KABANATA 005

005

Nag-presenta si Karina na siya na lang ang maghahatid ng alak bago siya mag-out. Hanggang 11 PM lang ang shift niya kapag may rest day siya kinabukasan. Masipag rin naman siya, kaya’t grabe ang tiwala sa kanya ng mga kasamahan niya, pati na rin ng mga kilalang customer sa VIP Room. Kilala na rin siya ng mga regulars, pero hindi niya alam kung sino-sino ang mga bigating tao roon.

Kinabahan siya nang hindi niya maintindihan kung bakit, lalo na nang makapasok siya sa silid. Pagkalapag niya ng alak sa mesa, dala-dala pa rin niya ang kabog ng kanyang dibdib. Hindi niya maintindihan ang sarili, lalo na nung masulyapan niya ang isang customer na lalaki. Hindi mawala sa isip niya ang hazel green na kulay ng mga mata nito. At higit sa lahat—nang magtagpo ang kanilang mga tingin.

Para bang nakikita ng mga mata nito ang buo niyang pagkatao.

Lumakas ang kabog ng kanyang dibdib. Ngunit hindi iyon kaba dahil sa takot. Kundi isang kakaibang damdamin—parang pamilyar, parang may koneksyon, ngunit hindi niya alam kung bakit.

“Baka epekto lang ng ininom ko,” mahina niyang bulong sa sarili habang nakatingin sa repleksyon niya sa salamin.

Nagpaalam na siya kay Miguel at sa mga kasamahan niya. Habang naghihintay, may lumapit sa kanyang lalaki. Pamilyar ang itsura, kaya hindi siya gaanong nabahala. Narinig pa niya itong umubo bago nagsalita.

“Miss, hindi ba ikaw ang isa sa staff sa VIP?” tanong nito.

“Yes po,” mabilis niyang tugon.

“Can I ask you a favor?” diretso nitong sambit. Kita sa mukha nito ang pagkailang, pero halatang kailangan niya ng tulong.

“Yes, as long as hindi illegal, I will,” sagot ni Karina at maayos siyang hinarap.

“Okay. Bago ko sabihin ang favor, let me introduce myself first. I am Kennedy Beltran, and I am with my boss—as you saw earlier.” Pinaliwanag nito, at agad naintindihan ni Karina ang tinutukoy. Tumango siya kahit bahagyang nahihilo pa rin dahil sa alak.

“Okay, Mr. K, ano po ba ang favor niyo?” seryoso niyang tanong.

Sandaling nag-alinlangan ang lalaki bago tuluyang magsalita.

“Can you pretend to be my boss’s fake lover?”

Halos mapalunok si Karina sa narinig. Napakunot ang kanyang noo.

Bakit siya? Ang dami namang mas maganda, mas classy, at mas bagay magpanggap bilang girlfriend ng isang bigating tao. Napatingin siya sa sariling kasuotan—ordinaryo lang.

“S-sige… pero seryoso ba ‘to?” alanganin niyang tugon.

“Yes, please. I will pay you half a million,” diretso nitong sabi.

Agad na kumislap ang kanyang mga mata sa narinig. Isang ngiti ang gumuhit sa labi niya.

“G.” ‘Yon na lang ang nasabi niya.

Natawa naman si Kennedy dahil sa biglang pag-bago ng ekspresyon nito. Maganda naman pala talaga ang babae. Kaya siguro napatingin ang boss niya sa dalaga—na kailanman ay hindi nito ginawa sa iba sa loob ng isang dekada. Kasama na niya ang boss sa loob ng labing-apat na taon, alam niya ang mga pagsubok na pinagdaanan nito kaya, bilang loyal na sekretarya, gagawin niya ang lahat para mapasaya lang ito.

“Patawad, Miss Andreana,” saad nito habang nakapikit sa kawalan.

“Sino po si Miss Andrea?” nagtatakang tanong ni Karina. Napadilat naman si Kennedy nang ma-realize niyang nasa harapan pa pala niya ang dalaga.

“Nothing. By the way, what’s your name nga pala?”

“Karina,” matipid niyang sagot. “Pwede po ba pakibilisan? Antok na ako eh,” dagdag pa niya.

“Ito na. Follow me, sumakay ka lang sa kotse at tatawagin ko ang amo ko, saglit.” Pinagbuksan niya ito ng pintuan at agad namang pumasok si Karina sa loob ng kotse.

Iniwan na siya ni Kennedy sa loob. Habang naghihintay, hindi na napigilan ni Karina ang mga mata niya dahil sa sobrang antok. At tuluyan na nga siyang nakatulog dahil sa ininom niya kanina.

Ang plano lang naman ni Kennedy ay kuhanan ng litrato ang dalawa sa loob ng kotse nang hindi nakikita ang mukha ng dalaga. Ngunit nakatulog naman si Karina.

Nagising si Karina nang maramdaman niyang may mabigat na nakapulupot sa kanyang baywang. Agad niyang inalis ang bisig na nakayakap sa kanya at umupo sa kama. Antok pa siya kaya hindi muna siya bumaba at nag-unat-unat, hanggang sa ma-realize niya na may kakaiba.

