Episode 2 ตัวภาระ

หลังจากที่ผมวางสายจากแป้งหอม ก็รีบเด้งตัวลุกจากที่นอนแล้ววิ่งตัดหน้าไอ้ปาล์มพุ่งเข้าห้องน้ำทันที ปาล์มมองตามผมไปด้วยสายตางงๆ ก่อนจะเกาหัวตัวเองเบาๆ

ไรของมันวะ ไหนเมื่อกี้มันบอกจะไม่ไปมอไง?

"เฮ้ย! ไอ้ปั้น ไหนว่าไม่ไปไง?" ปาล์มตะโกนตามเข้ามาด้วยความสับสน

"...."

ผมไม่ได้ตอบอะไรมันกลับไปแต่รีบอาบน้ำด้วยความเร็วแสง ก่อนจะออกมาแต่งตัวเซ็ตทรงผมนิดหน่อย ไอ้ปาล์มยืนพิงผนังมองหน้าผมอย่างงงๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ไหนบอกไม่ไปเรียน?"

"ก็ไม่ได้อยากไป แต่ไอ้แป้งมันโทรตามให้กูไปรับ"

"หึ กูว่าละ" มันหัวเราะในลำคอ ผมเหลือบตามองนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรต่อ รีบฉีดน้ำหอม หยิบกุญแจรถทำท่าจะก้าวออกจากห้อง แต่ไอ้ปาล์มก็ดักถามขึ้นมาก่อน

"แล้วมึงจะไปรับไอ้แป้งมันยังไง?"

"รถกูไง ถามแปลกๆ" ผมชูกุญแจรถให้มันดู

"ไอ้เวร รถมึงยังจอดอยู่ที่ร้านเมื่อคืนเถอะ เมาจนจำไม่ได้เลยมั้งว่ากูเป็นคนไปแบกมึงกลับมาอ่ะ"

ฉิบหาย ผมลืมไปสนิทเลย แถมบอกแป้งหอมไปแล้วด้วยว่าอีกสามสิบนาทีจะถึงคอนโดมัน

"เอากุญแจรถมา"

"อะไร?" ปาล์มขมวดคิ้ว

"เร็วๆ กูรีบไปรับไอ้แป้งเดี๋ยวไปช้ามันด่ากูอีก"

"แล้วเกี่ยวอะไรกับรถกู?"

"ยืมหน่อย กูรีบ" ผมพูดพลางยัดกุญแจรถตัวเองใส่มือมันอย่างไม่รอคำตอบ

"แล้วกูจะไปเรียนยังไง ไอ้ปั้นกูไม่เล่นนะเว้ย"

"เถอะน่า มึงก็เรียกแท็กซี่แล้วไปเอารถกูแค่นั้นจบ กูไปแล้วนะขอบใจมึงมาก เพื่อนรัก"

ว่าจบ ผมรีบคว้ากุญแจรถของมันจากโต๊ะแล้ววิ่งออกจากห้องไป โดยไม่สนเสียงด่าตามหลัง

PEANG HOM PART

ภายในห้องคอนโดหรูแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ร่างบางของ 'แป้งหอม' นักศึกษาสาวสวย คณะบัญชีปีสาม กำลังยืนส่องกระจกตรวจเช็คความเรียบร้อยของตัวเอง เสื้อผ้า หน้าผม ต้องให้สวยเป๊ะทุกครั้งก่อนออกไปไหนมาไหน

แต่ เอ๊ะ เดี๋ยวนะเหมือนปากจะดูซีดๆเกินไปหรือป่าวนะ!?

มือบางเอื้อมไปหยิบลิปสติกสีชมพูตุ่นๆขึ้นมาแตะๆที่ริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะเซ็ตผมให้เป็นทรง เพราะผิวขาวหน้าเนียนใสเลยไม่ต้องแต่งอะไรเยอะแค่ปัดแก้มทาลิปก็สวยแล้ว

ครืด ครืด...

