5

Napakaganda ng umaga sa loob ng kumbento. Ang kalangitan ay maaliwalas, kulay asul na parang pininturahan, at ang simoy ng hangin ay malamig at puno ng amoy ng basa na damo at bulaklak mula sa hardin. Parang binabati ng buong mundo ang bagong araw.

Bakit ba ang peaceful ng ganitong umaga... pero bakit parang may kung anong kakaiba akong nararamdaman? Parang may mangyayaring hindi maganda...

Maingat akong lumakad sa mahabang corridor ng kumbento. Ang malalaking arched windows ay bukas, nagpapasok ng malakas na hangin na nagpapasayaw sa mga puting kurtina. Mahaba ang aking damit pang-madre - puti na may gray na laylayan - na hanggang bukung-bukong. Disente at mahigpit ang suot ko, tulad ng lagi.

Habang naglalakad, napansin ko ang isang tuyong dahon na nakadapo sa gitna ng makinis na sahig. Siguro nilipad ng hangin mula sa labas. Yumuko ako nang dahan-dahan, iniabot ang kamay ko para pulutin ito.

Kasabay noon ay isang malakas na bugso ng hangin ang dumaan. Malakas. Bigla. Dahilan para Umangat nang bahagya ang laylayan ng damit ko, halos hanggang kalagitnaan ng hita. Mabilis kong hinawakan ito, pero alam kong may nakakita na.

Narining ko ang mahinang pagbulong sa likuran ko.

"Tsk... balot na balot na nga, pati Pala sa ilalim Nakapajama pa. Sayang naman," bulong ng pamilyar na boses sa likuran ko.

Mabilis akong tumayo at humarap..

Si kade

Nakatayo siya roon, nakasandal sa pader na may walang-pakialam na postura. Matangkad siya, may mahaba at medyo magulong itim na buhok na nahahampas ng hangin, matalas na mga mata na kulay grey na puno ng kalokohan, at isang nakakainis na ngisi sa manipis niyang labi.

Ang panga ay perpekto, at ang puting t-shirt niya ay sakto lang para bumakat sa malapad niyang dibdib at braso.

Halata ang mga ugat sa kanyang braso habang naka-crossed ang mga ito. Parang sinadya niyang magmukhang mapanganib at kaakit-akit nang sabay.

Halatang nakatitig siya sa akin kanina pa.

"A-ano'ng ginagawa mo dito?!" utal kong tanong habang sapo ang dibdib ko.

"Hindi ka dapat nandito! Ito ay kumbento, sagrado ito!".

Ngumisi siya nang mas malawak, parang natutuwa sa reaksyon ko. humakbang siya palapit, hindi masyadong malapit pero sapat para maramdaman ko ang presensya niya.

"Relax, Sister," sabi niya nang mahina at mababa ang boses.

"Akala ko talaga, makikita ko na ang kulay ng panty mo. Ang ganda pa naman ng hangin kanina, parang sinadya, parang tinulungan ako ng kalikasan. Tapos lumabas... pajama? Seriously? Ganyan ba talaga ka-strict ang order sa inyo?"

Namula ako nang todo. Parang nag-init ang buong mukha ko hanggang sa tainga.

Bakit ba ang bastos niya! Parang gusto kong maglaho na lang bigla.

Tumingin ako sa paligid, walang ibang madre, walang estudyante, walang sinuman. Tanging kaming dalawa lang sa mahabang corridor na ito. Kahit kailan, laging siya ang lumalabas sa pinaka-hindi angkop na oras.

"Umalis ka na, Kade. Kung may makakita sa'yo rito, magkakaproblema ako," pakiusap ko habang iniwasan ang tingin niya.

Pero hindi siya natinag. Sa halip, tumawa siya nang mahina, yumuko nang bahagya para mag pantay ang tingin namin.

"Problema? Lagi kitang nakikita dito, ang hirap mong iwasan. Tapos kapag may hangin, lagi mo namang hinahawakan agad ang damit mo. Parang ayaw mong bigyan ako ng konting reward sa paghihintay ko," dugtong niya habang pababa nang pababa ang tingin niya sa katawan ko, mula sa mukha ko pababa sa dibdib, tapos sa laylayan ng damit.

"Pero alam ko namang maputi ang binti mo... kahit nakapajama ka, kita pa rin ang shape. Imagine kung wala kang suot diyan sa ilalim... grabe, Sister. Baka hindi na ako makaalis dito."

