LOGIN“เออ คิดเหมือนกัน เหมือนจะมีแค่แม่มั้งที่ดูปกติที่สุด แต่ดันไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่”
“ลองโทรไปคุยกับแม่ไหมล่ะ เผื่อให้เขาช่วยพูดกับพี่สาวให้อะไรทำนองนี้”
“ไอ้ควาย แกจะบ้าเหรอวะไอ้จิน การที่เด็กทะเลาะกันแล้วเอาปัญหาไปให้ผู้ใหญ่เรื่องมันบานปลายเว้ย”
“เอ้า! ไอ้นี่ แล้วจะโทรมาปรึกษาทำไมวะ วางหูไปเลยไป ไอ้บ้านี่!”
“ไม่วางหรอกเว้ย ถ้าไม่มีแกแล้วจะให้ไปคุยกับใคร ฉันสนิทกับไอ้คินและไอ้วินน้อยกว่านะเว้ยเฮ้ย”
“ไอ้ชิน มึงจะเอาแต่ใจตัวเองเกินไปแล้วนะเว้ย แล้วตกลงจะคุยอะไรเนี่ย คงไม่ได้แค่โทรมากวนประสาทกันหรอกใช่ไหม”
จินเจตพยายามให้บทสนทนามาเรื่องจริงจังแทนไร้สาระ เพราะน่าจะด่ากันไม่จบในคืนนี้ ถ้ายังคงพูดคุยกันแบบนี้ มาฟังข้อสรุปจากปากไอ้เพื่อนคนนี้แทน
“คงตามด่าไปตลอดแทน การเงียบไม่ใช่ทางออกเท่าไหร่”
“ก็ดี ยังไงพี่น้องกันถ้าไม่ทะเลาะกันคงแปลกไม่น้อย ฉันยังคิดสภาพที่ตัวเองไม่ทะเลาะกับพี่จีนไม่ออกเลยเถอะ”
“ใช่ และฉันคิดแล้วว่าตั๋วที่ใช้สอบเข้าแบบพิเศษที่คุณชายใหญ่มอบให้จะใช้ตอนอายุเท่าไหร่”
“เท่าไหร่ล่ะ มีทางเลือกคือสิบสาม สิบหก สิบเก้า เพราะถ้าครบยี่สิบแล้วไม่จำเป็นต้องใช้ตั๋วนี้ไม่ใช่เหรอ เพราะว่าฉันกับคนอื่นก็มีโอกาสอีกสองปีข้างหน้าเหมือนกัน”
“เข้าใจผิดแล้วไอ้จิน ฉันกับแกยังมีโอกาสอีกสองครั้ง แต่พี่ชายพวกเรามีโอกาสอีกแค่ครั้งเดียวก่อนจะเริ่มเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ต่างหาก แถมข้อเสนอพวกนี้เป็นข้อกำหนดที่คุณชายใหญ่ตั้งมาเองทั้งนั้น”
“ตามกฎของตระกูลภูทนินทร์นั้น ตระกูลผู้อยู่ใต้ความดูแลและจงรักภักดี รวมถึงคนรับใช้และบอดี้การ์ดทั้งหมดจะได้ฝึกงานตอนอายุสิบเจ็ด ได้ทำงานเต็มตัวตอนอายุยี่สิบ”
“ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลภูทนินทร์เลยต่างหาก นี่เป็นอิทธิพลของท่านล้วนๆ จึงเลือกคัดมาตรฐานสูงกว่าปกติ เพื่อใช้เป็นหลักฐานปิดปากคนคัดค้านต่างหาก”
นายน้อยลำดับสามตั้งใจอธิบายเพื่อนสนิทอย่างเต็มที่ด้วยความใจเย็น ไม่อยากใช้อารมณ์มากเกินไป เพราะนอกจากจินเจตแล้วคนอื่นไม่มีใครตามความคิดของเขาทัน
