Kabanata 7

Eleanor's Point Of View.

Sa totoo lang... Hindi saya ang naramdaman ko no'n. Pakiramdam ko kasi ay masyado akong naging pakialamera.

Pero kahit gano'n, tama naman ang naging desisyon ko. Ayoko namang lokohin si Arthur ng mapang-aasawa niya.

"Will you not answer my question?" tanong niya dahilan para malakas akong bumuntong hininga.

"Hindi mo 'ko kailangang kausap, Bella. Alam kong galit ka pa rin sa ginawa ko. Hindi natin kailangang mag-plastikan dito," deretso ko nang sabi dahil 'yon naman ang totoo. Napansin ko ang pagbabago ng ekspresyon niya dahil sa narinig.

"Galit? That's a big word. I'm not mad anymore," sagot niya bago ako irapan. "But that doesn't mean I forgive you already for being masyadong pakialamera."

"Alam mong kaya lang ako nakialam dahil mahal ko si Arthur at ayokong ang mapang-asawa niya ay niloloko siya."

"Kaya inagaw mo si Arthur?" tanong niya dahilan para mapatahimik ako. Parang bala ng baril ang mga salita niya at wala akong nagawa kundi saluhin ang mga 'yon.

"Katulad ng sa inyo, business marriage lang ang nangyari samin."

"What do you mean katulad? Hindi tayo magkaparehas, Eleanor. Dahil alam mong matagal na 'kong gusto ni Arthur. . . There's feelings involved, sadyang may iba lang akong mahal. Pero 'yung sa inyo ba? Mahal ka ba niya?"

Hindi ko maiwasang mainis sa mga naririnig ko ngunit hindi ko pinakita 'yon kundi ngumiti na lamang ako.

"Hindi niya ako kailangang mahalin pabalik, Bella. Pero kahit hindi niya 'ko mahal, papahalagahan ko siya at magiging mabuting asawa ako. Ibang-iba sa ginawa mo."

Napansin ko ang pag ngisi niya bago umilang. "I was blinded by love, can you blame me? Pipilitin kong mahalin si Arthur kahit may iba akong mahal?"

"Hindi ba naging kayo noong na cancel ang engagement?" tanong ko at napailang siya.

"He died. . . It was an accident."

Napansin ko ang pagdaan ng lungkot sa mga mata niya at may kung anong kumurot sa dibdib ko.

"Tinakwil ako ng pamilya ko dahil sa pagiging suwail ko. Hanggang ngayon ay wala pa rin akong communication sa kanila. . . Kahit papaano naman noong mga panahong 'yon ay masaya ako dahil kasama ko naman ang lalaking mahal ko pero nawala rin siya sa'kin.... Everything was so fvck up in that moment of my life," pagkwekwento niya. "And my modeling career? I almost lost it too."

Hindi ko alam ang sasabihin ko kaya tiningnan ko lang siya, kitang-kita kong nasaktan siya sa mga nangyari. Kaya pala ang dami ring nagbago sa kanya, sa pagkakatanda ko, noon, ay palangiti siyang babae pero ngayon, mukhang peke na lang ang mga ngiti niya.

Magsasalita na sana ako ngunit nakarinig kami ng mga boses at nang lumingon ako sa pinanggalingan ng mga 'yon ay nakita ko sina Ma'am Dorothy and Sir Allan, ang mga in-laws ko. Kasama rin nila si Apple, ang kapatid ni Arthur.

"Oh my God!" sigaw ni Ma'am Dorothy noong makita si Bella. "How are you, hija? I missed you! Ang tagal na rin simula ng huli tayong magkita."

Humalik sa pisngi si Bella. "I'm good po, Tita. How about you po? May mga pasalubong pala ako sa inyo from abroad. I know you really like luxury bags!"

"Really? Thank you, Bella! Hindi ka talaga nakakalimot sa'kin."

Napatingin sa akin si Ma'am Dorothy at napansin kong sandaling nawala ang ngiti niya ngunit bumalik din 'yon kaagad.

"Long time no see, Eleanor."

"Hello po, Ma'am and Sir," wika ko sa kanilang mag-asawa, tumango rin ako kay Apple.

"Thank you for coming here, hija," sagot ni Sir Allan. "Kahit na alam kong parehas kayong busy ng asawa mo."

Tumango na lamang ako ngunit pinanatili ko ang ngiti sa aking labi. Ilang sandali lang ay umupo na kami sa mesa para kumain ngunit hindi ko pa rin nakikita si Arthur. Nahihiya naman akong magtanong dahil abala silang lahat sa pag-uusap kaya minabuti ko na lamang na manahimik.

Mukhang hindi naman pala ako miss ni Ma'am Dorothy, mukhang si Bella ang tinutukoy niya.

Sa totoo lang, malapit ako sa pamilya nila noong una dahil nga childhood friends kami ni Arthur pero nasira ang closeness namin noong sinira ko ang engagement. Ang alam ko kasi pagkatapos no'n, pinutol na rin ng pamilya ni Bella ang connection nito kila Ma'am Dorothy.

Kaya nga nakakapagtaka na sa kabila ng mga nagawa ko... Pumayag pa rin sila sa proposal ni Papa na kasal. Pero parehas namang magbe-benefit ang dalawang pamilya kaya kahit masama ang loob nila sa'kin, wala silang nagawa dahil pera na ang usapan.

Kaya nag-aalangan din ako sa tuwing pumupunta kami rito ni Arthur dahil malamig ang pakikitungo ng pamilya nila sa'kin. Hindi ko naman sila masisi dahil alam ko namang si Bella talaga ang gusto nila para sa anak nila.

Okay pa ang trato sa'kin ni Sir Allan at Apple pero si Ma'am Dorothy? Siya talaga ang pinaka-nagbago, hindi nga siya umattend noong kasal namin ni Arthur.

"How are you, Ate?"

Napalingon ako kay Apple nang bigla siyang magsalita. Malaki ang agwat ng age nila ni Arthur kaya nasa fourth year college pa lamang ito.

Napangiti ako. "Ayos lang ako, Apple. Thanks for asking. Ikaw ba?"

"I'm graduating now."

"Architecture ang kinuha mo, hindi ba?" tanong ko at napansin ko ang pagdaan ng gulat sa mga mata niya.

"You still remember it?"

Napakunot ang noo ko. "Oo naman, bakit? Naalala ko noon, kinukwento mo sa'kin na pangarap mong maging architect."

"Nothing. . . Hindi ko lang naisip na maalala mo pa. Ang tagal na rin kasi. Kahit nga sila Mom ay nakakalimutan na architecture ang kinuha ko dahil masyado silang busy."

Natahimik naman ako at hindi nakasagot agad. Bunso si Apple at masyadong busy talaga ang mga magulang niya, kaya hindi na nakakapagtaka na para siyang multo sa mansyon nila.

"Advance congratulations, paniguradong magiging magaling kang architect," wika ko na lamang at ngumiti lang siya sa'kin.

Magsasalita pa sana ako ngunit napansin ko ang pagdating ni Arthur at kaagad na napakunot ang noo ko nang mapansing namumula ang pisngi niya. At buong buhay ko, kilala ko na ang asawa ko kaya sigurado akong may nangyari hindi maganda sa pag-uusap nila ni Sir Allan.