unwanted 4

THIRD POV...

Dumating ang araw ng kasal isang engrandeng selebrasyon para sa panganay na anak nina Azrael at Asmodues. Pagkatapos ng seremonya, ang reception ay ginanap sa isang luxury hotel na pagmamay-ari ni Atlas mismo.

Ngunit sa bawat galaw ng mga bisita, isang bagay ang sumasakit sa kanyang puso ni isang sulyap, hindi man lang siya tinitignan ni Atlas. Parang invisible siya, parang wala sa eksena ang kanyang presensya. Ang bawat ngiti niya kay Atlas ay walang tugon, bawat titig niya ay wala itong pakialam.

Suot ang kanyang eleganteng gown, tumayo si Anastasia at dahan-dahang lumapit sa kanyang ama.

Nararamdaman niya ang bigat ng kanyang sariling kawalan. Napansin niya ang titig ng ama kay Atlas matindi, Marahil ay napansin din ng kanyang ama ang pag-iwas ni Atlas sa kanya,.

"Daddy..." mahina at pilit na masiglang tawag ni Anastasia, habang sinusubukan ipako ang ngiti sa labi.

Lumingon si Asmodues, at sa kanyang mga mata ay may bahid ng lungkot parang may bigat na hindi maipaliwanag.

"You're beautiful, Anastasia, my princess..." malumanay niyang wika, may tinatagong pangungulila sa tinig.

"D-daddy, kasal ko... dapat happy ka rin," halos pabulong ngunit pilit na may ngiti si Anastasia, habang unti-unting pinipigil ang luha.

"Ngumiti ka lang, Dad..."

Sa bawat salita ni Anastasia, pilit niyang tinatago ang sakit na unti-unting bumabalot sa kanyang puso. Ngunit hindi iyon nakalampas sa mga mata ni Asmodeus. Nakikita niya ang lungkot sa likod ng ngiti ng kanyang anak—ang takot, ang pag-aalinlangan, at ang mga bagay na alam niyang hindi na niya kayang baguhin.

"Anastasia..." mahina niyang sambit, puno ng pag-aalala at pagmamahal ang kanyang tinig.

"If that man ever hurts you… just come back to Daddy."

Nagliwanag ang mga mata ni Asmodeus habang tinitigan ang anak. Sa boses niya ay naroon ang pangako ng isang ama na handang protektahan siya sa kahit anong mangyari.

"The house will always be open for you… always."

Sa bawat salitang iyon, naramdaman ni Anastasia ang init ng pagmamahal at proteksyon ng kanyang ama. Isang tahimik na paalala na kahit gaano siya kalayo, kahit anong pagsubok ang harapin niya sa kanyang bagong buhay, may isang lugar pa rin siyang maaaring balikan.

Ang tahanan niya.

Ang kanyang pamilya.

Ang kanyang Daddy.

"Sige po, Dad..." mahina niyang sagot habang pinipilit ang isang ngiti.

Ngunit sa likod ng ngiting iyon, parehong alam nilang may mga pangamba siyang pilit na kinikimkim. At bilang ama, ang tanging magagawa ni Asmodeus ay manatili roon—naghihintay, handang saluhin siya anumang oras na kailangan niya siya.

Lumipas pa ang ilang oras, at sa wakas ay nagpasya si Anastasia na umakyat na sa suite ni Atlas. Ramdam na niya ang pagod sa kanyang katawan, at ang tanging nais niya na lamang ay makapagpahinga at makatulog.

Bago siya umalis, lumapit muna siya kay Atlas upang magpaalam.

"A-Atlas..." mahinang tawag niya upang makuha ang atensyon nito.

Saglit lamang siyang nilingon ni Atlas. Gaya ng dati, nanatiling malamig ang ekspresyon ng mukha nito—walang mabasang emosyon, walang kahit anong pahiwatig kung ano ang iniisip niya.

"G-gusto ko nang umakyat..." mahina niyang sabi, halos isang bulong lamang.

Sandaling natahimik si Atlas bago siya lumingon sa kakambal niya.

"Aziel."

Agad namang napatingin ang lalaki sa kanya.

"Pakihatid nga si Anastasia sa suite," malamig niyang utos.

Parang isang simpleng bagay lamang ang paghatid sa kanya. Isang responsibilidad na ipinasa niya sa iba, sa halip na siya mismo ang gumawa.

Hindi napigilan ni Anastasia na maramdaman ang munting kirot sa dibdib. Hindi niya alam kung bakit, pero may bahagi sa kanya na umaasang kahit minsan, pipiliin siya ni Atlas. Kahit sa maliit na paraan lamang.

Napatitig ang kakambal ni Atlas, tila nagtataka sa inasal nito, pero maya-maya ay kibit-balikat na tumayo at inihatid si Anastasia.