จะไปด่าว่าโง่ไม่ได้เด็ดขาด เพราะหมอนี่น่าจะตอบว่าก็ใช่ไง ไม่งั้นจะสอบได้คะแนนน้อยกว่าเหรอ การต่อสู้กับคนที่ยอมรับข้อดีข้อเสียตนเองง่ายดายไม่ใช่ทางเลือกที่ถูกเท่าไหร่
“มิน่าล่ะ! เกณฑ์คะแนนผ่านมันถึงยากบรมขนาดนี้ ถ้าอายุตามเกณฑ์คงคะแนนไม่สูงเท่านี้”
“เออ คิดถูกแล้วไอ้จิน”
“ถ้ามาเกณฑ์ปกติท่านให้เกินห้าสิบคะแนนก็พอแล้ว มันเป็นเพราะพ่อของพวกเราอยากใช้เส้นสายเพื่อให้ได้มันมาก เลยโดนแก้เผ็ดแบบนี้ไงล่ะ”
บทสนทนาตลอดสามชั่วโมงเต็มไปด้วยการนินทาครอบครัวตนเองทั้งคู่ รวมถึงตั้งใจสมน้ำหน้ารอในอนาคตอีกต่างหาก
สมัยแรกเริ่มของตระกูลนี้ค่อนข้างต่างจากที่อื่น คือความเที่ยงตรง ยุติธรรมนั้นสืบทอดมาทางสายเลือด แม้จะไม่เคยถูกสอนมาเลยก็ตาม
“แล้วแกจะสอบตอนไหนล่ะ ไอ้ชิน”
“ฉันจะไม่เข้าร่วมการสอบเลื่อนขั้นแบบพิเศษในอีกสองปีข้างหน้า แต่ใช้สิทธิพิเศษขอสอบตอนอายุสิบห้าแทน”
“เออ ขอให้ประสบความสำเร็จแล้วกัน ส่วนฉันรอสอบตอนอายุสิบหกแทน จะไม่ไปรอบอายุสิบสามเหมือนกัน”
“สมแล้วที่เป็นเพื่อนฉัน แล้วเจอกันนะ”
“ได้ แล้วเจอกัน”
ติ๊ด!
แม้ไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะมีอะไรรออยู่ก็ตาม ขอเลือกทำตามใจตนเองไปก่อนแล้วกัน
4 ปีต่อมา
“ขอแสดงความยินดีด้วยครับ คุณชินภัทร ผ่านการทดสอบทั้งทฤษฎีและปฏิบัติเกินเกณฑ์หกสิบคะแนน เมื่อเอาผลคะแนนของทั้งสองภาควิชามารวมกัน”
“คุณจะเป็นเพียงสมาชิกเพียงคนเดียวที่สอบผ่านด้วยอายุสิบห้าปีเท่านั้น อุปกรณ์และเสื้อผ้าทั้งหมดสิบห้าชุด ล้วนมาจากฝีมืองานทออย่างมีคุณภาพ ถูกตัดเย็บอย่างประณีต ทองคำแท่งมูลค่าสิบห้าล้านบาท”
“คุณชายใหญ่อนุญาตให้พักผ่อนไปไหนก็ได้หนึ่งสัปดาห์ ก่อนเข้าฝึกอบรมทำงานครับ”
พ่อบ้านส่วนตัวของคุณชายใหญ่รายงานอย่างละเอียด พลางให้คนยกของรางวัลมาให้ทั้งหมด
“ขอบคุณครับ คุณพ่อบ้าน”
เขารู้สึกดีใจมากเป็นอย่างกับความสำเร็จในครั้งนี้ เพราะถือว่าตนเองพยายามอย่างหนักในการฝึกฝนทางด้านพละกำลัง การต่อสู้ และการรับมือรูปแบบต่างๆ
เหตุการณ์แต่ละอย่างตลอดสี่ปีที่ผ่านมาถือว่าไม่เกินความคาดหมายของตนเท่าไหร่นัก เพราะหลังจากนั้นไม่เกินสองสัปดาห์ก็เรียกตระกูลอื่นมาเข้าพบทั้งหมด
แถมยังส่งลงโทษหมดทุกตระกูลที่อยู่ภายใต้การคุ้มครอง
