ตอนที่ 17 Future Detective บทสี่ ภาคต้น

คำพูดของนภัทรทำให้หัวหน้าตระกูลทักษิณาภาคคาดเดาต่อว่าทั้งหมดเกิดอะไรขึ้น เพราะไม่เคยใช้ชีวิตอยู่บนความเป็นความตายมาก่อน เลยตกใจทั้งร่างกายและจิตใจ

            พวกเขาสะเพร่าเกินไปกับเรื่องนี้ ทำให้เรื่องราวบานปลายมาถึงจุดนี้ เหมือนไม่ยุติธรรมกับลูกสาวและลูกชายคนเล็กเลยแม้แต่น้อย

            แต่พวกเขาตั้งใจส่งเด็กอายุสิบเจ็ดมาเท่านั้น เด็กคนอื่นไม่ได้ตั้งใจพามาสักหน่อย คำสั่งของท่านนท์ภัทรต่างหากเลยทำให้เกิดเหตุการ์ณ์แบบนี้ขึ้น

            “มองหน้าฉันทำไม มีอะไรก็พูดออกมาเลย”

            “อย่ามาทำเป็นคิดในใจให้เห็นได้ป่ะ ก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าฉันเดาความคิดโง่เง่าเบาปัญญาของพวกแกได้อยู่แล้ว”

            “มีอะไรจะพูดก็รีบพูดสิ ปากอมอะไรไว้หรือไง”

            “สงสัยเซลล์ในสมองเสื่อมแล้วมั้ง ถึงได้ตอบสนองช้า”

            นนท์ภัทรตั้งใจจิกกัดซึ่งหน้าโดยไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น หากเป็นพฤติกรรมของคุณชายตระกูลใหญ่บ้านอื่น คงถูกมองว่าไม่งามและทำอะไรให้อับอายขายหน้า ไม่รู้จักรักษามารยาทให้ถูกต้อง ทำตัวไม่สมกับเกิดในตระกูลใหญ่

            คำพูดเหล่านั้นไม่สามารถใช้กับตระกูลภูทนินทร์ได้เลยสักอย่าง เพราะว่าที่ผู้นำตระกูลคนต่อไปตั้งใจแหกกฎพวกนั้นทั้งหมด ไม่สนใจคำทัดทานของใครมาตั้งแต่รู้ความ

            ให้เหตุผลว่าถ้าผู้นำตระกูลนิสัยเหมือนกันหมด แล้วตกลงดูออกไหมว่าใครเป็นใคร ทำไมต้องทำตัวตามใครขนาดนั้น คนเราควรเป็นตัวของตัวเองต่างหาก

            ไม่มีใครเข้าใจหลักการเหล่านั้นหรอก แต่ทุกอย่างเป็นความเคยชินที่ต้องเผชิญ เพราะเจ้าตัวไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงตัวเองแต่อย่างใด

            "คุณชายใหญ่เรียกลูกชายคนเล็กของผมมาโดยที่ผมไม่ได้เป็นคนสั่งมาเอง ทำไมความผิดถึงเป็นผมล่ะครับ เจตนาของผมคือการให้ลูกชายมาเรียนล่วงหน้าเพราะเล็งเห็นถึงศักยภาพต่างหาก”

            หัวหน้าตระกูลอุดรภาคตัดสินใจถามด้วยความสงสัย ว่าทำไมความผิดถึงตกมาอยู่ที่พวกเขา ทั้งที่เหตุเกิดในคฤหาสน์หลังนี้ เพิ่งรู้เรื่องตอนที่คุณชายเล็กเป็นคนเล่าแทนต่างหาก

            “เป็นคำถามที่น่าสนใจดีนะ ตระกูลอุดรภาคค่อนข้างมีวิสัยทัศน์นะเนี่ย ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามีเจตนาแบบนั้น นึกว่าต้องการเล็งผู้สืบทอดเพียงคนเดียว โดยที่ยังไม่ทันเริ่มการแข่งขันอย่างยุติธรรมเลยด้วยซ้ำ”

            “ได้ข่าวว่าที่บ้านมีลูกสาวสองคน ลูกชายสองคน ลูกสาวคนโต ลูกชายคนที่สองและสาม ส่วนลูกคนที่สี่อยู่ในท้องเมียนาย ใกล้จะคลอดแล้วด้วยสิ”

