Unwanted 5

Third's POV...

"Take off your pajamas..." mariing utos ni Atlas, mabigat ang boses na puno ng galit at kontrol.

Napatigil si Anastasia.

Hindi niya agad nagawang gumalaw. Hindi dahil ayaw niyang sumunod—kundi dahil bago sa kanya ang ganitong uri ng tensyon. Ang paraan ng pagtitig ni Atlas, ang lamig sa boses nito, at ang bigat ng presensya niya ay sapat nang magpahinto sa kanyang paghinga.. 

Umiling siya nang bahagya, halos mapapikit habang pilit pinipigilan ang kaba.

Napangisi si Atlas.

Hindi iyon ngiting puno ng saya. Isa iyong malamig na ngiting tila sinusubok ang kanyang tapang.

"Ayaw mo?" tanong niya, may halong panunukso ngunit nanatiling mabigat ang awtoridad sa kanyang tinig.

Nanatiling tahimik si Anastasia.

At sa katahimikang iyon, mas lalong tumalim ang titig ni Atlas.

"Anastasia..." mababa niyang tawag.

Parang babala.

Parang paalala na hindi siya sanay na may sumusuway sa kanya.

Pero bago pa siya makapagdahilan, bigla itong tumayo at humakbang palapit. Ang bawat galaw ni Atlas ay mabigat, mapanganib, at puno ng tensyon. Si Anastasia ay napasandal, pilit pinatitigasan ang loob habang sinusubukan panindigan ang sarili sa harap ng galit ng asawa.

Mabilis siyang hinablot ni Atlas sa leeg.

Ramdam ni Anastasia ang galit, ang sakit, at ang bigat ng bawat hinga na pilit niyang hinahabol. Ang mga daliri nito’y parang bakal, humihigpit nang humihigpit, hanggang sa maging mahina na ang kanyang mga tuhod.

“Atlas… a-aray…”

Halos pabulong ang daing niya. Nanginginig ang labi niya habang pilit niyang hinahawakan ang mga kamay na nakasakal sa kanyang leeg.

Ngumisi ang lalaki — mapanganib, madilim, walang awa.

Dahan-dahan niyang inilapit ang mukha ni Anastasia sa kanya. Akala nito’y hahalikan siya.

Pero imbes, ibinulong ni Atlas ang malamig na mga salita sa kanyang tainga… mga salitang mas masakit pa sa anumang sampal o halik.

“Alam mo ba kung anong gusto ko sa isang babae?”

Malamig. Mapanganib.

Bahagyang yumuko pa siya, ang mga mata’y titig na titig kay Anastasia, parang sinusukat kung kaya ba nitong tumingin sa apoy na nasa loob niya.

“‘Yung kayang sabayan ako sa kama…

‘Yung kayang tapatan ang apoy ko.”

Napakapit si Anastasia sa braso nito, hindi alam kung dahil sa takot o sa kakaibang hatak ng presensiya ng lalaki.

Ngumisi si Atlas, hindi parin binitiwan ang kanyang leeg, 

"Sa mundo ko, Anastasia," mahinang sabi nito, "Fear is weakness... and weakness is something I do not tolerate."

Tinitigan ni Atlas ang labi ni Anastasia.

Mabagal. Matindi. Parang sinusuri kung gaano pa ito kakayanin.

Habang sakal-sakal pa rin niya ito, muling ibinulong niya ang mga salita sa tenga nito mas malapit, mas mababa, mas mapanganib.. 

“Gusto ko ’yung hindi umiiyak…

’Yung marunong sumunod.”

Halos nakadikit na ang labi niya sa tenga ni Anastasia.

Mainit ang hininga niya, malamig naman ang boses.

Parang bawat salita’y may bigat ng banta… at may bigat din ng gusto.

Umiling si Anastasia, luhaang tinatangkang magsalita.

"P-please... A-Atlas..." Trembling, she pleaded, the pressure around her neck already becoming painful...

But the man only smirked, his eyes cold and showing no trace of mercy.

"Tears? Those won't help you, Anastasia," he said, before roughly letting go of her."

Pagkabitiw, halos mapaluhod siya, hawak-hawak ang leeg na namumula. Humahabol siya ng hininga, nanginginig pa rin, habang si Atlas ay nakatayo lang sa harap niya tahimik, ngunit nakakatakot.

Mayamaya, hinawakan siya ni Atlas sa braso mahigpit, parang bakal ang pagkakakapit.

"Come here," Gigil na sabi nito.

"Atlas, Please, don't---" nanginginig niyang bulong, ngunit hindi siya pinakinggan.

Hinila siya nito papunta sa kwarto.

Bawat hakbang ay mabigat, bawat hatak ay nag-iiwan ng hapdi sa kanyang balat.

Ang puso ni Anastasia ay kumakabog nang mabilis, halos hindi siya makahinga sa takot

Ibinato siya nito sa kama..

Tapos.. 

Hinila ni atlas pababa ang pajama niya, bahagyang nagulat si Anastasia sa biglaang kilos, ramdam ang tensyon sa pagitan nila.

"No, please... ATLAS!!!" 

"You're my Wife!" mariin niyang sabi, bakas sa boses ang galit.

“It’s your job to pleasure me in bed, Anastasia.”

Mabigat ang bawat yapak ni Atlas habang humahakbang palapit.

Parang bawat hakbang ay may bigat ng galit… at ng gutom.

“If you’re scared…”

Napailing siya, pilit na pinipigil ang ngitngit sa mga gilid ng labi.

“You should’ve thought about that before you set me up.”

Marahas niyang hinatak ang mga paa ni Anastasia na pilit na sumisiksik pabalik sa kama.

Walang pag-aatubili. Walang lambing.