แม้แต่ตระกูลเครือญาติอีกสิบตระกูลก็โดนลงโทษสามปีเหมือนกัน ทั้งผู้นำตระกูลและนายหญิงของตระกูล ไม่มีใครมีบทบาทตลอดระยะเวลาสามปีที่ถูกพักไม่ให้เข้าร่วมกิจกรรม
มีเพียงงานจากบริษัทเท่านั้นที่สามารถเข้าร่วมได้ การเงินไม่ขาดตกบกพร่อง แต่อำนาจกำลังถูกจำกัดให้ขยับตัวยากขึ้นอยู่นานพอควร
ถึงเวลากลับบ้านไปสะสางเรื่องค้างคาใจอยู่แทนแล้วกัน เพราะเหมือนพี่สาวคนโตกับพี่ชายคนรองตัดสินใจไม่ไปบ้านประจำตระกูล จนกว่าน้องชายคนเล็กจะมีตำแหน่งในหน้าที่การงานอย่างมั่นคง
“ขออภัยที่ปล่อยให้คุณรอนะครับ พอดีมีเรื่องด่วนต้องคุยกับมันนิดหน่อย เลยทำให้รอนานไปหน่อย เดี๋ยวผมเลี้ยงกาแฟเป็นการตอบแทนทั้งคุณและบอดี้การ์ดที่รอด้านนอกเองครับ” จินเจตบอกพลางกระดิกนิ้วเรียกเลขาส่วนตัวแล้วยื่นใบเสร็จการสั่งซื้อที่แอบหยิบออกมาด้วยความชำนาญส่งต่ออย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายหาทางปฏิเสธได้จำเป็นต้องรับเท่านั้น “ขอบคุณครับ” บีระพัฒน์ตอบรับด้วยใบหน้าไม่พอใจเล็กน้อย “เฮ้อ...ทะเล้นให้มันพอประมาณเถอะ สักวันจะโดนกระทืบตายซะก่อน ไม่ได้เป็นห่วงนะเว้ย แค่ขี้เกียจใส่ซองงานศพ ด้วยฐานะของฉันต้องใส่เยอะซะด้วย มันเปลืองเงิน” ชินภัทรหันไปแขวะเพื่อนสนิทพลางส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา ไอ้เรื่องยัดเยียดของขวัญตอบแทนนี่ต้องยกให้มันจริงๆ ขยันสร้างเรื่องตลอด
เด็กหนุ่มบอกพลางยื่นกระดาษที่เขียนถึงรายละเอียดของเงื่อนไขแบบชั่วคราวออกมาให้อีกฝ่ายอ่าน หากสามารถยอมรับเงื่อนไขเหล่านี้ได้ เขาเองก็พร้อมกระโจนลงสนามนี้เพื่อทำงานทันที แถมยังจะได้ความดีความชอบเป็นคนแรก และน่าจะได้เงินรางวัลจากคุณชายใหญ่เป็นจำนวนมากอีกด้วย เรียกว่าได้ทั้งเงินและทองไปพร้อมกัน จะมีใครที่ได้รับค่าตอบแทนจำนวนมหาศาลขนาดนี้บ้าง คงมีเพียงชินภัทรเท่านั้นที่สามารถหาเงินจำนวนเหล่านี้ด้วยวัยเพียงสิบห้าปี “ฉันตกลง ยอมรับทุกเงื่อนไข” “ขอเพียงทำให้ตระกูลวรวงศ์กลับมาเป็นเหมือนเดิม” “ข้อเสนอทุกอย่างล้วนยอมรับได้”“โอเคครับ ถ้างั้นเริ่มมาคุยเรื่องจริงจังกันเถอะ ผมจะเป็นแฟน
