใครๆ หันมามอง

น่าอายฉิบหายเลย !!

"ไง ตื่นแล้วหรอมึง?" 

ผมหันไปมองตามเสียงที่เอ่ยขึ้นจากทางด้านหลัง ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นปาล์มหนึ่งในเพื่อนสนิทของผมที่ยืนกอดอกพลางยิ้มหัวเราะมองมาทางผมอย่างขบขัน

"หัวเราะอะไรมึง!"

"หัวเราะมึงไง คิดว่าตัวเองเท่ห์มากไง? ถึงได้ขึ้นไปแหกปากร้องเพลงอยู่บนโต๊ะ!?" มันพูดขึ้นกลั้วหัวเราะ ก่อนจะยื่นแก้วน้ำมาให้ผม

"กูจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนวะเนี่ย น่าอายฉิบหายเลยแม่ง!! " 

ยิ่งคิดสภาพตัวเองเมื่อคืนก็ยิ่งอาย เวรเอ๊ย! 

"มึงก็น่าจะรู้ว่าต่อให้มึงไปกินเหล้าย้อมใจแบบนั้นไอ้แป้งมันก็ไม่รู้หรอกว่ามึงชอบมัน" ปาล์มพูดขึ้นพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งข้างๆผม 

"แล้วมึงรู้?" ผมหันไปขมวดคิ้วมองหน้าถามมันที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างสงสัย เพราะเรื่องที่ผมแอบชอบแป้งหอมผมไม่เคยพูดบอกกับใครมาก่อน แล้วมันรู้ได้ไง

"โถ่ ไอ้เวรอาการมึงชัดขนาดนั้นใครไม่รู้อ่ะดิแปลก" เดี๋ยวเอาใจ เดี๋ยวเดินตาม เดี๋ยวคอยหึงคอยหวง ใครบ้างจะดูไม่ออก แถมในห้องนอนมันยังตั้งรูปคู่มันกับแป้งหอมไว้บนหัวเตียงอีก ถ้าดูไม่ออกนี่ก็เรียกว่าโง่ละ!

ผมได้แต่นั่งถอนหายใจออกมา ขนาดไอ้ปาล์มมันยังรู้เลย แต่ทำไมเจ้าตัวมันไม่เคยรู้เลยวะว่าผมคิดอะไรกับมัน 

ผมกับแป้งหอมเราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยม.4 ยันมหาลัยแม้จะไม่ได้เรียนคณะเดียวกันแต่ความสนิทก็ยังเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมมาตั้งนานแล้วก็คือความรู้สึกของผมที่ไม่เคยคิดกับมันแค่เพื่อนเลย ผมแอบชอบมันมานานถึงหกปี แอบรักมันข้างเดียว แอบข้ามเส้นความเป็นเพื่อนอยู่ฝ่ายเดียวแต่มันกลับไม่เคยรู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ดีแต่พูดย้ำเรียกผมอยู่ทุกวันนั่นแหละว่า 'ปั้นเพื่อนรัก'

เพื่อนรักเหี้ยไรกูไม่ได้อยากเป็น อยากเป็นผัวรักมึงมากกว่า!!

"มึงชอบมันมานานขนาดนั้นทำไมไม่บอกมันไปวะ?" ปาล์มเอ่ยถามขึ้นอย่างอดสงสัยไม่ได้ เขา วิว ปั้น และแป้งหอมเรียนด้วยกันมาตั้งแต่สมัยม.ปลาย กับไอ้ปั้นนี่ถือว่าเรียกว่าเพื่อนซี้ คู่หูเลยก็ว่าได้ เพราะความที่หน้าตาคล้ายๆกัน นิสัยเหมือนกัน ทำอะไรก็เหมือนกันแต่ที่ไม่เหมือนกันก็คือ ไอ้ปั้นมันน่ะแอบชอบเพื่อนสนิทอย่างแป้งหอม คอยตามดูแล เอาใจใส่ แค่แป้งหอมโทรตามต่อให้มันยุ่งก็รีบวิ่งแจ้นไปหาจนได้ 

"จะให้กูบอกมันยังไง? มันย้ำกับกูทุกวันว่าเพื่อนๆ" ย้ำจนกูจำเกือบจะขึ้นใจละ 

"มึงป๊อดมากกว่าไม่กล้าบอกมัน"

"กูไม่ได้ป๊อด แต่กูแค่กลัวว่าถ้ากูบอกมันไปว่ากูชอบมันแล้วมันจะเกลียดกู" อีกอย่างตอนนั้นเขาก็ดันเป็นคนปากเสียไปขอมันเป็นแค่เพื่อนเอง 

'ปั้น มึงรักกูป้ะ?'

‘รักดิ ก็เราเป็นเพื่อนกัน'

'ไม่ใช่ดิ กูหมายถึงว่ารักแบบคนรักงี้ มึงรักกูป้ะ?'

'ไม่อ่ะ....เป็นเพื่อนกันก็ดีอยู่แล้ว'

เป็นเพื่อนกันก็ดีอยู่แล้ว ใช่ไอ้คนที่พูดประโยคนั้นออกไปก็คือผมเอง ถ้าตอนย้อนเวลากลับไปได้จะไม่ขอเป็นแค่เพื่อนกับมันเลย คิดแล้วก็อยากจะตีปากตัวเองแรงๆ ดึงลิ้นตัวเองออกมาสับให้เละเป็นชิ้นๆ!

