Kabanata 2

Eleanor's Point of View.

Tatlong taon na ang nakalipas mula nang pakasalan ko si Arthur. Minsan, kapag ako lang ang mag-isa sa mansyon. Naaalala ko ang araw ng kasal namin at hindi ko maiwasang mapangiti dahil napakaganda ng araw na iyon. Maraming bisita ang dumalo para saksihan ang kasal namin, elegante ang venue at higit sa lahat, tuwang-tuwa ako dahil dumalo si Arthur.

Pero bago pa man kasi kami ikasal, malinaw na sa akin ang dahilan kung bakit kami pinaglapit ng aming mga pamilya.

Business. Trabaho. Para sa kompanya.

Parehong real estate ang negosyo ng aming pamilya, at ang kasal namin ay makatutulong para mas mapatatag ang koneksyon ng dalawang kumpanya.

Naalala ko pa ang sinabi ni Arthur sa akin bago kami tuluyang ikasal.

"Don't expect anything from this marriage, Eleanor. This is just business."

Tumango lang ako noon. Kahit masakit dahil matagal na akong nararamdaman kay Arthur. Dahil nga close ang mga pamilya namin, bata pa lamang ako ay nakikita ko na siya at hindi ko mapigilang magkagusto. Akala ko noong una ay simpleng crush lang ngunit lumalim pa ang nararamdaman ko hanggang sa minahal ko na siya.

Kaya kahit nasaktan ako sa sinabi niya. . . tinanggap ko dahil kahit ganoon ang tingin niya sa kasal namin, may katiting na pag-asa sa puso ko na baka magbago ang lahat paglipas ng panahon.

Pero tatlong taon na ang lumipas.

At wala pa ring nagbago.

Magkaiba pa rin kami ng kwarto. Madalas ay halos hindi kami nagkikita dahil sa trabaho niya. At kapag may pagkakataong magkasama kami, kadalasan ay parang dalawang taong napilitang magsama sa iisang bahay.

Sa kabila ng lahat, mahal ko pa rin si Arthur. Kahit pa para akong parausan. Ipagpapatuloy ko lamang ang pagiging mabuting asawa sa kaniya, at baka isang araw ay magbago ang tingin niya sa'kin.

Kinabukasan, maaga akong nagising. Hindi ko maiwasang maalala ang nangyari kagabi, pati na rin ang nakita kong sina Arthur at Vivienne na magkasamang pumasok sa opisina.

Sa totoo lang, kahit may posisyon pa rin ako sa kompanya. Wala na akong halos alam sa nangyayari dahil mas gusto kong magpokus sa mga restaurant ko dahil ito ang aking passion. Sana lang talaga ay walang masamang nangyayari ngayon sa kompanya.

Pagsapit ng tanghali, nagpasama sa'kin si Vivienne sa isang malaking shopping center para bumili ng mga kailangan namin para sa isang charity event na dadaluhan namin sa susunod na linggo.

"Eleanor, bagay ba sa akin 'to?" tanong ni Vivienne habang ipinapakita sa akin ang isang black maxi dress.

Napatingin ako sa kaniya bago ngumiti. Kahit stepsister lang kaming dalawa, malapit kami sa isa't isa. Pakiramdam ko ay magkadugo pa rin kami. May isa pa akong stepsister na mas bata sa aming dalawa, nasa isang bansa siya ngayon para mag-aral.

"Bagay, pero mas bagay sa'yo 'yung mas lighter ang kulay. Mas elegante tingnan."

"Really? Akala ko maganda 'to."

"Maganda naman. Pero kung ako ang pipili, 'yung mas lighter."

Napangiti siya.

"Kaya gusto kong kasama ka kapag namimili ako. Lagi kang may magandang suggestion."

Napatawa ako.

"Hindi naman ako expert. Kung pagkain pa ang pag-uusapan natin, baka pwede pa."

"You are. Kaya nga lagi akong nagtatanong sa'yo."

