HEARTLESS GUY 9

บ้าไปแล้ว นี่ฉันหูฝาดใช่มั้ย!!?

“อะ...อะไรนะคะ พี่ ล้อเล่นใช่มั้ย”

“พูดจริง”

พี่เชนทร์ตอบแล้วโน้มตัวเข้ามาหาฉัน ไอ้ฉันก็ลุกจากเก้าอี้แทบไม่ทัน 

“เอ่อ พี่ต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ หรือว่าพี่ไม่สบายอะไรตรงไหนรึเปล่าคะ”

ฉันถามพลางขยับเท้าถอยหลัง แต่พี่เขาก็ยังตามมา สายตาดูไม่น่าไว้ใจชัดเจนเลยตอนนี้

“จะว่าฉันบ้าก็พูดตรงๆเลยก็ได้มั้ย แต่คำตอบคือ ฉันปกติดี แล้วไอ้เรื่องที่ฉันกำลังทำอยู่ตอนนี้ ก็เรื่องปกติสำหรับชีวิตฉัน”

“ปกติสำหรับชีวิต?”

ฉันตกใจจริงๆนะ ถึงได้ทวนคำพูดพี่เชนทร์ออกไปแบบนั้น บ้าไปแล้ว เขาเห็นว่าการมาบอกกันตรงๆว่าอยากได้ผู้หญิงแบบนี้ เป็นเรื่องธรรมดางั้นเหรอ งั้นก็แสดงว่าเขาเป็นผู้ชายประเภทที่โรสบอกจริงๆน่ะสิ

“นี่พี่ก็เป็นเหมือนไอ้แก่หัวงูนั่นเหรอคะ”

“ไม่เห็นจะเหมือน ฉันหล่อกว่า แถมหนุ่มกว่าตั้งเยอะ”

ยังมีหน้ามาทำหน้ากวนส้นใส่ฉันอีก นี่ฉันซีเรียสนะ 

“ไม่ตลกเลยนะคะ”

เสียงฉันแข็งขึ้นฉันรู้สึกได้ เพราะฉันเริ่มไม่สบอารมณ์ขึ้นมาแล้ว ผู้ชายในดวงใจของฉันที่แท้เป็นคนแบบนี้นี่เองเหรอ

“ฉันก็ไม่ตลก”

จากหน้ากวนตีนเมื่อกี้ ตอนนี้กลายเป็นซีเรียสเฉยเลย

“ฉันรู้ว่าทำไมเธอถึงไปเป็นพริตตี้ แล้วฉันก็คิดว่า ถ้าเธอมาเป็นผู้หญิงของฉัน เธอจะไม่ประสบปัญหานั้น”

พี่เชนทร์เดินเข้ามาหาฉันเรื่อยๆ ไอ้ฉันก็ถอยจนชิดผนัง คือถอยไม่ได้แล้ว พอจะเปลี่ยนทิศทาง พี่เขาก็เอาแขนมาดักฉันไว้ ดักทั้งสองทาง แบบนี้ฉันก็หนีไปไหนไม่ได้น่ะสิ แถมพี่เขาก็โน้มหน้าลงมาหาฉันเรื่อยๆคืออะไร เล่นมาทำกันแบบนี้ ฉันกลัวนะ

“แล้วยิ่งเธอทำตัวน่ารัก ยิ่งทำให้ฉันพอใจ เธอก็จะยิ่งสบาย เพราะฉันทุ่มไม่อั้นกับผู้หญิงทุกคนที่บริการประทับใจ”

“ฉันไม่ได้ขายตัว ถอยออกไปนะคะ”

ฉันขึ้นเสียงใส่พี่เชนทร์ 

“ฉันก็ไม่ใช่คนที่อยากได้อะไรแล้วไม่ได้”

“หมายความว่าไงคะ”

“หมายความว่าฉันต้องได้เธอไง”

“อื้อ!”

