HIS UNHOLY OBSESSION

MADELINE POV..

Maingat kong pinagmasdan ang aking kasuotan. Ngayon ang unang linggo ko rito.

Nakasuot ako ng simpleng navy blue na damit na umaabot hanggang bukung-bukong. Nakalagay sa ulo ko ang puting belo, at nakasabit sa aking leeg ang isang maliit na pilak na krus. Sa bawat hakbang ko sa loob ng kumbento, tila may katahimikang yumayakap sa aking puso isang katahimikang matagal ko nang hinanap.

Sister Madeline.

Napangiti ako nang mahina.

Ang sarap pakinggan.

Ako si Madeline Montemayor, Dalawampu't dalawang taong gulang na ako, at sigurado ako sa landas na gusto kong tahakin. Pangarap ko noon pa man ang maging madre.

Isa pa lamang akong novice. Noong nakaraang linggo lang ako lumipat sa kumbentong ito upang simulan ang panibagong yugto ng aking buhay.

Ayon sa mga nakatatanda, aabutin pa ng anim hanggang sampung taon ang pagsasanay bago ako tuluyang maging ganap na madre.

At handa akong hintayin iyon.

Mas pinili ko ang buhay na ito kaysa sa mundong iniwan ko.

Ang ama ko ay isang makapangyarihang politician at isa ring taong nababalot ng katiwalian. Bata pa lamang ako, nasaksihan ko na ang mga bagay na hindi dapat makita ng isang anak. Mga lihim, kasinungalingan, at mga kasunduang ginawa kapalit ng kapangyarihan.

Ayoko nang manatili sa bahay na iyon.

Ayoko nang mabuhay sa mundong puno ng kasakiman.

Kaya pinili ko ang katahimikan ng kumbento.

Nag-iisang anak lamang ako ng alkalde, at hanggang ngayon ay hindi pa rin matanggap ng aking ama ang naging pasya ko. Ilang beses niya akong sinubukang pigilan, ngunit hindi niya kailanman nabago ang isip ko.

Dahil ito ang gusto ko.

Ito ang pinangarap ko noon pa man.

Humawak ako sa maliit na krus na nakasabit sa aking leeg at marahang pumikit.

Araw-araw kong ipagdarasal ang aking mga magulang.

Ipananalangin ko ang kaluluwa ng aking ama, na sana'y matagpuan niya ang tamang landas bago pa maging huli ang lahat.

At pati na rin ang aking ina, na mas madalas pang nasa ibang bansa kaysa sa aming tahanan abala sa mga bakasyon, mamahaling gamit, at marangyang pamumuhay.

Sa kabila ng lahat, mahal ko pa rin sila.

At bilang anak nila, iyon marahil ang pinakamaliit na bagay na kaya kong gawin.

Ang ipagdasal sila.

Araw-araw.

Hanggang sa marinig ng Diyos ang mga panalanging hindi nila kayang sambitin para sa kanilang sarili.

"Sister Madeline, pinapatawag ka ni Mother Lorena."

"Sige po," magalang kong sagot bago tumayo.

Agad akong naglakad patungo sa opisina ng Mother Superior. Habang papalapit, hindi ko maiwasang kabahan. Isang linggo pa lamang ako sa kumbentong ito at bihira akong ipatawag ng mga nakatataas.

Pagdating sa harap ng p***o, marahan akong kumatok.

"Come in."

Dahan-dahan kong binuksan ang p***o at pumasok.

Nadatnan ko si Mother Lorena na nakaupo sa likod ng malaking mesa. Sa kabila ng kanyang edad, nananatiling matalim at mapanuri ang kanyang mga mata.

"Good morning, Mother."

"Good morning, Sister Madeline."

Magalang akong yumuko bago umupo sa bakanteng upuan sa harap niya.

Ilang sandali niya akong pinagmasdan na para bang may malalim siyang iniisip.

"Kumusta ang unang linggo mo rito?"

"Maayos naman po, Mother. Marami pa po akong kailangang matutunan, pero ginagawa ko po ang lahat ng aking makakaya."

Tumango siya.

"Maganda. Dahil may nais sana akong ipagawa sa iyo."

Bahagya akong napakunot-noo.

"Ako po?"

"Oo."

Binuksan niya ang isang folder na nasa ibabaw ng kanyang mesa.

"May darating na panauhin mamayang hapon. Isa siyang malaking donor ng simbahan at ng kumbentong ito. Nais kong ikaw ang maglibot sa kanya sa buong lugar."

Bahagya akong natigilan.

"Ako po?"

"May problema ba roon, Sister?"

"Wala naman po, Mother. Nagulat lang po ako."

Muli siyang tumango bago isinara ang folder.

"Huwag kang mag-alala. Simpleng paglilibot lamang."

Hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong kinabahan.

Parang may nagsasabing hindi magiging ganoon kasimple ang araw na ito.

Tahimik akong nakinig habang nagsasalita si Mother Lorena.

"Ang panauhin na ito ay mananatili rito nang ilang araw. Hiling ng kanyang employer na manatili siyang malapit sa kumbento habang may inaasikasong pribadong usapin."

Bahagya akong tumango.

"Naiintindihan ko po, Mother."

"At dahil bago ka rito, magandang pagkakataon ito para mas makilala mo rin ang komunidad."

"Opo."

Ngunit hindi pa rin mawala ang kakaibang kaba sa aking dibdib.

May kung anong pakiramdam na hindi ko maipaliwanag.

Matapos ang pag-uusap ay nagpaalam na ako at lumabas ng opisina.

Pagdating ng hapon, inatasan akong salubungin ang panauhin sa harap ng kumbento.

Tahimik akong naghihintay sa ilalim ng lilim ng malaking puno nang marinig ko ang pagdating ng isang itim na sasakyan.

Huminto ito sa tapat ng gate.

Agad bumaba ang isang matandang lalaki na nakasuot ng mamahaling suit.

Kasunod niya ang isang matangkad na binata.

Nanigas ako.

Hindi dahil kilala ko siya.

Kundi dahil sa paraan ng kanyang pagtayo.

Masyadong alerto.

Masyadong mapagmasid.

Parang bawat kilos sa paligid ay sinusuri ng kanyang mga mata.

Nakasuot siya ng simpleng itim na polo at dark jeans. Walang anumang nakapagsasabing mapanganib siya, ngunit may kakaibang awtoridad sa kanyang presensya.

Tila hindi siya bagay sa loob ng isang kumbento.

Nang mapatingin siya sa akin, saglit na nagtama ang aming mga mata.

Malamig.

Kalma.

At parang walang emosyon.

Pero nakita ko na pinasadahan niya ako ng tingin..

"Magandang hapon po," bati ko.

Ang matandang lalaki ang unang ngumiti.

"Ikaw ba si Sister Madeline?"

"Opo."

"Magandang hapon. Ako si Mr. Salvador. At ito naman ang kasama ko."

Bahagyang lumingon ang matanda sa binata.

"kade."

Tumango lamang ang lalaki.

"hindi talaga siya mahilig magsalita," natatawang sabi ng matanda.

Ngunit hindi sumagot si kade.

Patuloy lamang ang mga mata niyang umiikot sa paligid ng kumbento.

Para bang may hinahanap.

O may binabantayan.

Ang lalaking kasalukuyang nakatayo ilang metro lamang ang layo mula sa akin.

Tahimik lamang ang lalaki habang nakikinig sa mga sinasabi ni Mr. Salvador.

Akala ko'y seryoso at walang emosyon ang mukha nito.

Ngunit nang bumaling muli sa akin si Mr. Salvador at nagsimulang magsalita tungkol sa kumbento, may nangyari na hindi ko inaasahan.

Sa mismong sandaling nakatalikod ang matanda sa kanya..

Kumindat sakin si kade.

Nanlaki ang mga mata ko.

At bago pa man ako makapag-react, sumunod ang isang pilyong ngisi sa labi nito.

Yung tipong ngising puno ng kalokohan.

Yung tipong alam niyang nabigla ka at lalo ka pa niyang aasarin.

Halos mapatigil ako sa paghinga.

Ano ba'ng problema ng lalaking ito?

Hindi ba siya seryoso kanina?

Parang dalawang magkaibang tao ang nasa harapan ko.

Ilang segundo lamang ang lumipas ay bumalik agad sa malamig at walang ekspresyong mukha.

Para bang wala siyang ginawang kalokohan.

Napakurap ako.

Hindi guni guni ko lang ba iyon?

Hindi.

Dahil nang muli kaming magtama ng tingin, bahagyang tumaas ang isang sulok ng kanyang labi.

Parang pinipigilan ang tawa.

Kapal ng mukha.

Agad akong umiwas ng tingin at mahigpit na hinawakan ang krus na nakasabit sa aking leeg.

Panginoon...

Unang araw ko pa lang bilang guide ng bisita at sinusubok Mo na agad ang pasensya ko?

"May problema ba, Sister Madeline?" tanong ni Mr. Salvador.

Muntik na akong mapatalon.

"W-wala po."

"Sigurado ka?"

"Opo."

Sa gilid ng aking paningin, nakita kong bahagyang yumuko si kade.

Hindi para magdasal.

Kundi para itago ang ngising pilit niyang pinipigil.

Napakagat ako sa labi ko.

Pakiramdam ko, magiging mahaba ang araw na ito.

At may kutob akong ang lalaking iyon ang dahilan.