Kabanata 3 ( SPG )

Eleanor's Point Of View.

"Why did you take so long? I missed you."

Nakatulala lamang ako sa narinig dahil sa gulat. At bago pa man ako tuluyang makasagot, mabilis niya akong hinalikan at pinadapa sa kama.

At sa isang mabilis na iglap, wala na akong suot na damit at patuloy ang kaniyang pagbayo sa aking likuran.

"Ohh!" mahinang ungol ko. "Ang sarap, sige pa.."

Naramdaman ko ang pagsabunot niya sa aking buhok habang mas bumilis pa lalo ang pagtira niya sa akin.

"You want this, huh? Tell me how much you wanted this?"

"G-Gustong-gusto ko, Arthur!"

Nagulat ako nang bigla niya akong pinaharap at tinulak muli sa kama. Kasabay no'n ay ang muli niyang pagpasok ng kaniyang pagkalalaki sa'kin bago ako muling hinalikan.

"Hmmm... Oh! Oh!" mahihinang halinghing ko habang gumagalaw siya sa aking gitna.

Alam kong lasing siya pero pakiramdam ko mahal niya ako habang nagtatalik kaming noong gabing 'yon.

"Come on, Viv. Moan for me."

Hindi ko maiwasang matigilan sa tinawag niya sa akin ngunit dahil sa init ng nararamdaman ko ay nakalimutan ko 'yon at nagpadala sa kaniya.

Kinabukasan, maaga pa lang ay gising na ako at katulad ng inaasahan, wala na naman si Arthur sa tabi ko. Ramdam ko pa rin ang hapdi ng aking gitna dahil sa nangyari samin kagabi, ilang oras din 'yon hanggang sa makatulog na lang ako sa pagod.

Siguradong pagod din siya pero ayaw niya talagang matulog katabi ako.

Malakas akong bumuntong hininga havang nakaupo sa gilid ng kama nang marinig kong tumunog ang aking cellphone. Agad kong kinuha 'yon dahil baka si Arthur ang tumawag ngunit bigo ako dahil ang matalik kong kaibigan na si Sophia ang caller. Tsaka ko naaalala na. apag-usapan naming mag-usap ngayong umaga dahil matagal na rin kaming hindi nagkakaroon ng mahabang kuwentuhan dahil parehas kaming busy at halos hindi na rin makapagkita sa personal.

“Good morning, bestie!” masiglang bati niya.

“Good morning din, Soph. Ang aga mo naman tumawag."

“Syempre, hindi mo ba ako na-miss?" wika niya bago tumawa.

"Of course, I missed you. Ang tagal na rin nating hindi nakapag-usap nang ganito."

Narinig ko ang malakas niyang pagbuntong hininga.

“Oo at balaman kong may business event kayo ng magaling mong asawa mamaya."

“Ah, oo. Sa totoo lang, business event nilang dalawa ni Vivienne 'yon. Alam mo naman na wala talaga akong passion para sa pag-mananage ng kompanya. Pero siyempre, kailangan nando'n ako mamaya."

“Eleanor, hanggang kailan mo ba pagtitiisan ang ganyang buhay? He's useless. Walang kwenta ang asawa mo."

Napakunot ang noo ko. “Sophie naman. . . Pag-uusapan na naman ba natin 'to?"

“Oo hangga't hindi ka natatauhan, bestie. Dahil sigurado akong hanggang ngayon, umaasa ka pa rin na balang araw, mamahalin ka rin ni Arthur bilang asawa niya kahit pa ang totoo, ginagawa ka lang niyang parang laruan."

Napayuko ako. Hindi ko alam kung paano sasagot dahil alam kong may katotohanan ang sinasabi niya. Bigla kong naalala ang nangyari kagabi, tinawag ako ni Arthur sa pangalang "Viv" hindi ko alam kung tama ba ang pagkakarinig ko dahil isang beses niya lang naman nasabi 'yon, at sa ilang beses naming naging p********k, 'yon ang unang beses niyang nabanggit ang pangalang 'yon.

“Bestie, kasal kayo, pero hindi ibig sabihin no'n ay asawa ka na talaga sa puso niya at kaya ka niyang mahalin. Ilang taon na kayong magkasama, pero kailan niya pinaramdam na mahalaga ka sa kaniya? Kailan ka niya huling pinili nang hindi dahil kailangan niyang gawin iyon?”

Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.

“Arthur is a good man, Sophia. Alam ko namang para sa business lang ang kasal na 'to."

“That's what you always say. Alam mo namang para sa business, bakit nag-settle ka pa? Alam kong mahal mo siya, bestie. Pero paano naman ang sarili mo?" tanong nito bago malakas na napabuntong hininga. “Hindi ko alam kung paano mo pa natitiis ang lahat. Eleanor, hindi ka niya mahal. At mas masakit, parang nasanay ka nang mabuhay sa mga walang kwenta niyang ginagawa sa'yo."

Napakagat ako sa labi upang pigilan ang sariling makaramdam ng sakit. Ayokong umiyak. Ilang beses ko nang ginawa 'yon.

