Mag-log inNapuno ng katahimikan ang buong villa matapos ang sinabi ni Lira. Ramdam ang tensyon sa hangin… parang anumang oras ay may sasabog.At sa gitna ng lahat…Biglang natawa si Vanessa.Isang malamig, mapanuyang tawa.“Akala mo ikaw ang biktima dito, Lira?” sabi niya habang nakapangalumbaba at nakatingin diretso kay Lira.Natigilan ang lahat.“Biktima din ako,” dagdag niya.Dahan-dahan siyang tumayo.“Baka nakakalimutan mo… pinamigay lang naman ako ng sarili kong ina,” sabi niya, sabay tingin kay Rosilda.Napayuko si Rosilda, nanginginig ang kamay.Tahimik si Lira.Hindi niya inaasahan ang ganitong side ni Vanessa.“Pero…” sabi ni Vanessa.Napangiti siya, pero may halong lungkot.“Tapos na yun,” dagdag niya.“Hindi ako nagsisisi,” tuloy niya.Dahan-dahan siyang lumapit sa mommy nila.“Dahil nagkaroon ako ng mommy na minahal ako…” sabi niya, halos maiyak.Agad siyang niyakap ng mommy nila.“It’s okay… it’s okay…” bulong nito habang hinahaplos ang buhok ni Vanessa.Napapikit si Vanessa.“Mom
Tahimik ang loob ng villa. Ang hangin ay parang mabigat, punong-puno ng emosyon na matagal nang kinikimkim. Nakatayo si Lira sa gitna ng sala, kaharap si Rosilda… ang babaeng tinawag niyang “nanay” sa buong buhay niya.Sa kabilang side, tahimik lang ang mommy niya, pinagmamasdan ang eksena. Si Marcus naman ay nakasandal sa pader, seryoso ang mukha habang inoobserbahan ang lahat.At si Vanessa…Nasa malayo.Tahimik.Pero may kakaibang ngiti.“Nanay…” muling tawag ni Lira.Nanginginig ang boses niya.“Bakit niyo po ginawa yun?” tanong niya.Hindi na niya napigilan.“Bakit niyo ako itinago?” dagdag niya.Tahimik si Rosilda.Napayuko ito.“Anak…” mahinang sabi niya.“Hindi ko ginusto yun…” dagdag niya.Napatawa si Lira ng mapait.“Hindi niyo ginusto?” ulit niya.“Pero ginawa niyo pa rin,” dagdag niya.Napaluha si Rosilda.“Ginawa ko yun para iligtas ka…” sagot niya.“From what?” tanong ni Lira.“Sa mundong yun…” sagot ni Rosilda.“Sa mga taong kayang saktan ka…” dagdag niya.Napailing si
Tahimik ang mansion habang unti-unting lumalalim ang gabi. Sa loob ng isang eleganteng living room, nakaupo ang mommy nila sa isang sofa, tahimik na nakatingin sa kawalan. Halatang may iniisip, halatang may bigat na hindi niya masabi nang diretso sa kahit sino.Napansin iyon ni Vanessa habang pababa siya ng hagdan.Sandali siyang tumigil sa paglalakad at pinagmasdan ang mommy niya.Hindi ito ang usual na masigla at composed na ina na nakasanayan niya. Ngayon, mukhang pagod ito… emotionally.Dahan-dahang lumapit si Vanessa.“Mom…” mahinang tawag niya.Napalingon ang mommy nila.“Vanessa…” sagot nito, pilit na ngumiti.Umupo si Vanessa sa tabi niya.“Is there a problem?” tanong niya, diretso pero malambing ang tono.Napabuntong hininga ang mommy nila.“Pakiramdam ko… napakalayo ni Lira sa akin,” sabi niya.Napayuko siya.“Hindi ko alam kung paano ko siya mapapasaya… kung paano ko siya mapapalapit sa akin,” dagdag niya.Tahimik si Vanessa habang nakikinig.Pero sa loob-loob niya… may gum