Agad niyang naramdaman ang hapdi sa pribadong parte ng kanyang katawan, pati na rin ang sakit sa iba’t ibang bahagi ng katawan niya. Napatingin siya sa sarili niyang hubo’t hubad. Dahan-dahan siyang lumingon sa lalaking may-ari ng malalaki at mahahabang bisig—at labis siyang nagulat nang makilala ito.

“Siya ‘yung customer namin kagabi…” bulong niya sa isip. Napatakip siya ng bibig dahil hindi niya mawari kung paanong nangyari na magkasama sila ngayon sa iisang kama—at pareho pa silang hubo’t hubad.

Tulog pa rin ang lalaki, kaya dali-daling tumayo si Karina at paika-ikang naglakad palabas ng kwarto. Nakita niya ang kanyang mga damit na nakakalat sa sahig, kaya pinulot niya iyon at mabilis na isinuot, kahit wala pang ligo. Hindi na niya ininda ang sakit ng katawan niya ang mahalaga ay makaalis siya sa lugar na iyon.

“What have I done?” nanggigigil niyang usal sa sarili habang sinasabunutan ang buhok nang makasakay na siya ng taxi. Mabuti na lang at nahanap pa niya ang ibang gamit niya, pero naiwan naman ang cellphone dahil hindi niya ito nakita sa loob ng bag.

Karina closed her eyes when she remembered what happened last night.

“Shh..It’s my birthday, honey,” bulong ni Luther kay Karina na nasa ilalim niya.

They stare at each other.

Karina didn’t feel any discomfort, but rather felt butterflies on her stomach. She didn’t react when his lips touched hers. She closed her eyes and savored it. She responded to his kisses and went deep. Her hands move their own and clang to his torso, as he deeply kisses her.

He grunted, and she groaned.

When their lips parted they both caught their breath. “I Love you, honey,” Karina felt relieved. Hindi niya talaga alam kung bakit ganito na lang ang kanyang nararamdaman.

“Do what makes you happy,” Karina shamelessly whispered.

Parang wala na rin siya sa huwisyo dahil hinayaan lang niya ang lalaki na kakakilala niya palang sa VIP Room kanina. At dala na rin sa kanyang iniinom kanina na madadala siya sa init ng kanyang nadarama. At maging si Luther ay nasa ilalim ng ipinagbabawal na gamot na ipinainom sa kanya ni Elisha.

Ngumisi ang lalaki at hinalikan siyang muli. Mapusok at malalim. Malaya naman ang mga kamay nito sa paglalakbay sa kanyang kabuuan.

Karina moan, nang ipasok nito ang isang kamay sa loob ng kanyang t-shirt. Her back arched to the pleasure electrifying all over her. It was her first time.

“Honey, you don’t know how much I missed you,” Luther whispered as tears streamed on his face.

Hindi alam ni Karina kung bakit ito umiiyak. Nakaramdam naman siya ng kirot sa puso ng makita itong umiiyak sa harapan niya. She cupped his face and kissed him. He didn’t react and just kissed her back.

“Alam ko na mali ito, pero bahala na.” Sa isip-isip niya Karina. Nakainom siya ngunit hindi naman siya gaano kalasing dahil alam na alam niya ang mga nangyayari.

Naalala pa niya kanina na nakatulog siya sa kotse habang nag-hihintay. At nang magising siya ay nasa kama na siya ng lalaki na si Luther. Gusto niyang umuwi ngunit parang may kung ano ang pumipigil sa kanya na umalis and they end up making love.

She was already naked. Luther still has his pants on.The lights are off, tanging ang lampshade na lang ang nagbibigay ilaw sa loob ng kwarto. Karina didn’t feel anything, but she knew for sure. She’s going to give her first time to him, to the man na first time niya lang nakita.

“Just for experience,” sa isipan ni Karina.

Naramdaman na niya Karina ang pamamasa ng kanyang pagkababae. Her body naturally. His hand slowly slid down to her fold. Luther shamelessly rubbed her clit that made her scream his name unconsciously.

“Keep calling my name, honey. This is what we are waiting for, right?” wala sa sariling salita ni Luther.

Hindi naman mapigilan ni Karina ang hindi umungol, dahil nakakabaliw naman talaga sa pakiramdam.

Hindi man maintindihan ni Karina ang sinasabi nito ay patuloy pa rin siya sa pag-tawag sa pangalan nito.

“Oh nooo,” ungol ni Karina ng tuluyan na ngang ipasok ni Luther ang pagkalalaki nito.

“ Please, call my name. Luther,” saad ni Luther habang mas binibilisan pa nito ang pag-bayo.

Karina unconsciously calls his name under him, while being devoured. She gasped when she felt like peeing.

“Oh…W-wait, naiihi ako,” maluha-luha niyang salita pero hindi siya pinansin ng lalaki at patuloy pa rin sa ginagawa nito.

“You’re not, just let it go.” Mas naging malalim ang boses ni Luther na habol-habol rin ang hininga.

“P-pleaseeee…. Ugh!” Karina's tossed shake, habang habol ang hininga.

Patuloy pa rin si Luther sa pagbayo kahit nilabasan na si Karina. It was hard and rough for Karina.

Nang labasan na si Luther ay mahigpit nitong niyakap ang babae at bumulong. “What a birthday gift.”