“ถ้าควบคุมอารมณ์ทางเพศไม่ได้ ทำไมไม่ทำหมันแทนซะล่ะ จะได้ไม่ต้องขยันให้กำหนดลูกออกมา และไม่ต้องมาใช้สมองนั่นตัดสินใจว่าใครคู่ควร ใครไม่คู่ควร”

            “แกมีลูกสามคนที่โตพอจะเรียนรู้ได้ แทนที่จะส่งลูกสาวที่อายุใกล้ถึงเกณฑ์มาหาตระกูลของฉัน ดันเสร่อส่งลูกชายมาแทนเนี่ยนะ นี่มันยุคไหนแล้วเนี่ย”

            “ไอ้เรื่องว่าต้องเป็นผู้ชายเท่านั้น ถึงจะเป็นผู้นำตระกูลที่ดีเท่านั้น ชุดความคิดดักดานแบบสองพันปีก่อน มันควรจะตายไปนานแล้วนะ หรือว่าเจ้าตระกูลคนปัจจุบันมันควรตายก่อน”

            “ไอ้ชุดความคิดประหลาดนั่นถึงจะหายไป เฮ้อ...คิดหนักจริงๆ เลยเนี่ย จะทำยังไงดีนะ ฉันควรจะหยิบดาบมาฟันคอตาแก่อย่างแกขาดซะดีไหมนะ”

          บุตรลำดับหนึ่งของตระกูลภูทนินทร์เลือกด่าเป็นชุดแทนคำตอบของคำถามจากหัวหน้าตระกูลอุดรภาค เนื่องจากเรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะวิจารณาญาณกีดกันทางเพศ

            เขาจึงเลือกแก้เผ็ดด้วยการเรียกลูกชายอีกคนเข้ามาร่วมวงด้วย แต่ใครจะคิดว่าเด็กนั่นจะกลัวขนาดนั้น เพราะแค่มาสนามประลองเท่านั้นเอง

“เฮือก! ขออภัยครับ คุณชายใหญ่ ได้โปรดยกโทษให้ความโง่เขลาของผมด้วยเถอะ” หัวหน้าตระกูลอุดรภาครีบคุกเข่าขอโทษทันทีเพราะดาบยาวจ่อคอระยะประชิด

            หากอีกฝ่ายต้องการก็สามารถตัดคออย่างง่ายดาย ด้วยศักยภาพของร่างกายบุตรลำดับหนึ่งถือว่ายอดเยี่ยมมาก สืบทอดสายเลือดมาอย่างเข้มข้น

            “ลูกชายพวกนายสองคนลักลอบเข้ามายังสนามประลองประจำตระกูลโดยมิได้บอกกล่าวล่วงหน้าต่างหากล่ะเจ้าโง่ ยิ่งมีพวกหนอนแมลงลักลอบมาฆ่าฉันบ่อยขนาดนี้”

            “พฤติกรรมของลูกนายเลยทำให้คนอื่นคิดว่าเป็นสายลับของพวกอาชญากร ถึงพากันหันดาบไม้ใส่ต่างหาก เส้นทางมันออกจะไกลขนาดนั้น มันใช่ความผิดของพวกบอดี้การ์ดซะที่ไหน”

            นนท์ภัทรตัดสินใจอธิบายเพิ่มเติม เพราะดูท่าว่าหากไม่บอกความจริงทั้งหมด เรื่องราวคงถูกเข้าใจผิดแทนความถูกต้อง ในยุคที่การพกพาอาวุธได้รับอนุญาตทุกหย่อมหญ้าแบบนี้

            “ผมขอโทษที่เข้าใจผิดครับ ได้โปรดยกโทษให้ด้วยเถอะครับ คุณชายใหญ่” หัวหน้าตระกูลอุดรภาคกลัวสุดขีดจนฉี่แทบราด แต่ยังไงก็ต้องทำให้นายท่านลดดาบลงก่อนให้ได้

            “จำเป็นต้องมีบทลงโทษ ไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่างในอนาคต”

            “เรื่องสกปรกระหว่างความลำเอียงลูกชายกับลูกสาว”