4

MADELINE POV...

Huminto ako at lumingon sa kanya. "Lumayo ka nga..." utos ko.

"Sorry but I can't..." ngising-ngisi niyang sabi..

Napatitig ako sa kanya. Agad na nag usal sa isip ko ang dasal:

Patawarin niyo po sana ang lalaking ito sapagkat hindi niya po alam ang kanyang ginagawa...

Huminga ako ng malalim, sinusubukang pakalmahin ang sarili ko. Pero agad bumaba ang tingin niya sa dibdib ko. Matagal at walang hiya. Dahilan para mabilis kong pinagkrus ang braso ko sa dibdib ko, mahigpit na mahigpit, parang pinoprotektahan ang sarili mula sa mapanuksong mga mata niya. Parang walang respeto sa damit ko, sa belo ko, sa krus na nakasabit sa leeg ko.

"A-ang mata mo?!" sita ko nang mahina, halos pabulong na dahil sa matinding hiya na bumabalot sa buong katawan ko. Ramdam ko ang pag-init ng mukha ko hanggang sa mga tainga. Parang gusto kong maglaho na lang sa kahihiyan. Parang gusto kong tumakbo pabalik sa kwarto ko at magkulong doon hanggang sa makalimutan ko ang nakakailang niyang tingin.

Tumawa si Kade nang mahina, yung tawa na puno ng kasiyahan sa reaksyon ko. 

"Pasensya na, Madeline. Hindi ko sinasadya...." Aniya nakangisi halatang hindi sincere..

Mas humigpit pa ang pagkakakrus ng braso ko. Hindi ko magawang tingnan siya nang diretso sa mata. Sa halip, tumagilid ako, pasimpleng tumingin sa paligid.

Lumapit siya

nang kaunti, pero hindi sobrang lapit na parang nakadikit. 

"Relax..." bulong niya, ang boses ay mababa at mapang-akit. "Bakit ka ba na-te-tensed? Gusto ko lang naman makita 'yung totoong Madeline kapag wala nang harang 'to."

Sabay hinaplos niya ng daliri niya ang gilid ng belo ko. Mahina lang, pero parang may kuryente na dumaan sa balat ko.

Naikuyom ko ang kamao ko nang mahigpit. Gusto kong sigawan siya, gusto kong itulak siya palayo, pero natatakot akong gumawa ng ingay na baka may makarinig.

"Pwede bang umalis ka na, Kade? Sige na... bago pa may makakita sa atin at pag-usapan tayo," pakiusap ko na, ang boses ko ay medyo nanghihina na at puno ng pagmamakaawa.

Ngumiti siya nang matamis, pero nanatili ang manyakis at mapangahas na kislap sa mga mata niya.

"Sige... pero bukas, kailangan mong sumama sa akin."

"Ha!!? H-hindi ako pwedeng lumabas...pasensya na..." 

"Sasama ka sakin bukas.." ngising ngisi niyang Sabi..

Tumalikod siya at naglakad palayo nang hindi na ako sinasagot pa. Pero bago tuluyang lumabas sa p***o ng chapel, lumingon pa siya, kinindatan ako, at ngumisi nang pilyo.

Naiwan akong nakatayo doon, braso pa rin nakakrus sa dibdib, at ang puso ko ay mabilis na tumitibok na parang takbuhan ng kabayo.

Napahawak ako sa krus ko. Mainit na mainit ang mukha ko pa rin. Kahit wala na siya, parang naiiwan pa rin ang tingin niya sa dibdib ko. Walang hiya. Matapang. Parang gustong hubaran ako ng tingin.

Demonyo nga talaga yun...

Jusko, bigyan Niyo po ako ng lakas. ilayo Niyo po ako sa lalaking 'yun... Bago pa siya tuluyang sirain ang katahimikan na matagal ko nang hinanap.

THIRD POV... 

Pumasok si Kade sa malaking opisina ni Mayor Montemayor na parang bahay niya na.

"Mayor!" nakangiting bati niya kahit hindi pa siya pinapaupo. Mabilis siyang umupo sa leather chair sa harap ng malaking mesa, legs crossed, parang hari.

Sa loob ng opisina ay naroon ang anim na personal bodyguard ng alkalde. Lahat sila ay nakatayo sa gilid, matatangkad, malalakas, at masamang tingin ang nakaturo kay Kade. Parang handa silang sumugod anumang oras.

