KABANATA 004

004

Dahil sa sobrang pagka-busy sa trabaho, hindi na namalayan ni Luther na may meeting pa pala siya kasama ang isang investor.

At dahil hindi natuloy ang nakatakdang meeting, inimbitahan na lang siya ng investor sa isang VIP room ng isang sikat na hotel.

Agad naman siyang hinatid ng kanyang sekretarya. Pagpasok pa lang nila sa hotel entrance ay agad na nakuha ni Luther ang atensyon ng lahat ng tao sa lobby.

As usual—poker face. He doesn’t like to smile, at bilang na bilang sa kamay kung ilang beses lang siyang ngumiti. The last time his family saw him smile was ten years ago.

“Sir, Mr. Santiago, is in Room 309,” saad ng sekretarya habang nakasunod sa kanya.

“This is not a meeting, right?” malamig na tanong ni Luther, patuloy na naglakad habang ang dalawang kamay ay nasa loob ng kanyang bulsa.

“Hindi po, Sir. He’s just inviting you for a drink.” Saad ni Kennedy.

“Okay. But make sure to get me out of that room before 12 a.m. I don’t want to celebrate my birthday with him,” paalala niya bago pumasok ng elevator.

“Yes, Sir.” Sagot naman ng sekretarya.

Pagkarating nila sa VIP room, agad silang inasikaso ng mga staff. Tahimik na umupo si Luther sa sofa matapos makipag-shake hands kay Mr. Santiago, isa sa mga investors. Isa itong kilala at maimpluwensiyang negosyante, at kabilang sa pinakamayayaman sa bansa. May balak rin na tatakbo sa politika sa kanilang lugar.

Kahit hindi niya gusto ang presensya ng matanda, pinili na lang niyang makisabay at makisama—wala siyang choice. Investor ito ng isa sa kanyang pinakamalaking proyekto, at malaking pera ang nilabas ni Mr. Santiago para mas lalo pa itong lumago.

Kaya kahit na kaya ni Luther na palaguin ang kanyang mga proyekto nang walang investor, interesado siyang subukan kung hanggang saan ang kayang ibigay ni Mr. Santiago.

“Good to finally see you,” nakangiting bati ng isang matangkad at magandang babae bago nakipag-beso sa kanya.

Gusto man sanang iwasan ni Luther, hindi niya magawa—dahil nasa harapan niya mismo ang ama ng babae.

“I heard a lot about you, Mr. Mendez. And now that you’re here in front of me… I can’t believe this is real.” Halos manginginig pa sa kilig ang boses nito, habang hindi maalis ang nang-aakit na titig kay Luther.

“Glad to finally meet you, Miss Santiago,” malamig na tugon ni Luther, at iwas naman agad ang tingin.

“Enough with the introductions. Let’s have a toss,” sabay taas ni Mr. Santiago ng hawak na wine glass. Walang nagawa si Luther kundi sumabay, at nag-toast silang tatlo.

“Kumusta ka naman, Mr. Mendez? I heard lately you went abroad for some important business. Did it go well?” tanong ni Elisha, na hindi mawala-wala ang mga mga kay Luther.

Hindi mapigilan ni Luther na lingunin ang sekretarya niyang nakatayo sa gilid niya—isang senyales na gusto na niyang matapos ang lahat ng ito. Alam na alam ng sekretarya niya ang ibig sabihin, gusto na niyang umalis, dahil hindi niya gusto ang atmosphere, lalo na ang dalawang tao sa harap niya.

“It went well. And I’m glad to say I got the proposal of Mr. Limoskov,” maiksi ngunit mayabang na sagot ni Luther. Alam niyang isa rin sa mga secretary ni Mr. Santiago ang ipinadala para kunin ang parehong proposal—pero siya ang nauna.

“Maganda ‘yan. Sigurado akong mas lalo pang makikilala ni Mr. Limoskov ang kumpanya mo. Congratulations.” Halata ang pait sa tono ng boses ni Mr. Santiago.

“Dad, Luther deserves it. He worked hard for it,” sabat ni Elisha, na agad ikinabaling ng matalim na titig ng kanyang ama.

Umayos ng upo si Elisha at ngumiti ng bahagya. “Of course, he deserves everything he got. He’s a workaholic after all.” May ibang laman ang tinig ng matanda, para bang may pinapahiwatig pa siya na hindi nakikita ni Luther.