'ปั้น'

เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น ทำให้ฉันต้องรีบวางมือจากเครื่องสำอางและเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่ตั้งอยู่บนโต๊ะใกล้ๆขึ้นมากดรับสายของปั้นเพื่อนสนิท

"ว่างายยย"

(มึงเสร็จยังเนี่ย กูถึงแล้ว) ปลายสายเอ่ยถาม

"เสร็จแล้ว แต่ขอฉีดน้ำหอมแปป"

(รีบๆ หน่อย ช้าเดี๋ยวให้ขึ้นแท็กซี่ไปเอง!) เขาบ่นใส่ ฉันกรอกตาเบาๆ

"รีบไรขนาดนั้นอ่ะ เออๆเดี๋ยวกูรีบลงไปเดี๋ยวนี้แหละ ชิ!"

พอวางสายเสร็จ ฉันรีบฉีดน้ำหอมกลิ่นโปรด หยิบสัมภาระใส่กระเป๋าแล้วเดินลงไปหาปั้นที่ยืนพิงรถรออยู่ด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

"บอกกูอย่าช้า แต่ตัวเองช้าฉิบหาย" พอมาถึงก็เริ่มบ่นทันที

"แหม่ ให้เวลากูได้สวยหน่อยไม่ได้ไง?"

ปั้นมองหน้าฉันนิ่งๆ พลางเลื่อนสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเบาๆ ซึ่งฉันเองก็ได้ยินไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่

"ปกติก็สวยอยู่แล้วป่าววะ"

"ห้ะ มึงว่าไง?" ฉันหันไปถามมัน เพราะได้ยินไม่ค่อยชัด

"ป่าว ไม่มีอะไรรีบขึ้นรถ" ปั้นตัดบทแล้วเดินอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ ฉันได้แต่มองตามอย่างงงๆ กับคำพูดแปลกๆ ของเขา

"จะไปไหมมออ่ะ?" เสียงทุ้มลดกระจกลงมาถาม ทำให้ฉันต้องรีบเปิดประตูขึ้นไปนั่งในรถข้างคนขับทันที ก่อนจะหันไปเบะปากใส่ไอ้คนขี้บ่นด้านข้างไปหนึ่งทีอย่างหมั่นไส้ !

ฉันกับปั้นเราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มัธยมปลาย อันที่จริงฉันมีเพื่อนทั้งหมดสามคนรวมฉันไปด้วยก็เป็นสี่ ปั้น ปาล์ม วิว อ่อแล้วก็อีกคนนึงคือปืน เพื่อนใหม่ของปั้นที่เรียนคณะเดียวกันก็เลยได้คุยกันบ้างแต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นสนิทเท่าไหร่

ฉันกับวิวพอเข้ามหาลัยก็เลือกเรียนคณะเดียวกัน ส่วนปั้นกับปาล์มก็เรียนคณะเดียวกัน

ทำให้เวลาเจอกันจะไม่บ่อยเหมือนเดิม แต่ฉันก็ยังสนิทกับปั้นมากที่สุดอยู่ดี เพราะปั้นเป็นเพื่อนคนแรกของฉัน เวลาไหนที่ฉันมีเรื่องไม่สบายใจ ฉันก็จะเล่าให้มันฟังเสมอ กับปาล์มและวิว ฉันก็สนิทนะ แต่กับปั้นมันพิเศษกว่า รู้สึกสนิทใจยังไงไม่รู้เหมือนกัน

"ทำไมเอารถปาล์มมาอ่ะ?" ฉันหันไปถามปั้นขณะที่รถแล่นออกจากคอนโดได้ครึ่งทาง แต่เพิ่งสังเกตุว่านี่ไม่ใช่รถมัน

"เอ่อ...รถกูมีปัญหานิดหน่อย"

"อ้าวแล้วไอปาล์มจะไปเรียนยังไง ก็มึงเอารถมันมา?"

"เรียกแท็กซี่มั้ง" ปั้นหันมาตอบ ฉันก็ไม่ได้ถามอะไรมันต่อ

"แล้วทำไมมึงไม่ให้ไอ้พี่เจมส์สุดหล่อของมึงมารับ?" ปั้นหันหน้ามาถาม

"พี่เขาไม่ว่าง เห็นบอกกูช่วงนี้ยุ่งๆต้องรีบเคลียร์โปรเจค"

"หึ " ปั้นหัวเราะเบาๆ ฉันหันมองคนด้านข้างด้วยหางตา

"หัวเราะอะไร?"

