Episode 7 ไม่เคยรู้สึกยินดี

"ทำไมทำหน้าหงอยจังวะ?" เสียงใสของวิวเอ่ยถามขึ้นจากทางด้านหลัง 

หลังจากที่ปั้นมาส่งฉันที่คณะฉันก็เดินมานั่งเงียบๆอยู่ใต้คณะคนเดียว พลางก้มหน้าก้มตารอแชทจากพี่เจมส์เพราะเมื่อหลายวันที่ผ่านมาพี่เจมส์แทบจะไม่ได้ติดต่อมาเลยหรือพูดง่ายๆก็คือหายไปเลย อาจจะไม่ว่างหรือยุ่งอยู่อันนี้ก็ไม่รู้ แต่เล่นหายไปแบบนี้ฉันก็อดน้อยใจไม่ได้อยู่ดี

"เป็นไรเนี่ยหน้าเศร้าเชียว?" วิวถามก่อนจะนั่งลงข้างๆและเอื้อมมือมาแตะไหล่ฉันเบาๆ

"ก็พี่เจมส์อ่ะดิหายไปเลย โทรไปก็ไม่รับ ไลน์ไปก็ไม่ตอบ"

"อาจจะยุ่งอยู่หรือป่าว"

"แต่จะยุ่งจนไม่มีเวลาโทรหากูหรือไลน์หากูเลยหรอ? อยู่กันไกลขนาดนี้กูก็แอบหวั่นใจเหมือนกันนะ" 

อันที่จริงจากกรุงเทพไปหัวหินก็ไม่ได้ไกลสักเท่าไหร่หรอกขับรถไม่กี่ชั่วโมงก็ถึง

"อย่าคิดมากมึงกับพี่เจมส์คบกันมาตั้งนานถ้าพี่เขาจะนอกใจมึงพี่เขาคงทำไปนานแล้ว"

"ก็แค่กังวลอ่ะวิว ไม่รู้ดิปกติพี่เจมส์ก็ไม่เคยหายไปแบบนี้"

"เอาน่าอย่าคิดมาก" วิวตบไหล่ฉันเบาๆเชิงปลอบใจ ฉันได้แต่ถอนหายใจออกมาก้มหน้ามองหน้าจอมือถือที่ยังคงเปิดหน้าแชทไลน์ของพี่เจมส์อยู่ ไม่อ่าน ไม่ตอบ หายไปไหนกันเนี่ย!

"ขึ้นห้องเรียนกันดีกว่า นั่งตรงนี้ร้อนจะตาย" 

"อือ"

"วันนี้ไปกินข้าวเที่ยงที่ตึกวิศวะกันป้ะ ไม่ได้เจอพวกผู้ชายมาหลายวันละว่าจะชวนไปปาร์ตี้สักหน่อย"

"ปาร์ตี้ไรมึงอีกอ่ะ?"

"ก็ปาร์ตี้ไง อยากดื่มเฉยๆพรุ่งนี้วันเสาร์สังสรรค์ได้ไม่เป็นไร"

"แต่เย็นไอ้ปั้นมันรับปากกูจะพากูไปเลี้ยงหมูทะอ่ะ"

"แหม่ ไปกันสองคนไม่ชวนพวกกูงั้นดิ" วิวพูดแซวๆ

"ก็มันบอกอยากเลี้ยงกูนี่หว่า"

"ชิ พวกมึงค่อยไปกินกันวันอื่นไม่ได้ไงวันนี้ก็ไปปาร์ตี้กับกูก่อน"

"แต่...."

"เถอะน่าา นานๆทีเดี๋ยวไปชวนไอ้พวกผู้ชายด้วย"

"อือ ก็ได้แล้วแต่มึงเลย" 

ฉันพยักหน้าตอบเออ'ออไอ้วิวไป ดีเหมือนกันอยู่ห้องก็เบื่อ ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดี 

เวลาต่อมา....

