Ang Mantsa sa Gintong Palasyo

Ang hangin sa loob ng Corinthian Gardens ay may kakaibang bigat—isang uri ng katahimikan na amoy ng peke at minamadaling kapayapaan. Sa likod ng mga mamahaling pader ng mansyong ito, ang bawat ngiti ay may presyo, at ang bawat titig ay may nakatagong patalim.

Sa kanyang silid, tahimik na nakatitig si Chloe Villafuerte sa screen ng kanyang phone. Ang kanyang mga daliri ay mabilis at walang-awang nagti-type, nagpapadala ng direktang mensahe kay Tita Carmina—ang mapagpanggap na stepmother na nagtatago sa ilalim ng maskara ng pagiging ulirang maybahay.

Tita Carmina: [Kyle, pakiusap... ibabalik ko sa iyo ang kwintas. Huwag na huwag mo lang hahayaang may makaalam tungkol sa mga dokumentong hawak niya...]

Isang malamig at mapang-uyam na ngiti ang sumilaw sa mga labi ni Chloe. Para sa kanya, ang bawat kahinaan ng pamilyang Ilustre ay isa lamang hakbang paakyat sa kanyang layunin na mangibabaw sa lipunan. Habang si Tita Carmina ay nagpapanic sa sarili nitong mga bitag, si Chloe naman ay patuloy na nagmamanipula sa background, tahimik na sinisira ang mga kalaban sa SJU BGC Campus nang walang bahid ng dumi sa sarili niyang mga kamay.

Ang Pagkabalisa sa Tapat ng Pintuan

Ilang dipa ang layo mula sa silid na iyon, seryosong nakatayo si Kyle Ilustre sa tapat ng silid ng kanyang kapatid. Ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakasuksok sa bulsa, ang mukha ay lukot na lukot sa matinding pag-aalala.

Dahan-dahan niyang pinihit ang hawakan at binuksan nang kaunti ang p***o. Naabutan niya si Kylie—o Yinyin, ang nakababatang kapatid na labis niyang pinoprotektahan—na nakaupo sa gilid ng kama, tahimik na pinaglalaruan ang velvet box ng diyamanteng kwintas.

"Yinyin," basag ni Kyle sa katahimikan, mababa at nanginginig ang boses sa kaba. "Totoo ba ang narinig ko? Ikaw ba talaga ang nagbilin sa driver na sundan ako kanina? Bakit mo ginagawa 'to... Hindi mo na ba ako pinagkakatiwalaan?"

Lumingon si Kylie. Ang mga mata nito ay inosente at parang walang kamuwang-muwang sa mundo, ngunit sa likod ng inosenteng mukhang iyon ay nakatago ang matatalinong mata ng isang taong naglalaro ng malaking chess match.

"Ha? Ako?" blangkong tanong ni Kylie, bahagyang ikiniling ang ulo. "Kuya, pagod ka na naman siguro. Paano ko magagawa ang mga bagay na 'yan? Para namang baliw ang nagpapakontrol sa buhay mo."

Nanigas si Kyle sa kinatatayuan niya. Sobra na talaga, isip niya, ang dibdib ayikot na ikot sa matinding takot. Lumalala na ang delusyon at yandere fixation niya sa akin!

Ngunit agad niyang naalala ang mahigpit na bilin ng online psychologist: Huwag mong sasalungatin o kokontrahin ang pasyente. Masisira ang katinuan niya.

Kaya naman, huminga nang malalim si Kyle, pinilit mag-isip ng ngiti sa labas kahit durog na ang loob sa loob, at dahan-dahang umatras palabas ng silid.

Hindi na pwede 'to, usal ni Kyle sa sarili habang mabilis na naglalakad pabalik sa kanyang kwarto, ang mga kamao ay nakakuyom. Kailangan ko na siyang dalhin sa isang propesyonal. Kung kinakailangang lunukin ko ang sarili kong dangal at humingi ng tulong kay Bryan Montecillo... gagawin ko para lang mailigtas si Yinyin.

Ang Pagsabog ng Tahanan

Ngunit bago pa man makagawa ng pinal na hakbang si Kyle, isang marahas na kalabog ang sumira sa katahimikan ng gabi.

Biglang itinulak ang p***o ng kwarto ni Kylie nang walang pasabi. Si Tita Carmina—ang babaeng kilala ng lahat bilang mabait at mahinahong ina sa publiko—ay pumasok na namumula ang mukha sa galit. Ang kanyang perpektong maskara ay tuluyang gumuho.

"Yinyin, ibalik mo sa akin ang kwintas na 'yan ngayon din!" sigaw ni Tita Carmina, ang boses ay nanginginig sa matinding poot at takot na baka mabunyag ang kanyang mga sikreto.

Napaigtad si Kylie, ngunit nanatiling nakaupo sa higaan nang may mapaglarong kalmado. Mahigpit niyang kayakap ang kahon ng alahas. "Bakit ko ibibigay kay Mom? Sabi mo sa harap ng lahat, para sa akin 'to!"

"Sa harap ng mga tao, oo!" nanggigigil na singhal ni Tita Carmina habang lumalapit at akmang aagawin ang kahon. "Pero alam mong para kay Chloe 'yun! Kailangan ko itong ibalik bago pa niya isapubliko ang mga ebidensyang hawak niya laban sa akin!"

Sa sandaling iyon, dahan-dahang tumayo si Kylie. Nawala ang inosenteng ngiti sa kanyang mga labi; napalitan ito ng isang napakalamig at matalim na titig na nagpatigil kay Tita Carmina sa pag-atras

"Kaya pala," malamig na sambit ni Kylie, walang bakas ng takot o pagkagitla sa kanyang tinig. "Mas mahalaga pa sa iyo ang ahas na nagpapanggap na kaibigan kaysa sa sarili mong anak, dahil takot na takot kang malaman ni Dad ang mga kasalanan at baho mo sa nakaraan."

"Wala kang karapatang pagsabihan ako ng ganyan!" sigaw ni Tita Carmina, pumipintig ang mga ugat sa leeg. "Sa tingin mo ba kung sino ka?! Dahil sa akin kaya ka nabubuhay sa marangyang bahay na 'to! Kung hindi dahil sa pagpapakasal ko sa ama ninyo, isa ka lang hamak na walang-silbi sa lipunan!"

Ang bawat salita ay tumama sa pader ng silid na parang latigo. Ngunit sa halip na umiyak o matinag, dahan-dahang ngumiti si Kylie—isang ngiting nagdala ng kakaibang lamig sa buong paligid, ang tunay na estrateheto na nagtatago sa likod ng maskara ng pagiging "sintu-sinto."

Ilabas mo ang lahat ng poot mo, Tita Carmina, bulong ni Kylie sa sarili habang mahigpit na hinahawakan ang alahas. Dahil sa sandaling ito... tuluyan nang nabasag ang salamin ng gintong palasyo na pilit mong itinayo sa ibabaw ng mga kasinungalingan.