ตอนที่ 21 Future Detective บทห้า ภาคกลาง

“คุณพ่อทำกับพี่ลดามากขนาดนี้ ทำไมถึงไม่เคยบอกผมเลยล่ะครับ พวกเราเป็นพี่น้องกันนะ” ชัชวินถามด้วยความสงสัย

            “พี่ชัชจะโง่ขนาดนี้ไม่ได้นะ ดูจากที่พ่อพาพี่มาพบคุณชายใหญ่ก่อน ทั้งที่พี่ลดาควรได้เจอก่อนเพราะอายุมากกว่าตั้งสองปี ยังดูไม่ออกอีกเหรอว่าพ่อลำเอียง” ชินภัทรตอบด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

            เรื่องราวมันชัดเจนขนาดนี้ มองยังไงมันก็ไม่ได้มีความยุติธรรมเลยสักนิด ถึงมาตรฐานความฉลาดคนเราจะไม่เท่ากัน แต่นี่มันก็โง่เกินไปไหม

แปะ!!!

          เสียงปรบมือดังสนั่นมากพอจะให้ทำให้สามพี่น้องหันกลับมาสนใจเจ้านายตนเองแทนการทะเลาะกัน

            “ไว้กลับไปกัดกันที่บ้านนะ อย่าเพิ่งมาเล่นบทละครกันตรงนี้ได้ไหม มันน่ารำคาญ นายพูดเรื่องตัวเองได้แล้ว ชัชวิน” นนท์ภัทรปรามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

            พี่น้องทะเลาะกันเป็นเรื่องพบเห็นได้ทั่วไปของทุกบ้าน แต่ไม่จำเป็นต้องมายืนเถียงกันต่อหน้าเขา อุตส่าห์เจียดเวลาทำเอกสารมารับฟังปัญหาแล้ว อย่าทำให้มันเสียเปล่า

            “ครับ คุณชายใหญ่”

            “ผมรู้สึกว่าความจริงแล้วตัวเองชอบงานด้านการตลาดมากกว่าไม่ใช่สายการจัดการบริหาร และก็รู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่งบประมาณที่ควรเป็นของพี่ลดามักตกเป็นของผมเสมอ”

            “และหลังจากน้องชายเกิดมาแล้ว เงินเหล่านั้นถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน เลยอยากเปลี่ยนผู้ปกครองดูเพื่อให้ตนเองได้ทำในสิ่งที่อยากทำมากกว่าครับ”

            “แต่ถ้าหากในอนาคตจำเป็นต้องช่วยงานของตระกูลผู้นำของคุณชายใหญ่ ผมยินดีทำด้วยความเต็มใจ”

            ชัชวินหันมาสนใจคำพูดของคุณชายใหญ่แทนน้องชายตนเอง มีอะไรไว้ไปเคลียร์กันทีหลัง ตอนนี้จำเป็นต้องพูดให้ได้การสนับสนุน

            หากเรื่องราวเหล่านี้เป็นไปได้ด้วยดี พวกเราทั้งสามคนจะเป็นอิสระจากพ่อ และมาผูกมัดกับคุณชายใหญ่แทน

            “จริงใจดี ให้ผ่าน”

            “เขียนด้วยลายมือแบบพี่สาวนายซะ แล้วก็รอเซ็นสัญญาจากแบบพิมพ์อีกแผ่น”

            นนท์ภัทรรู้ดีว่ากำลังเข้าไปยุ่งกับปัญหาในครอบครัวคนอื่น แต่ว่านี่คือเหล่าทายาทตระกูลผู้จงรักภักดี หากมีใครอยากออกไปจากการคุ้มครองแล้วไปอยู่ฝ่ายรัฐบาล

            อาจมีความยุ่งยากมากกว่านี้ ไม่ได้เป็นห่วงเรื่องชื่อเสียงตนเองเท่าไหร่หรอก เพราะมันเละเทะไม่มีชิ้นดีมาแต่แรก แต่สภาพจิตใจของเด็กพวกนี้ต่างหากที่จะพังทลาย ตั้งแต่ยังไม่เติบโตเป็นผู้ใหญ่

            “ผมอึดอัดที่ต้องรับส่วนแบ่งเงินที่ไม่ใช่ของผม แต่เป็นของพี่ลดามาช่วยให้พี่เจริญเติบโตมากกว่าเดิม และผมเองก็อยากลองเป็นนักสืบดูก่อนสักสี่หรือห้าปี”