หลังจากที่พวกฉันเรียนคาบเช้าเสร็จ ฉันกับวิวก็เดินไปยังตึกวิศวะที่อยู่ถัดจากคณะของฉันไม่ไกลเท่าไหร่ เราสองคนเดินมาที่โรงอาหารก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นสามหนุ่มที่เดินตรงมาทางพวกฉันสองคน 

"เฮ้ หนุ่มๆทางนี้จ้า" วิวโบกมือทักทายสามหนุ่มที่กำลังเดินมา

"มาทำไม" ปาล์มเอ่ยทักขึ้นพลางเอียงคอมองวิว ก่อนจะหันไปหัวเราะกับปืนที่ยืนอยู่ข้างๆ

"มาหาผัวมั้ง มาหาไรกินไงถามโง่ๆ" 

"อ้าวเหรอ กูก็นึกว่ามาแรด ทำไมที่คณะบัญชีมันไม่มีโรงอาหารหรือไงถึงได้มากินคณะกูอ่ะ?" ปาล์มไหวไหล่พูดเสียงกวนๆ

"มีค่าา แต่กูอยากมากินที่นี่ไง ทำไมหรือที่นี่เขาเขียนป้ายไว้ไม่ให้พวกกูเข้าหรอ?"  วิวท้าวสะเอวเชิดหน้าเถียงปาล์มฉอดๆอย่างไม่ยอมแพ้ ฉันได้แต่ยืนมองพวกมันสองคนเถียงกันเงียบแต่ก็อดขำไม่ได้ วิวกับปาล์มเวลาเจอกันทีไรก็กัดกันทุกที ไอ้ปาล์มนิสัยก็เหมือนๆไอปั้นนั่นแหละ ปากหมาพอๆกัน!!

"มึงสั่งข้าวยัง?" ปั้นเดินเข้ามาหยุดใกล้ๆฉันก่อนจะเอ่ยถามขึ้น

"ยัง ไม่รู้จะกินอะไรดี" 

"มึงอยากกินอะไรล่ะ?"

"อะไรก็ได้"

"อะไรก็ได้มันมีที่ไหนล่ะ อยากกินอะไรรีบๆเลือกเดี๋ยวคนเยอะอดแดกพอดี"

"แล้วมึงจะมาเร่งกูทำไมเนี่ย กูยังนึกไม่ออกเลยว่าจะกินอะไรดี" ฉันหันไปตอบไอ้คนข้างๆที่จู่ๆก็มาเร่ง ไม่รู้จะเร่งหาอะไร

"เรื่องมาก"

"เอ้าไอ้นี่ เดี๋ยวแม่ก็เตะก้านคอซะนี่!!" หันไปมองค้อนใส่ไอ้คนตัวโตที่กวนตีนไม่เลิก

"ตัวเท่าหลักกิโลคงก้านคอกูถึงอยู่หรอก"

"ใครจะไปสูงเหมือนเสาไฟแบบมึงล่ะ" คนบ้าอะไรสูงฉิบหาย!!

"หึ งั้นอยากกินอะไรรีบๆเลือก"

"เร่งอย่างกับมึงจะเป็นคนเดินไปซื้อให้กูเองอย่างนั้นแหละ"

"ก็เออไง"

"...." ฉันยกยิ้มขึ้นมาทันทีกับคำตอบของคนตัวโต ก่อนจะชี้นิ้วไปที่ร้านข้าวมันไก่ "กินข้าวมันไก่ก็ได้"

"อือ เค"  เสียงทุ้มตอบพร้อมกับพยักหน้าเบาๆ

"เฮ้ยปั้นเดี๋ยวก่อน" ฝ่าเท้าหนักชะงักก่อนจะหันมามองหน้าฉัน คิ้วหนาเลิกขึ้นนิดๆ

"อะไร?"