"Bastos!!" Inis at mahina kong singhal dito..

Ngumisi siya...

Jusko, bakit ba ang dumi ng isip niya?

Ipiniikit ko nang mariin ang mga mata ko. Huminga nang malalim. Alisin Mo po siya. Tanggalin mo po ang demonyo na ito sa harap ko...

Nang dilat ko ang mga mata-

"BAAAAAHHH!!!"mahina niyang panggugulat, parang nanggugulat na bata.

Nakaharap na siya, sobrang lapit, halos magkadikit na ang ilong namin.

"Kyaaah!" sigaw ko habang napaatras at napahawak sa dingding. Halos matumba ako sa gulat.

Tumawa si Kade nang malakas, parang sobrang nasiyahan sa reaksyon ko.

"Ang cute mo naman, Sister," sabi niya habang pinipigilan ang tawa.

Mabilis akong tumalikod, halos takbuhin ang mahabang corridor.

"Oy, Sister! Sunduin kita mamaya ahh!" sigaw ni Kade sa likuran ko, malakas at puno ng kumpiyansa. "Itatanan na kita! Isama kita sa labas, paiinitin natin 'yang malamig na buhay mo!"

Hindi ko pinansin. Hindi ko kayang lingunin siya. Dire-diretsong tumakbo ako patungo sa dulo ng corridor at pumasok sa chapel. Isinara ko nang bahagya ang mabigat na p***o, huminga nang malalim, at lumuhod sa harap ng altar.

Ang lakas ng tibok ng puso ko... Ang bastos niya. Ang yabang niya.

THIRD PERSON POV

"Grabe... nakakagigil naman 'yun," bulong ni Kade sa sarili habang nakatingin sa direksyon kung saan tumakbo ang dalaga. Nakangisi siya, ang matalas na mga mata na puno ng hamon at pagnanasa.

Ang kanyang itim na buhok ay medyo magulo dahil sa hangin, ang puting t-shirt ay hinahangin bumabakat ang malapad niyang dibdib at braso, at ang faded jeans ay nagpapakita ng mahaba at malakas niyang mga binti.

Hindi pa rin nawawala ang nakakalibog na ngisi sa kanyang manipis na labi.

Dinukot niya ang phone sa bulsa, tinawagan agad ang ama ni Madelaine - ang mayor.

"Mayor! Good morning!" masigla at mayabang na bungad ni Kade.

"Kade! Ikaw pala. Kumusta ang anak ko? Kumusta ang pangliligaw mo diyan?" tanong ng mayor sa kabilang linya, halatang natutuwa.

"Okay lang naman, Mayor," sagot ni Kade habang naglalakad papalabas ng kumbento.

"Mukhang mahal na ako ng anak niyo. Namumula siya kanina nang sobra. Parang lalong sumasarap ligawan."

"Good! Good! Tuloy-tuloy mo lang, ha? Huwag kang susuko!"

"Siyempre, Mayor. Hindi ako titigil hangga't hindi ko nahahawakan ang anak niyo," sabi ni Kade nang may malaking ngisi, ang boses ay puno ng double meaning.

Sandaling natahimik ang mayor.

"Ahhh... ehhh... anong klaseng 'hawak' 'yan? Hindi naman siguro gagawan mo ng masama ang anak ko, 'no?" may bahid na pag-aalala ang boses ng matanda.

Natawa si Kade nang mahina. "Naku, Mayor... don't worry. I'll be gentle. Very gentle. Pangako."

"Ha?! Kade, wait -"

Pinutol na agad ni Kade ang tawag. Tinago niya ang phone at lumabas na ng kumbento.

Walang sinuman ang nakakita sa kanya.

Tumakbo siya patungo sa mataas na pader sa likod ng bakuran. Sa isang malakas na talon, napalampas niya ang pader gamit ang kanyang mahaba at malakas na mga binti.

Bumaba siya nang maayos sa kabilang side kung saan nakaparada ang kanyang itim na motor.

Sumakay siya, ini-start ang makina, at bago umalis ay nilingon muna siya sa direksyon ng chapel.

"Maghintay ka, Madelaine... mamaya, sunduin talaga kita," bulong niya sa hangin bago pinaharurot ang motor palayo, nag-iiwan ng alikabok at ingay sa likuran.