อยู่ๆพี่เชนทร์พุ่งปากมาจุ๊ปปากฉัน บ้าที่สุดเลย นี่เขายังไม่เลิกนิสัยฉวยโอกาสอีกเหรอ

“คนบ้า ออกไปจากห้องฉันเลยนะ”

“ไม่ไป”

นอกจากจะไม่ไปแล้ว ยังมีหน้าเดินไปนั่งบนเตียงฉันอย่างหน้าตาเฉยอีก แถมทำหน้าสบายอารมณ์อย่างกะห้องตัวเอง

“หน้าด้าน”

“ถ้าหน้าบางก็ไม่ใช่ฉัน”

“อ้อ ใช่สินะคะ ถ้าหน้าบาง ก็คงไม่กล้าบุกรุกเข้ามาถึงในห้องแบบนี้”

“เข้าใจก็ดีแล้ว ทีนี้ก็รีบตอบตกลงมา จะได้ทำอะไรๆสักที”

“อะไรๆ? คืออะไรคะ”

“อย่าทำเป็นอินโนเซนต์ก็ได้ป่ะ ฉันรู้ว่าเธอเข้าใจ รู้มั้ย ฉันแคนเซิลผู้หญิงคนอื่น เพื่อจะมาตกลงกับเธอโดยเฉพาะ ภูมิใจไว้นะ ว่าเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ฉันเป็นฝ่ายเข้าหาเอง เพราะฉะนั้น รีบตกลงซะ เพื่อเป็นการตอบแทนที่ฉันให้สิทธิพิเศษกับเธอมากขนาดนี้”

อะไรกันนะ ยิ่งคุยฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าพี่เชนทร์หลงตัวเองมาก กวนตีน แถมยังหน้าด้าน(ขั้นเทพ)อีกต่างหาก แล้วสุภาพบุรุษคนนั้นอ่ะ หายไปไหน?

“ไม่เห็นจะอยากได้เลยค่ะ พี่กลับไปเถอะ”

“เดือนละแสน พอใจมั้ย”

พอได้ยินประโยคนั้น บอกได้คำเดียวว่าฉันตกใจที่จำนวนเงินมันโคตรเยอะ แต่ยิ่งไปกว่านั้นคือฉันโกรธด้วย ที่เขามองฉันเป็นแค่สิ่งของซื้อขาย 

“เท่าไหร่ก็ไม่เอาทั้งนั้นแหละค่ะ”

“แสดงว่าให้ฟรี”

“พี่เชนทร์!!!”

“ฉันยังจำชื่อตัวเองได้”

“ไม่คุยด้วยแล้วค่ะ กลับไปเลยไป”

“เธอชื่ออะไรแล้วนะ”

เดี๋ยวนะ เจอประโยคนั้นเข้าไปแล้วฉันขอสตั๊นแป๊บนึง อะไรกัน อีตาบ้าพี่เชนทร์ คือจะมาซื้อผู้หญิงที่ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อเนี่ยนะ คนอะไรทุเรศที่สุด ผู้ชายบ้า!

“ถามให้ตอบ ไม่ได้ให้ยืนทำปากห้อย”

เชื่อมั้ยว่าตอนนี้ฉันเอามือตะครุบปากตัวเองแทบไม่ทัน เริ่มจะทนไม่ไหวแล้วนะ ฉันจะปรี๊ดแตกแล้วนะ

“ไม่ได้ปากห้อยนะคะ!”

“ตกลงชื่ออะไร”

บ้าที่สุด(อีกแล้ว) คือเหมือนพี่เชนทร์ไม่ได้สนใจอาการวีนแตกของฉันเลย!!

“นิ่งนี่คืออยากให้ง้างปาก?”

พี่เชนทร์ลุกจากเตียงแล้วเดินเข้ามาหาฉันอีกแล้ว ท่าทางคุกคามด้วย

“อย่าเข้ามานะคะ ฉันสู้จริงๆนะ”

“เตี้ยอย่างกะลูกแมว คิดว่าจะทำอะไรฉันได้เหรอ หึ ชาติหน้ามั้ยน้อง”

“คนบ้า! คนปากเสีย!!!”