            “แล้วค่อยคิดอีกทีว่าอยากทำงานอะไร ยังไงพี่ชายกับพี่สาวเขาก็น่าจะมีงานที่ต้องช่วยบริษัทอยู่แล้ว”

“แม้ว่าจะไม่อยากทำก็ตาม ยังไงภาระการดูแลบริษัทก็คงไม่หายไปไหนหรอกครับ”

            ชินภัทรตอบความจริงไปโดยไม่ได้ประดิษฐ์คำ อาจเป็นเพราะไอคิวทำให้บางครั้งดูเป็นผู้ใหญ่เกินวัย แต่ไม่ได้หมายความว่าสภาพจิตใจจะโตตามทัน

            ไม่งั้นคงไม่เกิดเหตุการณ์แบบเดือนก่อนขึ้นมาหรอก บัดนี้เขารู้ซึ้งแล้วว่าการฝึกศิลปะป้องกันตัวถือเป็นเรื่องสำคัญ ไม่เกี่ยวว่าจะเก่งไหม

            แต่มีความจำเป็นต้องทำให้ได้

            “กระชับ พูดแต่เรื่องสำคัญ จริงใจ”

            “ทำแบบพี่นายสองคนซะ เรื่องทุกอย่างถ้าตาแก่นั่นมีปัญหา ฉันจะรับมือเอง”

            บุตรลำดับหนึ่งตระกูลภูทนินทร์รับรู้ถึงอนาคตที่กำลังจะเจอความยุ่งยากและวุ่นวายของเหล่าทายาทตระกูลอุดรภาค แต่ถ้าหากไม่ทำตามความต้องการของเด็กพวกนี้

            อาจจะนำพาความยุ่งยากด้วยการสละสิทธิฝั่งนี้ แล้วย้ายไปฝั่งตรงข้ามแทนซึ่งนั่นอาจนำปัญหามาให้มากกว่าที่คิด ถ้าจะมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งอะไรกัน ก็ให้มันวุ่นวายอยู่ฝั่งเดียวกันแทน

            รวมถึงทำให้ได้รู้ว่าแต่ละบ้านก็มีปัญหาแตกต่างออกไป

“พวกนายพากันกลับบ้านไปเก็บสัมภาระที่จำเป็นมาให้หมด ยกเว้นเสื้อผ้าไม่ต้องเอามานะ เดี๋ยวซื้อใหม่ไปเลย เพราะว่ายังไงบ้านฉันก็น่าจะมีเงินมากกว่าบ้านพวกนายอยู่แล้ว”

            “ตาแก่นั่นไม่สามารถเคลื่อนไหวอะไรที่เกี่ยวข้องกับตระกูลภูทนินทร์และอุดรภาคประมาณหนึ่งปี เพราะฉะนั้นมันจึงเป็นสงครามเย็นระยะสั้นเท่านั้น”

            “ของจริงหลังจากนี้อีกหนึ่งปี ตาแก่นั่นต้องมาทวงลูกคืนแน่นอน ซึ่งฉันใกล้จะบรรลุนิติภาวะรอบที่สองก็คืออายุยี่สิบในปีนี้ เพราะฉะนั้นปัญหาการเป็นผู้ปกครองชั่วคราวจะหมดไป”

            “รวมถึงปัญหาการดูแลเรื่องเงินและให้ที่อยู่ที่กินกับเด็กสามคนก็ไม่มีปัญหาเหมือนกัน ส่วนแม่ของพวกนายไปจัดการคุยกันเองนะ เพราะถ้าให้ฉันคุยน่าจะทะเลาะกันมากกว่า”

            “ถ้าเข้าใจแล้ว ก็กลับบ้านไปซะ”

            “ครับ / ค่ะ คุณชายใหญ่” สามพี่น้องขานรับพร้อมเพรียงกัน

ณ ห้องทำงานนายหญิงตระกูลอุดรภาค

            เธอรู้สึกแปลกใจมากที่วันนี้ลูกมาหาพร้อมกันสามคน ปกติจะต่างคนต่างมาหา วันนี้มีเรื่องอะไรหรือเปล่านะ สีหน้าแต่ละคนดูเครียดมากด้วย

            “มีเรื่องอะไรหรือเปล่าลูก ทำไมทำหน้าแบบนั้น”