ตอนที่ 04 สถานะที่ไม่ได้ตั้งใจ

               เสร็จสิ้นภารกิจการเลือกแหวนหมั้นโดยที่ฉันไม่ได้มีส่วนร่วมในการเลือกเลยแม้แต่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังแอบดีใจอยู่ลึกๆที่พี่คินทร์หันมาถามความเห็นจากฉันว่าชอบไหม ซึ่งฉันก็ชอบมันจริงๆนั่นแหละ มันสวยมาก...

               “กินข้าวมายัง” คนตัวสูงที่เดินเคียงข้างถามขึ้น

               ฉันปรายตาไปมองพี่คินทร์ที่เดินฉับๆไม่รอใคร ก่อนจะตอบไป “ข้าวเช้ากินแล้วค่ะ”

               พี่คินทร์ยกข้อมือที่มีนาฬิกาเรือนหรูขึ้นมาดู ก่อนจะสอดส่ายสายตามองไปรอบๆเหมือนต้องการจะหาอะไร

               “เธอชอบกินอะไร” พลันเสียงทุ้มก็เอ่ยขึ้นเพื่อถามฉัน

               “น้ำกินอะไรก็ได้ค่ะ” ฉันตอบเสียงเบา

               “ฉันไม่ชอบเรื่องหยุมหยิมอะไรแบบนั้น” ฉันเงยหน้าขึ้นมองพี่คินทร์อีกครั้งอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก เพราะคำพูดที่เกริ่นมาของเขามันดูไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องอาหารการกินเลยแม้แต่น้อย “หมายถึงเรื่องแหวน...”

               “…” ฉันร้อง ‘อ๋อ’ ทันทีในใจ ที่แท้ก็เรื่องนี้

               “ฉันไม่ถนัดเรื่องแบบนี้ ก็เลยให้แม่เป็นคนเลือกไปเลย แล้วก็ไม่ได้มาถามความเห็นจากเธอก่อน”

               “ไม่เป็นไรค่ะ น้ำเข้าใจ” ฉันพยักหน้ารับก่อนจะส่งยิ้มให้คนตัวสูง

               แต่พอเห็นเขาขมวดคิ้วกลับมาให้ ยิ้มที่ตั้งใจส่งไปก็เป็นอันต้องหุบลงโดยฉับพลัน แต่การกระทำต่อมาของพี่คินทร์กลับทำให้หัวใจฉันทำงานหนักจนน่ากลัว เขายื่นมือมาคว้าข้อมือฉันไว้แล้วดึงให้เดินตามไป โดยที่ไม่รู้เลยว่าเขากำลังจะพาฉันไปที่ไหนกันแน่

               “…” พี่คินทร์เดินดุ่มๆไม่สนใครเลย

               “เราจะไปไหนกันคะ” ฉันถามออกไป โดยที่ขาก็กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเขาอยู่

               “ไปกินข้าว”

               แค่กินข้าว ทำไมต้องกระชากลากถูฉันแบบนี้ด้วยนะ เหนื่อยจัง... T^T

               หลังจากเดินหาร้านข้าวในห้างได้ไม่กี่นาที เราทั้งสองคนก็มาฝากท้องกันที่ยาโยอิ ฉันกับพี่คินทร์นั่งอยู่ตรงข้ามกัน เขาไม่ได้มองฉันเลย เอาแต่นั่งเล่นโทรศัพท์อย่างเดียว แต่ทำไมฉันต้องมองเขาตลอดเวลาแบบนี้ก็ไม่รู้ ฉันรู้แค่ว่าอยากมองหน้าพี่คินทร์เพียงเท่านั้น ใบหน้าหล่อใสของพี่คินทร์ทำให้เวลาที่มองไม่รู้สึกเบื่อเลย ตอนเขาทำหน้านิ่ง มันดูหล่อแบบแบดบอยมาก แต่พอเขายิ้มออกมา มันกลับแปรเปลี่ยนไปเป็นน่ารักทันที

               นั่งรอไปได้อีกไม่กี่นาที อาหารที่เราสั่งก่อนหน้านี้ก็ถูกพนักงานของร้านนำมาเสิร์ฟ ฉันรับอาหารในส่วนของตัวเองมา ส่วนพี่คินทร์ก็รับในส่วนของตัวเองไปด้วยเช่นกัน ฉันเริ่มตักอาหารกิน ในขณะที่พี่คินทร์ก็เริ่มกินแล้วเหมือนกัน

               “เธอต้องไปอยู่เชียงใหม่กับฉัน รู้ยัง” เสียงทุ้มของพี่คินทร์ถามขึ้น

               ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา แต่เขากลับไม่ได้มองหน้าฉัน “น้ำรู้แล้วค่ะ”

               “สามเดือน” พี่คินทร์ตอบกลับมา คำว่า ‘สามเดือน’ ทำให้คิ้วของฉันขมวดอย่างงุนงง

               “…”

               “เธอต้องอยู่กับฉันสามเดือน พอหลังจากสามเดือน เราจะถอนหมั้นกันทันที” คำพูดของพี่คินทร์ทำให้มือของฉันที่ถือช้อนอยู่ชะงักกึก

               แสดงว่าฉันต้องไปอยู่ที่เชียงใหม่กับเขาเป็นเวลาสามเดือนงั้นเหรอ ระยะเวลาเพียงสามเดือนเท่านั้นใช่ไหมที่เราต้องใช้ร่วมกัน ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องนี้เลย ไม่มีใครบอกฉัน หรือว่าครอบครัวฉันไม่รู้เรื่องนี้เลย

               นัยน์ตาของฉันเริ่มร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ สมองก็เริ่มมึนงงไปหมดแล้วด้วย นี่มันเรื่องอะไรกัน

               “…” ฉันกำช้อนที่อยู่ในมือแน่นขึ้น

               หัวใจที่เต้นอยู่ดูอ่อนล้าลงไปมาก ทำไมมันถึงได้รู้สึกเจ็บแปลบแปลกๆแบบนี้นะ

               “พรุ่งนี้ก็หมั้นกันแล้ว สถานะความสัมพันธ์ของเรามันเกิดขึ้นเพราะความผิดพลาด”

               ใช่... สถานะของเราทั้งสองคนเกิดขึ้นจากความผิดพลาดในคืนนั้น พี่คินทร์ไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นกับฉัน และฉันก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะยินยอมเขา แค่สถานะคนรู้จักของเราทั้งสองคนยังยากที่จะเป็นเลย

               “ค่ะ น้ำเข้าใจ” ฉันพยักหน้ารับ ก่อนจะก้มหน้าลงมองข้าวของตัวเอง

น้ำใสๆเอ่อคลอขึ้นมาจนภาพตรงหน้าลางเลือน มันค่อยๆไหลออกจากตาข้างหนึ่งของฉัน และหยดแหมะลงบนข้าวที่อยู่ในภาชนะ ฉันตักข้าวที่อยู่ในนั้นขึ้นมากินต่อ รสชาติเค็มๆของน้ำตาถูกลิ้นรับรสไปเต็มๆ ฉันรีบยกมือข้างหนึ่งขึ้นเช็ดมันออกลวกๆเพื่อไม่ให้พี่คินทร์สังเกตเห็น

               ฉันคิดว่าที่พ่อบอกมามันคงยากสำหรับฉันแล้วล่ะที่จะแสดงให้พี่คินทร์เห็นถึงความรักที่ฉันมีให้เขา มันยากเย็นยิ่งกว่าไต่ปีนภูเขาสูงๆด้วยซ้ำ