ตอนที่ 02 ความผิดพลาดครั้งใหญ่

               หลังจากถูกพี่คินทร์บังคับให้กินยาคุมฉุกเฉินเสร็จเรียบร้อย เขาก็ขับรถพาฉันกลับมาบ้าน โดยมีฉันบอกทางกลับบ้านให้พี่คินทร์ได้รู้ พี่คินทร์ถามอะไร ฉันก็มีหน้าที่ตอบไป แต่การสนทนาของเรากลับไม่ได้มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยินดีที่จะพูดคุยกันเลย โดยเฉพาะพี่คินทร์ที่เอาแต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดตลอดเวลาที่อยู่บนรถ แถมกำพวงมาลัยแน่นจนเห็นเส้นเอ็นที่ข้อมือของเขา แล้วก็ยังขับรถเร็วยิ่งกว่าอะไรดี

               “พี่คินทร์ขับเบาๆก็ได้ค่ะ มันอันตราย” ฉันเปล่งเสียงออกไปอย่างยากลำบากเนื่องจากตัวรถมันไม่มั่นคง เพราะพี่คินทร์ขับปาดซ้ายปาดขวาไม่ไว้หน้าใครเลย ร่างกายฉันก็เลยสั่นคลอนตามรถไปด้วย

               “เงียบ!” เสียงเข้มตวาดกลับมา ทำให้ร่างกายของฉันสะดุ้งเล็กน้อย

               “…” ฉันเงียบเสียงของตัวเองลง พลางมองออกไปนอกหน้าต่างแทน

               ทั้งรถเลยเกิดความเงียบและความอึดอัดขึ้นอีกครั้ง ฉันไม่กล้าพูดอะไรกับพี่คินทร์อีก ได้แค่นั่งจิกเล็บลงกับเบาะรถเพื่อเป็นหลักยึดไม่ให้ตัวเองถลาไปข้างหน้าก็เท่านั้น

               ในที่สุดการเดินทางอันแสนอึดอัดหัวใจก็สิ้นสุดลง เมื่อรถของพี่คินทร์เลี้ยวเข้ามาในบ้านของฉัน พี่คินทร์เหยียบเบรคกะทันหันจนร่างของฉันที่นั่งเหม่อลอยอยู่เกือบพุ่งทะยานไปข้างหน้า ดีที่ตั้งสติได้ทัน เลยคว้าเบาะหน้ายึดตัวเองไว้ได้ พี่คินทร์ปรายตามองฉันจากทางกระจกมองหลัง วินาทีนั้นเหมือนเขาหลุดหัวเราะออกมาด้วย

               ฉันเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะทรงตัวไปนั่งอยู่ในท่าปกติ “ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” ฉันยกมือขึ้นไหว้พี่คินทร์

               ถ้านับจากอายุที่ห่างกัน ตอนนี้พี่คินทร์น่าจะยี่สิบสองปีเกือบยี่สิบสามปีเห็นจะได้ ในขณะที่ฉันเพิ่งจะสิบแปดปีผ่านมาแค่เจ็ดวันเท่านั้น ดังนั้นรอบอายุของเราเลยห่างกันถึงสี่เกือบห้าปี เขาอาวุโสกว่าฉันมาก

               “เดี๋ยว...” ในจังหวะที่ฉันเอื้อมมือไปเปิดประตูรถ เตรียมที่จะก้าวลงรถ เสียงทุ้มต่ำของพี่คินทร์ก็รั้งฉันไว้ซะก่อน

               มือฉันชะงักไป ก่อนจะเอ่ยตอบรับเขาเสียงเบา “คะ?”

               ฉันหันไปมองพี่คินทร์ที่ตอนนี้กำลังถอดเสื้อคลุมหนังสีดำของตัวเองออก ก่อนที่เจ้าเสื้อตัวนั้นจะถูกคนตัวสูงโยนมาให้ มันตกลงบนพื้นรถ ฉันรีบหยิบมันขึ้นมา ก่อนจะมองเสื้อหนังสลับกับมองหน้าพี่คินทร์อย่างงุนงง

               “เอาไปใส่ ตัวเธอมีแต่รอยจ้ำสีม่วงๆ” เสียงราบเรียบบอกเหตุผลที่โยนเสื้อมาให้ฉัน

               “ขอบ..ขอบคุณนะคะ” ฉันเอ่ยขอบคุณพี่คินทร์ด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักของตัวเอง แล้วเตรียมจะก้าวลงรถอีกเป็นหนที่สอง

               แต่ทว่า...