Napangiti na lamang ako sa narinig. Habang naglalakad kami, napahinto ako sa isang jewelry store.

"Vivienne."

"Hmm?"

"Tingnan mo."

Itinuro ko ang isang necklace sa loob ng display.

"Mayroon akong katulad niyan."

"Really?"

Tumango ako.

"Sa amin iyon ni Mama," tukoy ko sa totoo kong ina. "Isa sa mga alahas na naiwan sa akin."

"Why don't you wear it sa charity event?"

"Actually, iyon nga ang plano ko."

Napangiti ako habang iniisip ang alahas.

"Bigay iyon ni Papa kay Mama noong anniversary nila. Kaya espesyal sa akin."

Biglang naging interesado si Vivienne.

"Nasaan?"

Napatingin ako sa kanya.

"Nasaan ang alin?"

"Yung necklace na sinasabi mo."

"Ah."

Sandali akong nag-isip.

"Nasa bahay na pinamana sa'kin."

"Eh? Bakit doon mo naman iniwan? Paniguradong mahal 'yon, hindi ka ba natatakot na baka manakaw?"

"Oo pero sigurado naman akong hindi 'yon papabayaan ni Manang."

Tumango siya bago ngumiti at nagpatuloy sa paglalakad.

Pagkatapos naming pumili ng mga damit, pumunta naman kami sa isang boutique para tumingin ng mga bags.

Habang nag-iikot kami, napansin kong biglang natigilan si Vivienne sa harap ng isang display.

"This looks nice..." mahina niyang sabi.

Sinundan ko ang tingin niya at agad na nakita ang isang mamahaling bag ang nasa loob ng glass display.

"Gusto mo?" tanong ko.

Umiling siya agad.

"No. Ang mahal. At kakabili ko lang last month, paniguradong papagalitan ako ni Mommy."

"Tingnan natin. Hindi niya naman malalaman kung ako ang bibili para sa'yo, hindi ba?"

"Ate Eleanor, no. Huwag."

Ngumiti ako.

"Wait here."

"Ate Eleanor!"

Hindi ko na siya pinansin at lumapit sa staff.

Ilang minuto lamang ang lumipas bago ko tuluyang binili ang bag.

Pagbalik ko kay Vivienne, halos hindi siya makapaniwala.

"You bought it?"

Tumango ako. "Para sa'yo, isipin mo na lang na advance birthday gift ko sa'yo."

Hindi na siya nakapagsalita ngunit bgla niya akong niyakap.

"Thank you, Ate."

Ngumiti ako habang ginantihan ang yakap niya.

"You're welcome."

Masaya akong nakikita siyang masaya.

Pagkatapos naming mamili, sumakay kami sa kotse para umuwi. Hinatid ko muna siya sa condo niya bago ako umuwi ng mansyon.

Pagdating sa, agad akong sinalubong ng maid.

"Ma'am Eleanor."

"Yes?" tanong ko.

"Sir Arthur is already home. Nasa kwarto po siya."

Napakunot ang noo ko.

"May nangyari ba?"

Umiling ang maid.

"Medyo lasing po siya."

Napabuntong-hininga ako. Hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong nakaramdam ng pag-aalala.

"Okay. Salamat."

Iniwan ko ang mga pinamili ko bago dumiretso sa kwarto ni Arthur. Pagbukas ko ng p***o, agad kong naamoy ang alak.

Nakita ko siyang nakaupo sa gilid ng kama. Bahagyang magulo ang buhok niya at halatang nakainom na nang marami.

"Arthur? Ayos ka lang ba?"

Napatingin siya sa akin.

Saglit lamang siyang tumahimik bago siya tumayo at lumapit sa akin.

Hindi siya sumagot ngunit bigla niya akong hinalikan.

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat.

Pagkatapos ay bahagya siyang lumayo, ngunit nanatili ang mga mata niya sa akin.

"Why did you take so long? I missed you."