"ของกูไม่เอาหนังนะ" หมายถึงหนังไก่อ่ะ ไม่รู้มีใครเป็นเหมือนฉันบ้างทุกครั้งที่กินข้าวมันไก่จะสั่งแบบไม่เอาหนัง เพราะเวลากินมันรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้

"เออกูรู้หรอกน่า ไม่หนัง ไม่เครื่องใน ถูกป้ะ?"

"...."

"หึๆ กูจำได้อยู่หรอกว่ามึงชอบกินอะไรไม่ชอบกินอะไรน่ะ ทุกอย่างที่เป็นมึงกูจำได้หมดนั้นแหละ" 

"...."

คำพูดของปั้นทำฉันนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติกลับคืนเพราะเสียงวิวที่พูดอย่างกวนๆ

"แหม่ แล้วกูล่ะมึงจำได้บ้างไหมว่ากูชอบกินอะไร" วิวเอ่ยแซวขึ้นทันที

"ทำไมกูต้องจำด้วยวะ?" ไอ้ปั้นมันตอบแบบกวนๆ

"ไอ้คนสองมาตรฐานเอ๊ย!! รีบไปปะเดี๋ยวกูกับแป้งหาที่นั่งรอ" 

"แล้วมึงไม่แดกไง?" ปาล์มขมวดคิ้วถามแป้งที่กำลังกอดแขนฉันอยู่

"ก็ฝากมึงไปซื้อให้ไง กูกินก๋วยเตี๋ยวนะ เส้นเล็กพิเศษเนื้อเยอะๆ" 

"ไปซื้อเองกูไม่ใช่ทาสครับ" 

"นี่เพื่อนไงไอ้ปาล์มขอช่วยหน่อยไม่ได้ไง?" วิวเถียงกลับพลางท้าวสะเอวจ้องหน้าปาล์ม

"แค่เพื่อนครับไม่ใช่ผัว อยากกินก็สั่งเองมานี่" 

ว่าจบมือหนาก็คว้าข้อมือเล็กของวิวก่อนจะลากให้เดินตามไปต้อยๆโดยวิวก็บ่นอุบอิบตลอดทาง อะไรวะ ไม่เห็นเหมือนไอ้ปั้นเลยอ่ะ!! ฉันยืนมองตามหลังวิวที่ถูกปาล์มลากไป พร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ ท่าทางของสองคนนั้นมันเหมือนแมวกับหมาจริงๆ เจอกันทีไรก็ต้องหาเรื่องกัดกันทุกที

ครืด ครืด....

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นในขณะที่กำลังเดินหาที่นั่ง ฉันนั่งลงตรงที่นั่งว่างตรงใต้ต้นไม้แถวโรงอาหารก่อนจะล้วงมือไปหยิบโทรศัพท์ออกมา รอยยิ้มหวานปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันทีเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ

[พี่เจมส์]

"พี่เจมส์หายไปไหนคะ แป้งโทรหาไลน์หาพี่ก็ไม่ตอบเลย แป้งน้อยใจนะ" ทันทีที่กดรับสายฉันก็ร่ายยาวใส่คนปลายสายด้วยน้ำเสียงปนน้อยใจ 

(ขอโทษนะครับเบบี๋ ช่วงนี้พี่ไม่ค่อยว่างเลยไม่งอนนะคนดี) เสียงทุ้มจากปลายสายทำให้ฉันถึงกับยิ้มออกมาทันที แต่ก็ต้องแสร้งทำเป็นเสียงแข็งใส่

"แป้งงอนพี่เจมส์มากเลยรู้ไว้ด้วย"

(ไหนเปิดกล้องให้พี่เห็นหน้าคนสวยหน่อยสิครับ) ว่าจบเขาก็กดโทรเป็นวิดีโอคอลมาทันที ฉันกดเปิดกล้องปรับหน้าจอให้พอดีพร้อมกับใบหน้าหล่อเหลาของพี่เจมส์ที่ปรากฏขึ้นหน้าจอมือถือ ใบหน้าหล่อเหลาพร้อมกับส่งยิ้มอบอุ่นให้