Hindi na tumugon si Luther. Tahimik na lang siyang uminom, hindi na rin niya mabilang kung ilang baso na ng alak ang naubos niya.

“Ubos na ang alak natin. Can you call the staff and order more wine for us, please?!” utos ni Elisha kay Kennedy, ang sekretarya ni Luther.

“Yes, Ma’am.” Agad namang sumunod si Kennedy at lumabas. Samantala, may kinuha si Elisha mula sa kanyang bag, habang hindi nakatingin sa gawi nila si Luther.

“You’re already at the right age to get married. Bakit hanggang ngayon ayaw mo pa ring mag-asawa? Hindi ka pa rin ba makalimot sa nakaraan?” tanong ng matanda, na agad nakapagpantig ng tenga ni Luther. Ayaw na ayaw niyang mapag-usapan ang bagay na iyon.

“Ain’t interested as of now, Sir,” malamig ngunit kalmadong tugon ni Luther.

“Here, Mr. Mendez. Inumin mo muna ito habang wala pa ang sekretarya mo,” sabay abot ni Elisha ng isang basong wine.

At sa hindi na nagdalawang-isip pa, tinanggap iyon ni Luther.

Napangiti ang mag-ama. Nagkatinginan sila, para bang nagtagumpay sa kanilang plano.

“If you don’t mind…” sandaling huminto si Mr. Santiago. “Elisha is more than suitable to be your wife. My daughter can do everything—and she can help you in so many ways. She can even support you with the company.”

“Yeah, I can see that, Mr. Santiago,” tugon ni Luther, ngunit natigilan siya nang biglang bumalik si Kennedy kasama ang isang staff na may dalang bagong wine.

At doon, parang huminto ang oras. Napako ang mga mata ni Luther sa babaeng kakapasok lang dala ang wine tray.

“Sir, here’s the wine,” magalang na sabi ni Kennedy.

Sandali siyang natahimik bago muling nagsalita. “And I already have a girlfriend.”

Natigilan ang lahat. Maging si Kennedy, hindi nakapaniwala sa sinabi ng boss niya.

“Sir… ano pong sinasabi niyo?” pabulong na tanong ni Kennedy, gulong-gulo ang isip.

“You’ve a girlfriend?” gulat na wika ni Elisha, halos hindi makapaniwala. “No… it can’t be,” bulong niya sa kanyang sarili, hawak ang baso ng alak na bahagyang nanginginig.

“I’m not ready to announce it yet. But, sooner.” mahinahong wika ni Luther.

“Well, I apologize. That’s so rude of me,” ani Mr. Santiago, bahagyang tumatawa. “Matagal na ba kayo? Kilala ka bilang isa sa pinakasikat na negosyante sa bansa, pero wala man lang nakapag-leak na may kasama ka? Siguro magaling ka lang magtago.”

“Honestly, I don’t want to expose her. I only want a private relationship with her,” sagot ni Luther, malamig pero may bigat ang tinig.

Bahagya pa niyang sinulyapan ang babaeng nakatayo malapit sa kanyang sekretarya. Agad napansin ni Kennedy ang direksyon ng tingin ng boss niya kaya’t napabulong ito sa dalaga, bago mabilis na umalis ng silid.

Unti-unting nakaramdam ng pagkahilo si Luther. Pinisil niya ang sentido, ramdam ang biglang bigat ng kanyang ulo. Isang senyales iyon para kay Kennedy. Agad niyang tinapik ang kanyang daliri sa mesa—isang tahimik ngunit malinaw na pahiwatig na kailangan na nilang umalis.

“I apologize, Mr. and Miss Santiago,” maagap na wika ni Kennedy. “Mr. M just received an urgent call from Madame M. I’m afraid we need to leave now.”

Hindi na nakapagsalita ang mag-ama nang biglang tumayo si Luther. Mabilis na nakalabas ng kwarto ang dalawa. Sa parking lot, huminto si Luther habang hawak ang kanyang dibdib.

“I’m feeling sick… something’s wrong with my drink earlier,” mahina niyang sambit, bago bahagyang natumba at inalalayan ng sekretarya papasok ng kotse nito.

Mabuti na lang at nakalabas na sila ng hotel at sa parking lot umepekto ang binigay na bawal na gamot kay Luther.