Lumipas ang mga araw na halos naging routine na para kay Lira ang buhay sa loob ng Del Rosario mansion. Maayos ang lahat sa panlabas… may pagkain, may silid, may mga taong handang mag-asikaso sa kanya. Pero sa loob niya, may kulang pa rin.Tahimik siyang naglalakad sa garden ng mansion. Mahangin, malamig ang simoy ng hangin, at tahimik ang paligid. Umupo siya sa isang bench at tinitigan ang mga halaman na maayos ang pagkaka-alaga.Pero kahit gaano kaganda ang paligid…Hindi niya maramdaman ang kapayapaan.“Ang dami mong iniisip…” sabi ng mommy niya na biglang dumating.Napatingin si Lira.“Ma…” mahinang tawag niya.Ngumiti ang mommy niya at umupo sa tabi niya.“Hindi ka pa rin sanay dito no?” tanong nito.Tahimik si Lira sandali.“Hindi po sa hindi ako sanay…” sagot niya.“Parang… hindi lang talaga ako para dito,” dagdag niya.Napabuntong hininga ang mommy niya.“Anak…” sabi nito.“Bakit mo nasasabi yan?”“Hindi ko po alam…” sagot ni Lira.“Pero kahit anong gawin ko… parang may kulang
Sa kabilang banda, habang sinusubukan ni Lira na mag-adjust sa bagong mundo niya… may isang taong hindi pa rin tumitigil.Si Nathaniel.Mag-isa siyang nakatayo sa harap ng floor-to-ceiling window sa office niya. Tanaw niya ang buong city… mga ilaw, mga gusali, mga taong abala sa kanya-kanyang buhay.Pero siya….Parang tumigil ang mundo niya.“Sir, your 10 AM meeting is ready,” sabi ng secretary niya.“Cancel it,” malamig niyang sagot.“Sir?” gulat na tanong nito.“I said cancel it,” ulit niya, hindi man lang lumilingon.“Yes, sir…” sagot ng secretary bago umalis.Napabuntong hininga si Nathaniel.“Damn…” bulong niya.Hindi siya sanay na mawalan ng control.Lalo na…Sa bagay na pinakaimportante sa kanya.Si Lira.Hindi siya pumayag na wala siyang gagawin.Pero…Ayaw niya ring pilitin si Lira.“Kung ayaw niyang bumalik…” bulong niya.“Hindi ko siya pipilitin…”Pero hindi ibig sabihin noon…Susuko siya.Umupo siya sa swivel chair niya.Dahan-dahan niyang pinihit ang isang file sa mesa.D
Tahimik ang buong mansion matapos ang eksena sa sala. Isa-isa nang naglakad palayo ang mga tao, pero si Lira… naiwan sa gitna ng napakalaking espasyo, parang hindi niya alam kung saan siya pupunta.Dahan-dahan siyang umakyat sa kwarto niya.Pagpasok niya, agad niyang isinara ang pinto.At doon….Tuluyan siyang napaupo sa sahig.Napahawak siya sa dibdib niya.“Bakit ganito…” bulong niya.Hindi niya maintindihan.Ito na yung pamilya na matagal niyang hindi kilala.Ito na yung buhay na dapat sana ay sa kanya.Pero bakit…Parang hindi siya masaya?Nag-flashback sa isip niya ang nangyari kanina.Ang yakap ng daddy niya.Ang mga salitang “welcome home.”Pero kasunod nun…Ang mga regalong para lang kay Vanessa.Ang atensyon.Ang pagmamahal.At siya…Nasa gilid.Napapikit siya.“Hindi ko naman hinihingi lahat yun…” mahina niyang sabi.“Pero… masakit pa rin…”Biglang may kumatok sa pinto.“Lira…” boses ng mommy niya.Hindi siya sumagot agad.“Pwede ba kitang makausap?” dagdag nito.Huminga nan