ฉันตวาดออกไป โกรธอะไรก็ไม่โกรธเท่าโดนด่าว่าเตี้ยกันซึ่งๆหน้าแบบนี้ว่ามั้ย

“ที่แยกเขี้ยวอยู่นี่คือรับความจริงไม่ได้ว่างั้น?”

“พี่เชนทร์!”

“ตอบชื่อมาได้แล้ว จะได้เรียกถูก หรือว่าจะให้เรียก ‘ไอ้เตี้ย’ ดีอ่ะ”

กรี๊ดดด!!! บ้าที่สุด นี่เขากล้าดียังไงมาตอกย้ำความสูงที่ไม่ได้มีมากมายของฉันแบบนี้

“มากไปแล้วนะพี่เชนทร์”

“ชื่ออะไร"

"ลิเดียร์!"

ฉันประชดตอบไปเพราะเอือมระอาเต็มทีแล้ว ยิ่งพูดก็ยิ่งปรี๊ดแตกเอง ส่วนคนหน้าด้านตรงหน้าฉันไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย

"ก็คล้องจองกันดีนะกับไอ้เตี้ย"

"พี่เชนทร์!!!"

"ขอผ้าขนหนูหน่อยดิ"

เอาอีกแล้ว อยู่ดีๆเปลี่ยนเรื่องอีกแล้ว แต่เดี๋ยวนะ ผ้าขนหนูเหรอ เมื่อกี้พี่เชนทร์ขอผ้าขนหนูเหรอ

"เอาทำไรคะ"

"ผืนนี้ใช่ป่ะ"

"เห้ย ไม่ อันนั้นของฉันนะ"

ไม่ทันแล้ว พี่เชนทร์หยิบผ้าขนหนูฉันไปพาดไหล่เขาแล้ว

"หอมดีนะ"

"เดี๋ยว แล้วนั่นจะไปไหนคะ"

ฉันเห็นพี่เขาเดินสำรวจห้องเหมือนหาอะไร

"อาบน้ำไง ไหนอ่ะห้องน้ำ"

"อาบน้ำ? ทำไมต้องอาบด้วยคะ"

พอฉันถามคำถามนั้น พี่เชนทร์ก็มองฉันแปลกๆทันที

"ปกติเธอไม่อาบน้ำ?"

พูดจบเขาก็ยิ้มมุมปากพร้อมกับขมวดคิ้วเป็นเชิงถาม

"อาบค่ะ"

"งั้นนั่นก็คือคำตอบ ว่าทำไมฉันถึงต้องอาบน้ำ" 

คนบ้า! กวนตีนฉันอีกแล้ว

"หมายถึงทำไมต้องมาอาบที่นี่ต่างหาก"

"งั้นคราวหลังก็พูดให้เคลียร์"

พูดจบพี่เชนทร์ก็มองซ้ายมองขวา

"สรุปไหนห้องน้ำ ไม่เห็นมีประตูสักบาน"

"ห้องน้ำรวมค่ะ"

"ห้องน้ำรวม?"

อะไรคือขมวดคิ้วซะจนแทบจะชนกันอยู่แล้ว ห้องน้ำรวมแล้วมันผิดตรงไหนใช่มั้ย ก็หอมันถูกนี่นา

"หอรวม ห้องน้ำก็รวมเหรอ เกินไปมั้ย"

"ไม่ได้อาบรวมหญิงชายค่ะ เขามีแยกให้ ว่าอันไหนรวมชายรวมหญิง"

"แล้วถ้าวันไหนหญิงชายอยากรวมกันอ่ะ"

"ลามก!"