"Tama ba na ganyan ka bumati Kaya mayor?!" sigaw ng isa sa kanila, si Alex, ang pinuno ng seguridad, ang may pinakamataas na ranggo.

Si Mayor Montemayor ay tahimik lang na nakaupo sa kanyang malaking upuan, nakatitig sa mga tauhan niya. Anim na tao lahat ay bihasa sa martial arts, baril, at street fighting. Pinakamahuhusay niya.

"Ano naman ngayon?" walang emosyon na tanong ni Kade habang nakasandal sa upuan.

"Aba't gago ka ah!" sigaw ni Alex. Mabilis niyang binunot ang baril at itinutok diretso sa ulo ni Kade.

Hindi man lang natinag si Kade. Tinitigan lang niya nang deretsahan ang lalaki, may mapanghamak na ngiti sa labi.

"Ituloy mo..." nakangising sabi niya. "Iputok mo."

Titig na titig. Walang takot. Parang inuudyukan pa niya ang bodyguard.

Si Mayor Montemayor ay maikling tumango, gusto niyang subukin talaga ang kakayahan ni Kade. Ito ang test.

Napikon nang husto si Alex. Akmang ipuputok na niya ang baril nang biglang gumalaw si Kade isang mabilis na wasiwas ng paa. Tumalsik ang baril sa ere at halos dumaplis sa mukha ni Mayor na gulat na gulat at napayuko.

Nagsimula ang labanan. Anim na lalaki laban sa isa.

Si Kade ay Maliksing gumalaw..

Isang sipa sa mukha ng isa, suntok sa sikmura ng isa pa, maliksi at nakamamatay na mga atake. Halos hindi siya matamaan. Parang nahuhulaan niya ang bawat galaw nila.

Baligbag dito, baligbag Doon.

Ang mayor nagtago sa ilalim Ng mesa..

Naglabas siya ng patalim, hindi rin siya nag-atubili. Pero hindi niya pinatay ang mga ito. Ang mga saksak niya ay sadyang nakatuon lamang sa kamay, braso, at hita - sapat para magdugo at hindi na makabangon, pero hindi sapat para makapatay.

Ilang minuto pa lamang ay ang anim na bodyguard ay nasa sahig na, umuungol sa sakit, duguan, at hindi na makatayo.

"Tsk. Ito na ba 'yung pinakamagagaling mo?" mayabang na tanong ni Kade kay Montemayor habang sinisilip ito sa ilalim ng mesa..

Ang alkalde na natulala at nagtago sa ilalim ng mesa ay unti-unting lumabas. Nakatingin siya kay Kade na puno ng paghanga at bahagyang takot.

"A-ang galing mo..." sabi niya habang tumatayo at inaayos ang damit. "Bagay ka talaga sa anak ko! Protektahan mo si Madeline... at kung kailangan, kunin mo siya doon. Ayaw kong maging madre ang anak ko. Gusto ko siyang mag-asawa at magkaroon ng buhay sa labas ng kumbento."

Ngumisi si Kade.

"Deal, Mayor. Pero sa kondisyon ko - walang pakialamanan sa kung paano ko siya kunin."

Kumunot ang noo ng mayor. Unti-unting nawala ang paghanga sa mukha niya at napalitan ng pag-aalinlangan.

Napangiwi itong ngumiti.

Parang bigla siyang nagsisi sa mga sinabi niya.

"Teka lang..." aniya habang dahan-dahang itinataas ang isang daliri. "Noong sinabi kong kunin mo siya, ang ibig kong sabihin ay ligawan mo nang maayos, ha?"

Ngumisi si Kade at lalo pang kumunot ang noo ng mayor, pabulong na nagsalita..

"Bakit pakiramdam ko may masama akong desisyong ginawa ngayon?"

Lalong lumapad ang ngisi ni Kade.

At doon tuluyang kinabahan ang mayor.

"Sandali... Lang...hindi mo naman siguro balak gawan ng kalokohan ang anak ko?"

"Depende sa definition mo ng kalokohan, Mayor." Sagot ni kade..

Napapikit ang mayor at napahawak sa dibdib.

"Diyos ko po. Mas mabuti pang mag madre na lang yata ang anak ko."