Wala silang imikan habang inihahatid siya. Pagdating sa suite, agad din na lumabas si Aziel, walang kahit anong sinabi. Ramdam ni Anastasia ang lamig at distansya hindi lamang sa pagitan nila ni Atlas pati na rin ng mga kapatid nito..

Naupo siya sa sofa, sandaling nagpahinga.

Inalis ang kanyang sandals na puti, at unti-unting hinubad ang kanyang malaking wedding gown. Ang bigat ng damit ay tila sumasalamin sa bigat ng kanyang nararamdaman.

Maya-maya, lumapit siya sa isa sa kanyang mga maleta. Binuksan ito at kumuha ng damit pantulog isang terno na pajama. Simple lamang ito, pero sapat para sa kanyang kaginhawaan.

Maraming regalo ang natanggap nila na ngayon ay nasa sala lang. Bukas na lamang nila bubuksan ni Atlas 'yon. Napangiti si Anastasia sa pag-asang magkakaroon sila ng oras na mag bonding..

Umupo siya sa sofa, tinutok ang tingin sa p***o, umaasang sisilip ang asawa. Ngunit lumipas ang isang oras wala pa rin ito.

"S-siguro nag-eenjoy pa siya sa pakikipag-inuman..." mahina niyang bulong sa sarili, pilit pinapakalma ang bigat na unti-unting bumabalot sa kanyang dibdib.

Sinubukan niyang huwag isipin iyon, ngunit hindi niya mapigilan ang kirot. Ang pakiramdam na parang unti-unting pinipiga ang kanyang puso sa bawat sandaling wala siyang maramdamang pag-aalala mula kay Atlas.

Sa huli, pinili na lamang niyang humiga muna sa sofa. Pagod na ang kanyang katawan at isip, kaya hinayaan niyang pumikit ang kanyang mga mata habang may munting hiling sa puso.

Sana sa paggising niya, may magbago.

Sana bukas ay may bagong simula.

Sana hindi na puro pangamba at pagkabigo ang kanyang haharapin.

Unti-unti siyang nilamon ng antok hanggang sa tuluyang pumikit ang kanyang mga mata.

Ngunit ilang oras ang lumipas, at bigla siyang naalimpungatan.

Hindi niya agad binuksan ang mga mata. May kakaibang pakiramdam siyang naramdaman—isang malamig at mabigat na presensyang nakamasid sa kanya.

Ramdam niya.

May isang taong nakatitig sa kanya.

Nang tuluyan siyang dumilat, agad niyang nakita si Atlas na nakaupo sa tapat niya.

Tahimik ito, hawak ang sigarilyo sa pagitan ng mga daliri habang ang usok ay dahan-dahang umaakyat sa hangin. Hindi gumagalaw ang ekspresyon nito, ngunit ang mga mata nito ay nakatuon lamang sa kanya—parang matagal na siyang pinag-aaralan habang natutulog.

Napakunot nang bahagya ang noo ni Anastasia. Dahan-dahan siyang umayos ng upo sa sofa, nagulat sa presensya nito. Sinubukan niyang itago ang kaba na biglang kumapit sa kanyang dibdib.

Saka niya lamang napansin ang isang bagay.

Wala nang suot na pang-itaas si Atlas.

"A-Atlas..." mahina niyang tawag, pilit na ngumiti kahit hindi niya maipaliwanag kung bakit tila lalo siyang naging alisto sa katahimikan nito.

Agad niyang iniwas ang tingin, sinusubukang ilihis ang atensyon sa ibang bagay.

Ngunit ramdam pa rin niya ang mabigat na titig ni Atlas.

Napatingin si Anastasia sa mga regalong nakalagay sa tabi ng sofa. Sandali niyang naisip na baka iyon ang magandang paraan para mabawasan ang bigat ng katahimikan sa pagitan nila.

"Atlas… buksan natin kahit isa—"

Hindi pa man niya natatapos ang sasabihin, agad siyang napatingin dito nang marinig ang malamig nitong utos.

"Take off your pajama."

Napatigil si Anastasia.

Parang hindi agad umabot sa kanyang isip ang sinabi ni Atlas. Ilang segundo siyang nanatiling tahimik, pilit inuunawa ang biglaang utos ng asawa.

Napatingin siya rito, naguguluhan sa paraan ng pagsasalita nito.

"A-Atl—" mahina niyang bungad, nanginginig ang tinig, puno ng takot ang mga mata...

Nagulat siya nang biglang tumayo si Atlas, may bahid ng inis sa kilos, at naghubad ng pants. Agad niyang iniwas ang tingin, ramdam ang pamumula sa pisngi. Hindi niya alam kung paano magre-react, at ang puso niya ay mabilis na tumitibok sa halo ng kaba at takot.

Doon lang tuluyang pumasok sa isip ni Anastasia ang lahat.