"หึ"

พี่เชนทร์ยิ้มมุมปากให้ฉันแล้วเปิดประตูห้องออกไป ทิ้งให้ฉันยืนงงอยู่คนเดียวไงทีนี้ ไม่อยากจะเชื่อ นี่เรื่องจริงเหรอวะ

"นี่มันอะไรกันอ่ะ มึงฝันป่ะวะเดียร์"

ฉันเอามือปิดตาตัวเอง แล้วคิดทบทวนดูอีกรอบ แต่สุดท้ายผลที่ได้คือทุกอย่างเป็นเรื่องจริงนั่นแหละ แต่ยังไงฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี อะไรๆมันเกิดขึ้นเร็วมากจนฉันหัวหมุนไปหมดแล้ว ผู้ชายที่ฉันได้แต่มองอยู่ไกลๆมาตั้งหลายปี มาตอนนี้เขาอยู่ใกล้ฉันแค่เอื้อม แถมเขายังบอกชัดเจนว่าอยากได้ฉัน แล้วฉันควรจะดีใจมั้ย ที่เขาต้องการฉันก็จริง แต่อยากได้แค่ตัว เห็นฉันเป็นแค่ของเล่นราคาแพง บอกตรงๆว่าในหัวฉันมันตีกันวุ่นวายไปหมด และคำตอบลึกๆของฉันอาจจะน่าอาย ถ้าฉันจะบอกว่า ฉันก็อยากเป็นของพี่เชนทร์ ถึงเขาจะดูถูกฉันยังไงฉันก็ไม่สนใจหรอก เพราะฉันรักเขา ถึงแม้ได้เป็นแค่นี้ก็ไม่เป็นไร เพราะอย่างน้อยฉันก็ได้อยู่ใกล้คนที่ฉันรัก แต่อีกใจนึงมันก็ยังมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดี มันรู้ว่าถ้าฉันทำตามสิ่งที่ฉันบอกไปก่อนหน้านี้นั่นคือสิ่งไม่ควร การทำตามใจตัวเองมันไม่ได้ถูกต้องเสมอไป แล้วสุดท้ายฉันควรทำไงดี ฉันรักพี่เชนทร์ อยากเป็นของเขา แต่ก็ไม่อยากถูกมองว่าเป็นแค่สิ่งของขัดเกลาความใคร่ ที่พอเขาเบื่อ ก็ไม่เหลือคุณค่าอะไรเลย--!!!

#Lydia End 

CHAIN 

พอผมออกมาจากห้องลิเดียร์ ผมก็หาห้องน้ำอยู่พักนึงกว่าจะเจอ ตอนแรกผมก็ไม่คิดเหมือนกันว่าผมลงทุนขับรถตามเธอมาเพื่อมาสัมผัสกับรสชาติของห้องน้ำรวมเนี่ยนะ แต่จะทำไงได้ล่ะครับ ก็ลิเดียร์เล่นตัวกว่าที่คิด ซึ่งถ้าเป็นคนอื่น ผมคงถอดใจไปแล้ว เพราะผู้หญิงรอบๆผมมีตั้งเยอะแยะ แต่กับลิเดียร์ผมเลือกที่จะมีความอดทนขนาดนี้ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

"คงเป็นเพราะยัยนั่นดูไม่เหมือนใครดี มึงเลยรู้สึกท้าทายมั้ง"

ผมบอกตัวเองไปอย่างนั้น ซึ่งก็ไม่น่าจะเดาผิดหรอก คงเป็นอย่างนั้นจริงๆ ลิเดียร์ไม่เหมือนใคร ยิ่งผมได้พูดได้คุยกับเธอ ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าอยากเข้าใกล้เธอ เธอเป็นความแปลกใหม่ที่ผมอยากลองมากกว่าผู้หญิงคนอื่นๆที่ผมเคยเจอมาเลย แบบนี้ผมเอาหัวเป็นประกันเลยครับ ว่าถ้าไม่ได้แอ้มเธอนะ ผมจะไม่ยอมเลิกราจากเธอแน่นอน ต่อให้ต้องทุ่มไปกับเธอเท่าไหร่ ผมก็ยอมทุ่มครับ...~

#Chain End