“Hindi ko alam, Soph. Ang hirap. . . May parte sa puso ko na umaasa pa rin. Ang hirap patayin ng parteng 'yon."

“Kailangan mong patayin, beatie. Dahil sa nakikita ko, para ka na lang niyang ginagamit kapag kailangan niya ng kasama, kapag gusto niya ng parausan, kapag kailangan niya ng asawang magpapakita sa mga business event. Hindi gano'n ang pag-aasawa, Eleanor.”

Natahimik na ako nang tuluyan dahil ano pa bang masasabi ko? Alam ko namang tama ang kaibigan ko pero kahit gano'n, kapag ikaw na ang nasa posisyon para gumawa ng desisyon, kahit alam mo ang dapat mong gawin, may mga bagay na pumipigil sa'yo.

Hindi ko gustong marinig ang mga salitang iyon kay Soph, lalo na mula sa taong nakaaalam kung gaano ko kamahal si Arthur.

“Eleanor, bestie kita. Ilang taon na tayong magkaibigan. Ayokong makita na sinisira mo ang sarili mo dahil lang sa lalaking hindi kayang ibigay sa'yo ang pagmamahal na gusto mong maranasan," dagdag nito, bahagyang lumambot ang boses. “Kung ako sa'yo, iiwan ko na siya. Hindi mo kailangang manatili sa isang relasyong ikaw lang ang lumalaban.”

“Paano kung magbago pa siya? Paano kung bigla akong umalis, tapos, mahal na niya pala ako no'n?*” mahina kong tanong.

Saglit siyang natahimik bago sumagot.

“Paano kung hindi? Hanggang kailan mo hihintayin ang pagbabagong baka hindi naman dumating? At isa pa, kung mahal ka niya unang-una pa lang, hindi ka niya tatratuhin nang ganito at hinding-hindi siya gagawa ng bagay na magiging dahilan para umalis ka."

Wala akong naisagot muli.

Makalipas ang ilang sandali, napabuntong-hininga ako at pilit na ngumiti kahit hindi niya naman ako nakikita.

“Pag-iisipan ko, Sophia.”

“Iyon lang naman ang hinihingi ko. Huwag mong kalimutan na may buhay ka rin sa labas ng pagiging asawa ni Arthur. May sarili kang mga pangarap. Huwag mong hayaang mawala ang mga iyon.”

Pagkatapos naming mag-usap, matagal akong nanatiling nakaupo sa kama habang nakatitig sa cellphone ko.

Alam kong mahal ko si Arthur. Alam kong umaasa pa rin akong balang araw ay titingnan niya ako bilang isang babaeng gusto niyang makasama, hindi dahil sa obligasyon, kundi dahil iyon ang tunay niyang kagustuhan.

Pero paano kung sundin ko na ang mga sinabi ni Soph?

Paano kung sa lahat ng panahong ginugol ko sa paghihintay na mahalin niya ako, unti-unti ko nang masira ang sarili ko?

Napailing ako at tumayo upang kumain ng almusal. Pag-iisipan kong mabuti ang desisyong 'to. Hindi naman kailangan na pagkatapos ng araw na ito, may may mabuo na akong desisyon.

Maghahanda na lamang ako para sa business event na dadaluhan ni Arthur mamayang gabi, at ayokong makita niyang may bumabagabag sa akin kahit pa alam kong malabo namang mapansin niya 'yon.

Ang business event na 'yon ay para sa mga balak mag-invest sa kompanya namin. Isa itong pagtitipon ng mga kilalang negosyante at investors sa lungsod. Kaya paniguradong may mga kilalang tao ang pupunta.

Pagsapit ng gabi, naghanda na ako para sa isang business event na dadaluhan namin ni Arthur. Wala pa siyang text sa akin kung sabay kaming pupunta dahil wala rin siyang reply sa akin. Hindi rin siya sumagot noong sinubukan kong tawagan.

Ngunit mukhang hindi ko na kailangang maghintay dahil nang bumaba ako sa hagdan, nakita ko siyang naghihintay sa may pintuan. Nakasuot siya ng itim na suit na lalong nagbigay-diin sa kaniyang elegante at seryosong tindig.

Hindi ko maiwasang makaramdam ng kaunting saya dahil sabay kaming pupunta sa event.

“Are you ready?” tanong niya. "Kanina pa 'ko naghihintay."

Tumango ako. "Yes, I'm ready. Bakit hindi ka kasi tumawag sa'kin? Hindi sana kita pinaghintay."

"Wala sa akin ang cellphone ko. Bilisan mo na, aalis na tayo."

Tumango na lamang ako at sabay kaming lumabas ng mansyon at agad kaming sumakay sa sasakyan. Mabilis namang nagmaneho ang kaniyang driver.

Sa buong biyahe, nanatili akong tahimik. Hindi ko mapigilang maalala ang nangyari kagabi. Gusto ko sanang itanong 'yung pangalang sinabi niya sakin pero baka magsimula lang ako ng away at isa pa, abala siya sa pagbabasa ng mga dokumentong dala niya.