Oo, tama… may ganitong bahagi pala sa pag-aasawa. Yung bahagi kung saan kailangan mong ibigay ang sarili mo sa iyong mapapangasawa.

Nakaramdam siya ng takot at mabilis na tumayo, ngunit hindi niya nagawa pang umalis, marahas siyang itinulak ni Atlas sa sofa para makaupo ulit.

"Anong problema, huh... Takot kabang mabuko sa kalokohan mo," malamig na sabi ni Atlas, parang walang pakialam sa kaba at pag-aalinlangan ni Anastasia.

Umiling si Anastasia, pilit na fuming ito pero nagiging ngiwi..

"Open your mouth," mariing utos ni Atlas, walang bahid ng pagaalinlangan..

"Atlas... kasi—"

Magdadahilan sana siya nang putulin ni Atlas ang sasabihin niya. Marahas nitong hinawakan ang buhok niya para patingalain..

Nagtagpo ang mga mata nila..

"I'm right, aren’t I? Nothing ever really happened between us. It was all just a setup,"malamig at matatag na sabi ni Atlas, parang sinusubok ang kanyang katatagan.

"Natatakot ka ngayon kasi malalaman ko lalo 'yun pag ginalaw kita..."

Nanlaki ang mga mata ni Anastasia. Hindi niya alam kung paano ipagtatanggol ang sarili sa mga salitang iyon.

"S-sorry… Atlas," mahina niyang sambit, nanginginig ang boses habang unti-unting napupuno ng luha ang kanyang mga mata.

"M-mahal kita..." bulong niya. "Mahal na mahal kita."

Umaasa siyang kahit sa mga salitang iyon, kahit sa sakit na nakikita niya sa kanyang mga mata, ay may mababago sa lamig ng asawa niya.

Ngunit nanatiling tahimik si Atlas.

Napangisi si Atlas, Dahan-dahan niyang hinithit ang hawak niyang sigarilyo bago ito patayin sa ashtray..

“Mahal?” natawa si Atlas, parang biro lang ang narinig niya.

Nakatitig lang siya kay Anastasia, seryoso, galit. Hinawakan niya ang panga nito at dahan-dahang itinaas.

“Hmm… Fine.” Malambing ang boses niya, pero may diin.

“Open your mouth, wife.”

Tumingin siya nang diretso sa labi ni Anastasia, hinaplos ang ibaba nito gamit ang hinlalaki.

“Gusto kong pasayahin mo ako ngayong gabi… gamit ‘yang bibig mo.”

Walang pakundangan na sabi ni Atlas na kinatakot ni Anastasia. Parang gumuho ang mundo niya sa mga salitang binitawan nito.

“Atlas…” naiiyak na bulong ni Anastasia nang sapilitan siyang pinapaluhod.

Nakatapat na siya sa naghuhumindik na pagkalalaki nito. Hindi niya alam kung ano ang gagawin. Nanlaki ang mata niya, nanginginig ang mga kamay.

“Hawakan mo, Anastasia…” malalim at puno ng gigil ang boses ni Atlas. Hindi niya tinatanggihan ang sarili niyang pagnanasa.

Nanginginig na sinunod niya.

Dahan-dahan niyang hinawakan iyon gamit ang dalawang kamay malaki, mataba, at mahaba. Unang beses niyang makakita ng ganito sa harapan niya, at takot na takot siya.

“Oh, fuck…!” bulong ni Atlas nang unti-unting inilapit ni Anastasia ang bibig niya doon, pikit mats na ginagawa ang gusto ng asawa..

Puno ng luha ang mga mata ni Anastasia. Panaka-nakang para siyang masusuka. Tuwing susubukang umatras, mabilis na hinahawakan ni Atlas ang ulo niya, pinipilit siyang manatili.

Her mouth was stretched so wide from the size of Atlas’s manhood. She felt like she was going to vomit any second.

At pinagpatuloy ni Atlas ang paggalaw, fucking Anastasia’s mouth without holding back.

Anastasia was in tears… especially when Atlas pulled out of her mouth.

“Swallow it, Anastasia… that’s it,” gigil na bulong ni Atlas, ngising-ngisi habang pinagmamasdan siyang hirap na hirap.

Nang masiguradong nalunok na ng babae ang lahat ng katas niya, saka lang niya hinugot ito sa bibig nito.

Nagkatinginan sila.

Akmang tatayo si Anastasia, ngunit marahas siyang itinulak ulit ni Atlas pabalik sa sofa.

“Take off your pajamas. We’re not done yet… we’re just getting started,” mariing utos ni Atlas, punong-puno ng gigil at intensyon.

Parang huminto ang mundo ni Anastasia sa bigat ng salita. Hindi niya alam kung paano kikilos o sasagot ang puso niya ay malakas na tumitibok, ang isip ay puno ng kaba at takot sa asawa.