Kabanata 4

Eleanor's Point of View

Payapang natapos ang business event at mukhang maraming balak mag-invest sa kompanya namin. Pero sa totoo lang, para lang akong lutang buong oras dahil hindi ako mapakali sa cellphone ni Arthur kaya kinausap siya tungkol doon nang pauwi na kami.

"Bakit hawak ni Vivienne ang cellphone mo kanina?" mahinang tanong ko.

"She's my secretary, Eleanor. Normal lang ang bagay na 'yon. Why?"

Tumango na lamang ako at hindi na nagsalita pa. Tama naman siya, secretary niya ang half sister ko. Wala akong dapag ipag-alala.

Nasa gano'n kaming posisyon nang tumunog ang cellphone ko at nakitang may text sa'kin si Damon.

Damon:

Hi. I'm saving your number.

Napangiti ako bago nagtipa ng reply.

Eleanor:

Akala ko nagbibiro ka lang tungkol sa investment mo.

Damon:

I'm not, Eleanor. I'm always been serious, you know?

"What's his work?"

Napakunot ang noo ko bago lingunin si Arthur.

"Ha? Sino?"

"Your college rival."

"Ah si Damon."

"I forgot his name already. What's his work?"

Nagkibit-balikat ako. "Wala rin akong ideya pero siguro naman related din sa mga company? Hindo naman siguro siya nando'n sa event kung hindi related."

Hindi na nagsalita pa si Arthur at tumango na lamang. Nang gabing 'yon, sa mansyon siya natulog at katulad ng inaasahan, wala na siya pagkagising ko kinabukasan.

Hindi na ako nagtaka pa at nag-ayos na lamang ng sarili dahil may charity event kaming dadaluhan ni Vivienne. Isa sa mga kinahiligan naming gawin ay dumalo sa mga ganitong event para makatulong sa mga taong nangangailangan.

Habang naghahanda ako, hindi ko maiwasang maalala ang usapan namin ni Soph kahapon.

Paulit-ulit niyang sinasabi sa akin na hindi ko dapat hayaan na gamitin lamang ako ni Arthur. Naiintindihan ko naman ang point niya pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam ahg desisyon ko.

Nang matapos akong mag-ayos, agad akong bumaba at sakto namang dumating na si Vivienne, suot niya ang dress na napili ko at gamit niya rin ang bag.

"Ate Eleanor!" tawag niya mula sa labas.

"Sandali lang!" sagot ko bago kunin ang bag ko at

agad na lumabas.

Pagpasok ko sa kotse, agad niya akong tiningnan mula ulo hanggang paa.

"Ang ganda mo, Ate.

"Ikaw rin. Bagay sa'yo ang napili kong dress

"Of course, ikaw kaya ang stylist ko," natatawa niyang sagot.

Napailing ako habang natatawa rin sa kalokohan naming dalawa. Habang nagmamaneho siya, hindi siya tumigil sa pagkukuwento tungkol sa event na siya ang pumili naming puntahan.

"Maraming tao roon. May mga businessmen, investors, pati mga kilalang pamilya. Ang event na 'yon ay para sa mga batang may kapansanan, naawa talaga ako sakanila."

"May kakilala ka?"

"Marami. Kaya nga gusto kitang isama. Paniguradong mag-eenjoy ka roon."

Tumango lamang ako pero habang nasa biyahe kami papunta, bigla akong nakaramdam ng pagkahilo.

Napahawak ako sa gilid ng upuan at dahan-dahang pinikit ang aking mga mata. Agad 'yong napansin ni Vivienne.

"Hey, Ate. Okay ka lang? Masaba ba ang pakiramdam mo."

"Oo. Medyo nahilo lang. Pagod pa rin kasi ako sa event kagabi."

"Sigurado ka? Pwede namang hindi na tayo tumuloy at magpahinga ka na lang."

"Hindi na, Vivienne. Ayos lang ako."

Hindi na siya nagtanong pa at tumango na lamang.

Pagdating namin sa venue, agad kaming sinalubong ng mga organizer. Malaki at elegante ang lugar. Maraming mesa, ilaw at mga bulaklak ang nakapaligid sa venue.

Agad kaming pumasok sa loob.

"Come on," sabi ni Vivienne. "May ipakikilala ako sa'yo, Ate."

Sumunod ako sa kanya dahil siya ang may alam ng lugar, habang nakikipagbatian din ako sa ilang bisita.

Sa una ay maayos naman ang lahat pero nang may

waiter na dumaan sa harap namin dala ang iba't ibang pagkain. Nang may naamoy akong kakaiba ay

bigla akong nakaramdam ng pagsusuka.

Napahawak ako sa tiyan ko, naguguluhan.

"Ate Eleanor?"

"Vivienne..." mahina kong tawag sa kaniya.

"Ano?"

"Sandali lang. Pupunta muna ako sa restroom. Naiihi ako"

"Gusto mong samahan kita?"

Umiling ako bago ngumiti para hindi siya mag-alala.

"Hindi na, babalik din ako kaagad."

Mabilis akong naglakad papunta sa restroom. Pagkapasok ko sa loob, agad akong humarap sa lababo at huminga nang malalim. Ilang segundo akong nanatili roon hanggang sa tuluyang nawala ang pagsusukang narraamdaman ko.

Napatingin ako sa sarili ko sa salamin.

Napailing ako.

Siguro pagod lang ako. Hindi ko na iyon pinag-isipan pa.

Pagbalik ko sa labas, nakita ko si Vivienne na naghihintay sa akin.

"Okay ka na, Ate?"

"Oo, medyo gutom na nga ako."

Agad siyang ngumiti.

"Ayan! Sabi ko sa'yo, kumain ka. Paniguradong hindi ka nag-almusal."

Napangiti rin ako.

Hindi ko sinabi sa kanya ang nararamdaman ko. Ayokong maging dahilan iyon para mag-alala siya.

Lumipas ang ilang oras na abala kami sa pakikipag-usap sa ibang mga bisita. May mga speeches din tungkol sa charity project at ilang fundraising activities.

Paminsan-minsan ay napapahawak ako sa tiyan ko dahil sa kakaibang pakiramdam, pero agad ko ring inaalis ang kamay ko.

Hindi iyon napapansin ni Vivienne dahil abala siya sa pakikipag-usap sa ibang mga tao at ayokong mapansin niya, mamaya ay kung ano pa ang isipin niy.

"Ate."

Napatingin ako sa kanya.

"Are you really okay?"

"Oo naman, bakit."

"Parang ang tahimik mo kasi.*

"Pagod lang talaga, sorry. Excited ka pa naman sa evenina 'to tapos sinisira ko lang."

"Hindi sa gano'n, Ate. Baka kasi masama ang pakiramdam mo tapos pinilit mo pang pumunta rito."

Umilang lang ako at ngumiti. Lumipas ang isang oras, natapos na rin ang event.

Nang makasakay kami sa kotse, sumandal ako sa upuan at pumikit.

Tahimik lang ang biyahe.

Makalipas ang ilang minuto, dumikat ako at kinuha ko ang cellphone ko upang tingnan ang mga notifications. Baka may text sa'kin si Arthur ngunit wala naman akong nabasa.

Ang tanging taong mag tex t ako ay mula kay Damon Thorne. Agad kong binuksan ko iyon.

Damon: Are you available tomorrow? I'd like to discuss the investment proposal personally.

Ilang segundo akong nakatitig sa screen.

Sa totoo lang, hindi ko talaga alam kung anong dahilan kung bakit bigla niya na lang gustong mag-invest sa restaurant ko pero kahit gano'n pa,

kailangan kong makipagkita sa dati kong rival noong college.