Napatingin na lamang ako sa bintana at malakas na bumuntong hininga.

Minsan, naiisip ko kung ganito na lang ba palagi ang sitwasyon namin. Magkatabi, pero parang napakalayo sa isa't isa.

Ilang sandali lang, narating namin ang venue, sinalubong kami ng mga staff at ilang bisitang kakilala namin. Maraming negosyante ang dumalo, at halos lahat ay abala sa pakikipag-usap tungkol sa kanilang mga kumpanya at investments.

“Stay here for a while. I need to talk to someone,” sabi ni Arthur at tumango naman ako bago siya pinanood na lumayo.

Sanay na ako sa ganoong sitwasyon sa tuwing nasa ganitong mga events kami. Workaholic si Arthur at hands on sa pag-mamanage, isa rin 'yon sa mga bagay na hinahangaan ko sa kaniya. Habang naghihintay ay kumuha na lang ako ng inumin at naglakad papunta sa mas tahimik na bahagi ng venue.

Dahil sa totoo lang, ayoko talaga sa mga mataong lugar.

“Eleanor Valentine?”

Napalingon ako nang marinig ang pangalan ko at kaagad akong natigilan nang makita ang lalaking nakatayo sa harapan ko. Matangkad siya, maayos ang pagkakasukat ng kaniyang itim suit, at seryoso ang tingin sa'kin.

Hindi ko agad napigilang mapakunot ang noo ko.

“Damon Thorne?”

Doon ko nakita ang maliit na ngiti sa labi niya.

“Wow. Naalala mo pa pala ako, Eleanor."

“Paano kita makakalimutan, Damon? Ikaw ang taong palaging nakikipag-agawan sa akin ng pinakamataas na score noong college," natatawang sabi ko. "My academic rival."

Tumawa rin siya nang mahina.

“At ikaw naman ang babaeng hindi marunong tumanggap ng pagkatalo, hindi ba?"

“Excuse me? Never naman ako natalo sa'yo."

“Really? Sino nga ulit ang natalo sa business case competition noong fourth year? Parang may umiyak no'n, hindi ba?"

Napanganga ako sa sinabi niya at muling nanumbalik sa'kin ang mga nangyari noon.

“Damon! Tumigil ka nga."

Tuluyan na siyang natawa at napangiti naman ako.

Sa kabila ng ilang taong lumipas, ganoon pa rin siya. Palaging may sagot sa lahat ng sinasabi ko at hindi kailanman nagpapatalo sa akin.

Si Damon Thorne ang dati kong college rival. Pareho kaming nag-take ng business ad na course kahit pa hindi 'yon ang passion namin at madalas kaming magtalo tungkol sa aming mga lessons. Kung may isang taong kayang sumubok sa pasensya ko noong college, siya iyon..

“Anyway, congratulations,” sabi niya habang inaabot ang kamay niya. “I've heard about your new restaurant."

Bahagya akong nagulat.

“Talaga?”

“Of course. I'm happy na nahanap mo na ang passion mo."

Hindi ko napigilang ngumiti sa papuri niya.

“Thank you. I'm still working on it, though. How about you?"

“Maybe we can talk about it sometime. I might be interested in investing."

Napatingin ako sa kaniya dahil sa pagtataka. “Are you serious?”

“Do I look like I'm joking?”

Umiling ako habang natatawa.

“Hindi ka pa rin nagbabago, Damon."

“And neither have you.”

Saglit kaming natahimik bago niya ako muling tinanong.

“So, how have you been, Eleanor?”

Napaisip ako sa tanong niya.

“I'm doing fine,” sagot ko bago ngumiti. "I'm a wife now."

“Good. I hope you're doing what makes you happy.”

“Thank you, Damon. Ikaw din."

Bago pa kami makapagpatuloy sa pag-uusap, narinig ko ang pamilyar na boses mula sa likuran ko.

“Eleanor.”

Lumingon ako at ang asawa ko na papalapit sa amin, kasama niya si Vivienne na ngumiti sa akin ngunit napansin ko na nasa kamay niya ang cellphone ni Arthur. Nakita ko naman ang pagtingin ni Artthur kay Damon bago ibinalik ang tingin sa akin.

“Who's this?” tanong niya.

“Arthur, this is Damon Thorne. We were college classmates. He's also my former rival.”

Iniabot ni Damon ang kamay niya.

“Nice to meet you, Arthur.

Tinanggap ni Arthur ang pakikipagkamay nito.

“Likewise.”

“Damon was just telling me about a possible investment for my restaurant,” paliwanag ko.

“Is that so?” sagot ni Arthur.

Tumango ako.

“That's good but we should get going, Eleanor. There are people I need to introduce you to.”

Napatingin ako kay Damon.

“It was nice seeing you again,” sabi ko bago ibigay ang aking calling card. "Tawagan mo na lang ako."

Ngumiti siya bago ako nagpaalam.

Habang naglalakad kami palayo, kasama pa rin namin si Vivienne, napansin kong nilagay niya ang cellphone ni Arthur sa kaniyang bag at hindi ko mapigilang magtaka.