"ปั้น ไอ้ปั้น ไอ้เวรปั้น!!" ผมสะดุ้งตัวเรียกสติที่เหม่อลอยของตัวเองกลับมาเมื่อจู่ๆไอ้ปาล์มมันก็ตะโกนเรียกผมเสียงดัง

"เสียงดังหาพ่อมึงหรอ? ตกใจหมด!!"

"กูเรียกมึงตั้งนานละเหม่อ xวยไร!"

"ไม่มีอะไร" ผมตอบเสียงเรียบ

"แล้วนี่มึงไม่อาบน้ำไปเรียนไง?" ปาล์มย่นคิ้วถามพลางก้มหน้ามองนาฬิกาข้อมือตัวเองที่ตอนนี้เวลาเก้าโมงกว่าแล้ว แต่ไอ้เพื่อนเวรก็ยังคงนั่งนิ่งไม่ลุกไปอาบน้ำสักที หรือว่ามันยังแฮงค์อยู่?!

"ไม่อ่ะ วันนี้กูอยากลา" ว่าจบผมก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเอาผ้าห่มคลุมโปงทันที

"แฮงค์?"

"ป่าว..." ไม่อยากไปเจอหน้าไอ้แป้ง

"กลัวเจอหน้าไอ้แป้งกับแฟนมัน?" 

อย่างกับอ่านใจกูออกเลยนะไอเวร !

"เออ เดี๋ยวเจ็บอีก" ผมโผล่หน้าจากผ้าห่มมาพูดเสียงหงอยๆ อันที่จริงก็ไม่ได้เกี่ยวกันหรอกแต่เหตุผลที่ไม่อยากไปเรียนวันนี้เพราะขี้เกียจมากกว่า ยังมึนๆหัวอยู่ด้วย อีกอย่างเมื่อคืนเขาก็ไปทำเรื่องขายหน้ามาแล้วบังเอิญที่ร้านมันมีแก๊งค์รุ่นน้องของผมมันนั่งอยู่ด้วยไง เดี๋ยวแม่งก็มาล้อผมกันอีก ขายหน้า

"ถ้ามึงไม่ไป งั้นกูไปอาบน้ำก่อน"

"เออ" ผมพยักหน้าตอบเสียงในลำคอ และหลับตาลงทันที แต่ว่า...

ครืด ครืด...

จู่เสียงสมารต์โฟนของผมที่ตั้งอยู่บนหัวเตียงดังขึ้น ผมจึงรีบเด้งตัวคว้าสมารต์โฟนขึ้นมาดูก่อนจะกดรับสาย

'ตัวภาระ'

ติ๊ด!

"ว่า" ผมเอ่ยถามปลายสาย

(มึงอยู่ไหนอ่ะ) 

ปลายสายเอ่ยถามผม ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกแต่เป็นไอ้คนที่ผมเพิ่งจะเกริ่นไปก่อนหน้านี้นั่นแหละ 

"คอนโดไอปาล์ม มีไรวันนี้กูไม่เข้ามอ"

(ไม่สบายหรอ?)

"ป่าว"

(งั้นถ้าไม่ได้เป็นอะไรก็มารับกูด้วย) นั่นไงกูว่าละ ที่โทรมาหาผมก็คงไม่พ้นมาเป็นภาระกูอีก นี่แหละคือเหตุผลที่ผมได้เมมชื่อมันว่า ตัวภาระ!

ภาระกูฉิบหาย แล้วคอยดูนะถ้าผมปฏิเสธไป มันก็จะยกร้อยแปดเหตุผลขึ้นมาอีกไม่เชื่อก็ลองดู

"ไม่อ่ะ กูไม่ว่างขี้เกียจ"

(ไอ้ปั้น นี่เพื่อนไง จิตใจมึงจะปล่อยให้เพื่อนเดินไปเรียนไง? ใจดำ ไอ้คนใจดำไม่มีน้ำใจ จะขี้เกียจอะไรนักหนาแค่รับกูไปเรียนด้วยเนี่ย)

"กูขี้เกียจไงแป้ง มึงก็ให้แฟนมึงไปรับดิวะ"

(ถ้าพี่เจมส์ว่างกูไม่มาขอร้องมึงหรอก)

นั่น เห็นหัวกูก็ตอนที่ผัวมึงไม่ว่าง เหอะ!

(จะถามมึงอีกรอบ จะมารับกูไหม?) น้ำเสียงขุ่นๆเอ่ยถาม ฟังไม่ออกเลยมั้งว่ามันกำลังประชด 

"....."

(ไอปั้น)

"เออ อีก30นาทีกูไปรับ" 

(น่ารักที่สุดเลยเพื่อนรัก งั้นกูวางละนะ ห้ามช้า) 

ว่าจบปลายสายก็ตัดสายไปทันที ผมก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายกับตัวเอง ที่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ให้กับมันทุกที 

----------

บ่น แต่ก็ยอมตลอดคือไรเอ่ย??

คอมเมนต์กดหัวใจ+เพิ่มเข้าชั้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