ไม่ใช่ว่าต่อไปจะเอาฐานะตนเองไปข่มคนอื่นหรือยังไง เมื่อสองสัปดาห์ก่อนการเลือกตั้งเป็นเพียงบ้านนักการเมืองทั่วไปเท่านั้นแหละ เป็นคนฝั่งภาครัฐแล้วคิดจะพูดจากกับฝั่งเอกชนยังไงก็ได้งั้นเหรอ “มันจะมากเกินไปแล้วนะ ไม่มีความเกรงใจกันบ้างหรือไง ยังไงฉันก็อายุมากกว่านายตั้งสองปีนะ ทำตัวยังกับไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนมา” บีระพัฒน์โวยวายออกมาด้วยความไม่พอใจ เพราะยังไงอีกฝ่ายก็อายุน้อยกว่า กล้าพูดแบบนี้กับตนได้ยังไง ไม่มีใครความเกรงใจกันเลยสักนิด ดูจากบัตรนักเรียนที่ใช้สมัครสอบก็รู้ว่ามาจากสถาบันเดียวกัน จะไม่ไว้หน้ากันบ้าง ทำไมพูดแบบนี้ต่อหน้าบอดี้การ์ด “ผมได้รับการอบรมสั่งสอนมาจากตระกูลอุดรภาคและจากตระกูลภูทนินทร์มาอย่างดี ไม่จำเป็นต้องให้คนจากฝั่งภาครัฐยื่นมือเข้ามาสอดหรอก” 
ชินภัทรรีบปฏิเสธด้วยความตกใจ ทำไมคนที่ดูอายุมากกว่าถึงได้พูดแบบนั้นออกมา มันไม่ใช่ว่าคนเราต้องมีความระมัดระวังในตัวเองหรอกเหรอ ที่บ้านต้องสอนใหม่แล้วนะ จะพาใครเข้าบ้านแบบนี้มันจะแปลกเกินไปแล้ว ถึงปกติจะเจอคนตระกูลอุดรภาคกับตระกูลภูทนินทร์มาตลอดชีวิต และเพื่อนสนิทอีกสองสามคน แต่การทำแบบนี้ไม่ใช่เรื่องปกติแน่นอน “คุณเป็นบุตรลำดับสามของตระกูลอุดรภาค แถมยังเป็นถึงคุณชายที่มีชื่อเสียงในวงการธุรกิจและแวดวงการเมืองอยู่ไม่น้อย ไม่ใช่คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าเสียเมื่อไหร่” “แถมข่าวลือล่าสุดที่ว่าคุณต่อสู้บนลานประลองจนสามารถเอาชนะบอดี้การ์ดได้นับสิบชีวิต เพราะอยากเอาชนะเดิมพันกับพวกอาวุโสนั่นน่าประทับใจไม่น้อย” “คุณถูกเลี้ยงดูอย่างมา
“ไม่เป็นไร ผมไม่ถือสาคุณ” บีระพัฒน์ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก ยังไงซะตอนนี้เป็นเวลาสอบเลื่อนขั้นการมีคนมาจ้องมองบ้างก็ไม่ได้แปลกอะไร ท่าทางของอีกฝ่ายแม้จะสุภาพแต่ยังดูแข็งกระด้างอยู่หลายส่วน คงจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับตนแน่นอน แถมยังไม่น่าจะค่อยได้ออกงานสังคมบ่อยด้วย ไม่งั้นคงไม่มีท่าทีลนลานขนาดนี้ น่าเอ็นดูไม่น้อย สิ่งหนึ่งที่ชินภัทรไม่รู้เลยว่าภายใต้คำพูดและท่าทางเหล่านี้ กำลังได้รับความเอ็นดูจากอีกฝ่ายมากโข ชินภัทรถอนหายใจอย่างโล่งอก เกือบซวยเพียงเพราะมัวแต่ใช้ความคิดมากเกินไป ต่อไปเวลาอยู่ข้างนอกต้องระมัดระวัง ปกติอยู่แต่ในคฤหาสน์กับภูเขาบนสนามฝึก เลยทำตัวตามสบายมากเกินไป เวลาที่เหลืออยู่ตอนนี้มาสนใจกับการสอบจำลองให้ดีที่สุด ไม่ว่าผลจะเป็นยังไงค่อยรอดูกันทีหลัง หวังว่าเพื่อนสนิทข