"ป๊าว ก็แค่คิดว่าพี่เจมส์ของมึงมันไม่ว่างจริงๆ หรือติดสาวที่ไหนกันแน่" มันหันมาพูดกับฉันด้วยสีหน้ายียวนกวนประสาท ฉันจึงถลึงตาใส่มันไปหนึ่งที

"พี่เจมส์เขาไม่ได้เจ้าชู้เหมือนมึงค่ะ อย่ามายุให้กูกับพี่เขาแตกคอกัน หึๆ"

"หึๆ กูเจ้าชู้ตรงไหน?"

"ทุกตรง!!" ยังจะมีหน้ามาถาม ก็เห็นมีสาวเดินตามต้อยๆอยู่ทุกวัน ยังจะมาถามอีกว่าเจ้าชู้ตรงไหน !

"หึ มึงก็อย่าเชื่อใจแฟนมึงให้มาก ผู้ชายน่ะไม่ใช่ว่าจะไว้ใจได้ทุกคน"

"เหมือนมึงน่ะหรอ" ฉันหันไปถามมันด้วยสีหน้ากวนๆ

"จะเหมือนกูได้ไง กูน่ะดีที่สุดแล้วรู้ไว้ด้วย" พูดจบก็ยิ้มกวนๆ ขยิบตาให้ ฉันได้แต่เบะปากใส่อย่างหมั่นไส้

กวนประสาท!

ไม่นานรถก็แล่นมาจอดที่หน้าคณะของฉัน ทันทีที่รถจอดสนิทฉันก็รีบปลดเข็มขัดนิรภัยและหันไปขอบคุณคนด้านข้างที่มาส่ง

"ขอบใจนะที่มาส่งอ่ะ"

"เออ" ปั้นตอบสีหน้าเรียบนิ่ง

"งั้นกูไปเรียนก่อนนะ ตอนเย็นมารับกูด้วย" ฉันหันไปพูดบอกคนด้านข้าง

"เดี๋ยวก่อน ทำไมต้องกู?" ปั้นขมวดคิ้วถามด้วยความไม่เข้าใจ

"ก็พี่เจมส์ไม่ว่าง เมื่อวานพี่เขาบอกว่าต้องรีบทำโปรเจคแล้วหาที่ฝึกงานด้วย ช่วงนี้พี่เขายุ่งๆรบกวนมึงก่อนไม่ได้ไง?"

"ภาระ" ปั้นบ่นเบาๆแต่ฉันได้ยินไง

"นี่เพื่อนไง เพื่อนที่น่ารักของมึงไง มึงจะใจร้ายกับกูได้ลงหรอ" ฉันทำหน้าตาออดอ้อน กระพริบตาปริบๆ

"....." ปั้นเงียบ ก่อนจะถอนหายใจออกมา "เลิกเรียนก็โทรมาเดี๋ยวกูมารับเอง"

"น่ารักที่สุด"

เอื้อมมือไปหยิกแก้มของคนตัวโตเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว

"ไอ้แป้งกูเจ็บ" ปั้นพูดก่อนจะปัดมือฉันออกเบาๆ ฉันมองหน้าเพื่อนสนิทก่อนจะยิ้มออกมาสบายใจที่ได้แกล้งมัน

"กูไปเรียนแล้วนะ"

"เออ รีบๆลงไปปะ เบื่อขี้หน้า"

"แหม่ ชิ"

ฉันเบะปากใส่ไอ้คนตัวโตด้านข้าง แล้วรีบเปิดประตูลงจากรถอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ปั้นจะขับออกไป ฉันยกยิ้มขึ้นมาอย่างขำๆเมื่อนึกถึงสีหน้าของไอ้คนขี้บ่น

ชอบบ่นแต่ก็ยอมตลอด

ปั้นเป็นเพื่อนที่โคตรจะน่ารักคนหนึ่งเลย แม้ปากมันจะเสียไปหน่อย ชอบพูดจาแปลกๆ อย่างเช่นชอบยุให้ฉันกับแฟนทะเลาะกันเลิกกันอยู่บ่อยๆ แต่มันก็เป็นเพื่อนคนหนึ่งที่น่ารักมากๆเลยสำหรับฉัน แค่ฉันเอ่ยปากปั้นก็ตามใจตลอดไม่เคยขัด แม้จะบ่นไปบ้างก็เถอะ