"ไม่ต้องมายิ้มเลยนะแป้งงอนอยู่" ฉันบอกกับคนในหน้าจอที่ยิ้มไม่หยุด 

(คิดถึงเบบี๋ที่สุดเยย อยากกลับไปหาไปหอมแก้ม)

"ไม่ต้องมาปากหวานใส่แป้งเลยค่ะ หายไปหลายวันแบบนี้แป้งไม่รักแล้วนะคะ" ฉันยู่ปากใส่คนตัวโตผ่านหน้าจอมือถือ แต่พี่เจมส์กลับหัวเราะออกมาซะอย่างนั้น ตัวเองทำผิดยังจะมาหัวเราะอีกเดี๋ยวเถอะ!!

(ขอโทษค้าบบบ เค้าผิดไปแล้ว ไม่งอนนะคนสวยของพี่)

"ไม่รู้ไม่ชี้"

(ถ้าหายงอนเดี๋ยวพี่ซื้อขนมไปฝาก)

"อย่าเอาขนมมาล่อค่ะ"

(โอ๋ๆ เลิกงอนพี่ได้แล้วนะคนดี) พี่เจมส์พูดเสียงอ้อนๆ พร้อมกับทำหน้าตาออดอ้อนตาเป็นประกาย ให้ตายเถอะ 

"ก็ได้หายงอนก็ได้ค่ะ" สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ให้กับลูกอ้อนของคนตัวโตจนได้ ไม่เคยที่จะงอนเขาได้นานเลยอ่ะ!

(แล้วนี่อยู่ไหนครับเนี่ย?) 

"ตึกวิศวะค่ะ วิวชวนมากินข้าวที่นี่แล้วก็มาหาปั้นด้วย"

(อ๋อ คิดถึงพี่ไหมครับคนสวย)

"คิดถึงสิคะ ไม่คิดถึงแฟนแล้วจะให้ไปคิดถึงใครล่ะคะ" ฉันตอบกลับคนปากหวาน ดวงตายิ้มแย้มด้วยความอารมณ์ดี ความน้อยใจที่เคยมีก่อนหน้านี้หายไปหมดเพียงแค่ได้เห็นใบหน้าหล่อเหลากับเสียงออดอ้อนจากเขา

ร่างบางของฉันนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ มองหน้าจอมือถือด้วยความสุข สายตาหวานใสในขณะที่พูดคุยหัวเราะคิกคักไปกับคำพูดของพี่เจมส์ ต่างจากก่อนหน้านี้ที่เคยเหงาหงอยราวกับโลกทั้งใบตกอยู่ในความเงียบเหงา แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับสดใสขึ้นอีกครั้ง

โดยที่ไม่รู้เลยว่า... ใครบางคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กำลังแอบฟังทุกการสนทนาของทั้งคู่ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไป...

PUN PART

ผมที่ยืนอยู่บังเอิญได้ยินบทสนทนาของแป้งหอมกับไอ้พี่เจมส์ กรามคมขบเข้ากันแน่น มือไม้สั่นจนควบคุมไม่อยู่ ก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายบีบรัดแน่นจนปวดหนึบไปหมด เสียงหวานที่พูดคุยกันไหนรอยยิ้มหวานของเพื่อนสนิทมันทำให้ผมเจ็บแปลบๆ

"มายืนทำไรตรงนี้วะ?" ปาล์มที่เดินตามมาติดก็เอ่ยถามขึ้นพลางหันมองตามปั้นที่กำลังจ้องมองร่างบางของแป้งหอมที่กำลังวิดีโอคอลกับแฟนหนุ่มของมันหน้าตามีความสุข

กูเก็ทละก็ว่าอยู่ทำไมมายืนทำหน้าหงอยเหมือนหมา!!