“อย่าเพ้อเจ้อได้ไหม เอาความจริงคือมีอะไรถึงรีบวิ่งมาแบบนี้ อย่าพูดไปเรื่อย รู้ว่าเป็นคนไทยแต่ขอสาระ ที่ไม่ใช่ไร้สาระและสาระแน” ชินภัทรยังไม่ยอมแพ้พยายามถามให้ได้ เพราะถึงจะทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องมาบ่อยแค่ไหน แต่ท่าทางของมันดูแปลกไปจากปกติ มันต้องมีเรื่องอะไร บทสนทนาระหว่างเดินนั้นค่อนข้างไร้สาระตลอดเวลา จนกระทั่งเสียงปิดประตูรถปิดลง จินเจตกลับมาทำสีหน้าจริงจังทันทีเหมือนสวิตซ์ไฟซะงั้น อะไรมันจะรวดเร็วขนาดนั้น แกร๊ก! “มีเรื่องจะพูดด้วย” จินเจตบอกด้วยสีหน้าจริงจังแทบสีหน้าทะเล้นแบบเมื่อสักครู่ “ไอ้เวรนี่! ตกใจหมด มึงไม่ใช่สวิตซ์ไฟนะไอ้ส้นตีนนี่ ปรับอารมณ์เร็วไปป่ะ ถ้าเป็นโรคหัวใจกูตายห่าไปแล้วไหม” ชิน
“แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นเงื่อนไขแบบนี้ ถ้าฝั่งพ่อเล่นตุกติกแบบนี้ ฝั่งพวกผมก็ไม่น้อยหน้าหรอกครับ”“ทุกท่านเชิญเข้ามาเลยครับ ทุกอย่างเป็นไปตามการคาดการณ์ของคุณชายใหญ่”เมื่อสิ้นสุดคำพูดของชัชวินก็มีเงาของใครหลายคนเดินออกมาหลังประตูสนามฝึก นั่นคือคนสนิทของคุณชายใหญ่ คนสนิทของคุณชายเล็ก แ
“ค่ะ พี่ลดา”“หนูไม่กังวลอะไรเลยค่ะ” เธอขานรับด้วยน้ำเสียงร่าเริง เพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เจอพี่สาวและพี่ชายพร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนี้“ทีหลังอย่าวิ่งไปแบบนั้นนะคะ เดี๋ยวพี่ลดาหกล้มจะทำยังไงล่ะ” ชัชวินบอกพลางลูบหัวน้องสาวคนเล็กด้วยความเอ็นดู“ได้ค่ะ พี่ชัช ต่อไปหนูจะ
“ขอแสดงความยินดีด้วยนะ พี่ซื้อของขวัญมาฝากด้วย” ชลลดาบอกพลางหอบของขวัญหลายอย่างเข้าห้องนอนน้องชายตนเองทันทีโดยไม่ได้ขออนุญาตเจ้าของห้องเลยสักนิด “ไม่เคยมีใครบอกเหรอครับ จะเข้าห้องคนอื่นควรขออนุญาตด้วย ไม่ใช่พูดจบก็เดินเข้าม
มีครั้งหนึ่งเธอหยอกล้อน้องชายเล่นด้วยการแย่งขนมไปกินสามคำแถมยังยิ้มสะใจที่แย่งมากินด้วยน้ำเสียงร่าเริง ตั้งใจว่าวันพรุ่งนี้จะซื้อขนมมาคืนให้มากกว่าเดิมสามเท่า ไม่คาดคิดว่าจะถูกโกรธจนไม่พูดด้วยครึ่งปี ไม่มีคำด่าทอหรือคำพูดใด