               “เดี๋ยว...” เสียงทุ้มต่ำของพี่คินทร์ก็เรียกฉันไว้อีก

               “คะ?” ฉันหันไปตอบรับด้วยวลีเดิม แต่โทนเสียงสูงกว่าเดิมด้วยความแปลกใจ

               “ฉันถามจริงๆ ฉันรุนแรงกับเธอขนาดนั้นเลยเหรอวะ” คราวนี้เขาไม่ได้ถามฉันผ่านกระจกมองหลังอีกต่อไป แต่คนตัวสูงเลือกที่จะหันมาเผชิญหน้ากันแบบตรงๆเลย คิ้วเข้มที่ขมวดอยู่ทำให้ฉันรับรู้ว่านี่คงเป็นคำถามที่เขาซีเรียสอยู่พอสมควร

               ฉันมองตาของพี่คินทร์นิ่งๆ ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์ของเมื่อคืน อาการร้อนผ่าวที่ใบหน้าก็ตีตื้นขึ้นมาอย่างน่าอาย ฉันหลุบตาลงมองแขนของตัวเองที่มีรอยจ้ำสีม่วงอยู่หลายจุด มันน่าใจหายเหมือนกันนะ ที่ร่างกายของฉันมีรอยแบบนี้ทั้งๆที่อยู่ในชุดนักเรียนมัธยมปลายเท่านั้น

               “น้ำ...” สิ่งเดียวที่เอ่ยออกไปได้ มีเพียงแค่คำแทนตัวเองเท่านั้น ซึ่งฉันไม่รู้เลยว่าควรจะอธิบายให้พี่คินทร์ฟังยังไง เพราะทุกเหตุการณ์ที่เขาทำเมื่อคืน ฉันเอาแต่หลับตาปี๋ ไม่ยอมมองมันเลยด้วยซ้ำ แต่หูของตัวเองก็ยังคงได้ยินเสียงทุกเสียงที่อยู่ในเหตุการณ์ “คือว่า...”

               “เออๆ เล่าไม่ได้ก็ไม่ต้องเล่า” พี่คินทร์โบกมือปัดอย่างรำคาญ ก่อนจะหันกลับไป

               “งั้นน้ำเข้าบ้านก่อนนะคะ” ฉันบอกทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก็ก้าวลงจากรถเป็นที่เรียบร้อย

               มารยาทอย่างหนึ่งของบ้านฉันคือ ถ้ามีใครมาส่งที่บ้าน จะต้องยืนรอจนกว่าเขาจะกลับไป และต้องไม่ลืมที่จะขอบคุณความมีน้ำใจของคนขับรถมาส่งด้วย ดังนั้นพอลงมาจากรถได้ ฉันก็ยืนรอจนกระทั่งพี่คินทร์ขับรถออกจากบ้านฉันไป ฉันมองเจ้าเสื้อหนังสีดำในมือ พลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะสวมใส่มันเพื่อปกปิดความลับบางอย่างที่อยู่บนร่างกาย

               ฉันหมุนตัวเตรียมเดินเข้าบ้าน แต่พอก้าวเข้ามาได้แค่สองก้าว พ่อกับแม่ก็เดินมารอรับอยู่ที่หน้าประตูแล้ว พวกท่านมักเป็นแบบนี้ประจำ ไม่ว่าฉันจะเป็นเด็กหรือโตเป็นผู้ใหญ่ ทุกครั้งที่ฉันกลับมาบ้าน พวกท่านจะมารอรับฉันที่หน้าบ้านเสมอ ยกเว้นถ้าวันไหนพ่อติดงาน แม่ก็จะมารอรับคนเดียว

               “สวัสดีค่ะพ่อแม่” ฉันยกมือขึ้นไหว้พวกท่าน ก่อนจะหลุบตาลงมองพื้นเพื่อเลี่ยงการสบตา

               “ทำไมแม่โทรไปไม่รับเลยล่ะน้ำ” เป็นแม่ที่พูดขึ้นมาก่อน

               “นะ..น้ำลืมโทรศัพท์ไว้ที่สนามหญ้าหน้าบ้านเคทน่ะค่ะ พอน้ำง่วง เคทก็เลยพาน้ำไปนอน โทรศัพท์ก็เลยวางไว้ข้างล่าง” ฉันบอกเหตุผลที่น่าจะเป็นไปได้กับแม่ ก่อนจะควานหาโทรศัพท์มือถือของตัวเองในกระโปรงนักเรียนเพื่อเอามาช่วยยืนยันอีกแรง “นี่ไงคะ น้ำเอากลับมาด้วยแล้ว”

               “น้ำ... หนูมีอะไรปิดบังพ่ออยู่หรือเปล่า” น้ำเสียงแกมกดดันของพ่อบีบหัวใจฉันจนเต้นถี่อย่างรุนแรง