"ยืนทำหน้าหงอยเหมือนหมาเลยนะมึง" ผมตวัดตามองไอ้เพื่อนเวรพูดกวนส้นตีน 

"พูดบ้าอะไรมึง กูแค่ไม่อยากเข้าไปขัดจังหวะความสุขมันมากกว่า" ผมตอบปัดๆ ไป ทำเป็นไม่สนใจเสียงหัวเราะเยาะของไอ้ปาล์มที่ยืนมองผมด้วยสายตากวนประสาทเต็มที

"แถไปเรื่อยเลยนะมึง แถจนสีข้างถลอกหมดละ ไอ้เวร" มันพูดแหย่ไม่เลิกก่อนจะตบหลังผมเต็มแรงจนผมเซไปข้างหน้าเล็กน้อย

"กวนตีนละไอ้ปาล์ม ไปนั่งได้ละไปๆ" ผมพูดพลางโบกมือไล่มันให้เดินนำไปที่โต๊ะ กวนตีนเก่งฉิบหายไอ้เวรนี่!!

"เออๆ ไปก็ได้ มึงก็รีบตามมาเร็วๆ" ไอ้ปาล์มยักไหล่ทำหน้ากวนๆ ก่อนจะเดินนำผมไปนั่งตรงข้ามกับแป้งหอม

ผมพยายามไล่ความรู้สึกบ้าๆ นี้ออกไปจากหัว ทั้งๆ ที่ควรจะชินได้แล้วกับภาพมันคุยกับแฟน ยิ้มหวานออดอ้อนใครอีกคนที่ไม่ใช่ผม แต่ทุกครั้งที่เห็นมันยิ้มอย่างมีความสุขกับคนอื่น ใจผมมันก็เจ็บแปลบๆ ขึ้นมาทุกที อย่างกับมีอะไรบางอย่างบีบรัดแน่นอยู่ในอก

ที่แย่ไปกว่านั้นคือ ผมแม่งทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากแกล้งทำตัวเป็นเพื่อนที่ดี  ติดอยู่ในสถานะโง่ๆ ที่หาทางออกไม่เจอ ถ้าเป็นเพื่อนคนอื่นล่ะก็ ผมคงยิ้มยินดีไปกับมันที่เห็นมันมีความสุขขนาดนี้ แต่กับแป้งหอมมันไม่ใช่ ผมไม่เคยรู้สึกยินดีเลยสักนิด

เจ็บฉิบหาย เจ็บสุดๆ แต่ก็ทำได้แค่เก็บความรู้สึกไว้ในใจพูดออกไปก็ไม่ได้ แสดงออกยิ่งไม่ได้อีก ทรมานสัส!

"ข้าวมันไก่ตามที่สั่งได้แล้วครับคุณนาย" ผมเดินไปนั่งลงข้างๆพร้อมวางจานข้าวมันไก่ไอ้แป้งที่เพิ่งจะวางสายจากแฟนมันพอดี พยายามปรับสีหน้าและอารมณ์ให้ดูเป็นปกติที่สุด

ใบหน้าเรียวสวยหันมายิ้มแป้นมองผมตาหยี ก่อนจะยื่นมือมาหยิกแก้มผมอย่างหมั่นเขี้ยว

"ขอบใจน้าา ปั้นเพื่อนรัก" 

"ไอ้แป้งกูเจ็บ!" 

"คิกๆ"

"อารมณ์ดีแล้ว?" ผมเลิกคิ้วถามคนตัวเล็กด้านข้างที่นั่งยิ้มไม่หุบ ผิดจากแป้งหอมคนเมื่อกี้มาก

"อื้อ พี่เจมส์โทรมาแล้ว"

"เมื่อกี้ยังทำหน้าหงอยเหมือนหมาอยู่เลย"

"หึ คนไม่เคยมีแฟนอย่างมึงจะไปเข้าใจอะไร ความรู้สึกที่ต้องอยู่ไกลกับแฟนมันทรมานมากนะ"

"หึ...."