Parang inaangkin lang niya ang katawan na sa kanya na.

Napatili siya sa takot...

Mahinang natawa si Atlas, halatang natutuwa sa takot na nakikita niya sa babae.

"Get ready, we'll fuck all night long.," bulong niya, may halong tuwa at pagkamakasarili sa bawat kinikilos nito.

Sa isang malakas at biglaang galaw, marahas niyang ibinuka ang mga hita ni Anastasia, pinunit ang panty na suot nito..

Bumakas sa mga mata ni Atlas ang matinding pagnanasa at galit nang tumambad sa kanya ang parteng iyon ni Anastasia..

Pilit namang pinipigil at isinasara ni anastasia ang mga hita niya, ramdam ang kaba at takot kay atlas..

"Don't act scared or shy,

you were the one who started it." malamig na Sabi ni atlas.. 

Matapos niyang sabihin ’yon, itinapat ni Atlas ang matigas niyang pagkalalaki sa bukana ni Anastasia.

Marahas niyang ikiniskis ito pataas-pababa, ramdam ang bigat, ang init, at ang basang init ng katawan nito.

Hindi siya nagdalawang-isip.

Walang pag-iingat.

Walang babala.

Isang malakas na pagtulak — at pilit niyang ipinasok ang dulo.

Sumigaw si Anastasia.

Nanginginig ang buong katawan.

Pilit niyang tinitiis ang matinding sakit na parang sinasaksak.

“Please, please … be gentle, please…”

Iyak niya, ang mga luha’y bumabagsak nang walang tigil habang pilit siyang humahawak sa braso ni Atlas na ayaw mag payakap.. 

Mahigpit ang pagkakahawak niya, parang doon lang siya makakahinga.

Napatitig si Atlas sa bahagi ng yun.

Ang mga mata ay puno ng nag-aalab na pagnanasa.

He hasn't fully inserted it yet.

Ngunit dinudugo na si Anastasia, iyak ng iyak, habang si Atlas ay nakatitig pa rin sa parteng iyon halos hindi niya mailarawan ang halo ng pagnanasa at kawalan ng awa sa kanyang mga mata.

Nagsimulang gumalaw si atlas..

A-Atlas!!" Umiiyak na pigil ni anastasia Hindi na alam ni Anastasia kung saan kakapit, ang puso niya ay kumakabog sa takot. Ayaw man lang magpayakap o magpahawak ni atlas...

"It's hurt, it's hurt... Please... " halos pabulong ang boses ni Anastasia, nanginginig at halos mawalan ng lakas. Ang mga mata niya ay puno ng takot at pagmamakaawa, habang si Atlas ay walang tigil sa pag galaw.. 

At doon lang napagtanto ni Anastasia ang bigat ng ginagawa niya.

Lumipas ang ilang oras.

Ganoon pa rin.

Ang silid ay puno ng init, ng pawis, at ng mabibigat na hininga.

Walang tigil. Walang pahinga.

Parang ang oras ay tumigil sa loob ng kwarto, at ang tanging gumagalaw ay ang katawan ni Atlas na paulit-ulit na umaangkin.

Tuwing malapit nang labasan ang lalaki, hinuhugot niya agad ang sarili mabilis, marahas at sa labas pinapaputok.

Mainit. Makapal.

Dumadaloy sa balat ni Anastasia, sa likod ng mga hita niya, minsan pa nga sa ibabaw ng kanyang malulusog na dibdib.

Pagkatapos ay hindi siya naghihintay.

Isang biglaang pag pasok ulit, buong lakas, muli niyang ipinapasok ang matigas niyang pagkalalaki nang walang babala.

Ang biglaang pagpasok ay laging ikinasisinghap ni Anastasia.

Minsan ay nanginginig ang buong katawan niya, minsan ay naiiyak siyang muli dahil sa kirot na hindi pa rin siya nasasanay.

Suot pa rin niya ang pang-itaas na damit.

Lubhang gusot na, basang-basa ng luha, pawis, at ng init ng katawan nila.

Ramdam niya ang matinding panghihina sa mga hita.

Parang wala nang lakas ang mga kalamnan niya.

Bawat paghinga ay mabigat at mababaw, parang pinipilit niyang huwag bumigay… huwag magpakita ng sobrang hirap sa harap ni Atlas.

Kahit ang katawan niya’y unti-unting sumusuko.

“Turn around.”

Mababa. Malamig.

Utos ng lalaki na parang walang kapaguran, parang hindi pa rin sapat ang ilang oras na ginawa nila.

Hindi agad nakakilos si Anastasia.

Ang utak niya’y mahina na, ang katawan niya’y mas mahina pa.

Kaya hindi na naghintay si Atlas.

Mabilis at marahas niyang hinawakan ang balakang niya at pinaikot siya, parang isang bagay na madaling galawin.

Walang lambing. Walang pag-iingat.

Nanlalambot na ang mga tuhod ni Anastasia.

Bawat galaw ay may kirot sa loob, sa labas, sa mga kalamnan na matagal nang pagod.

Nanginginig ang mga hita sa sobrang pagod at takot.

Halos wala na siyang lakas na tumayo nang maayos.

Hinang-hina siya.

Halos dumapa na ang katawan niya sa kama, ang mukha ay nakadikit na sa unan, pero mabilis siyang napipigilan ni Atlas n tuluyang dumapa.

Mahigpit ang pagkakahawak nito sa balakang niya, pilit nitong pinananatiling nakaangat ang balakang at pwetan niya, pinapatuwad, pinipilit na huwag siyang makatulog o makapagpahinga kahit sandali.

Parang unti-unting naglalaho ang lakas sa bawat hinga ni Anastasia.

Ang mga mata niya’y basang-basa, ang labi’y nanginginig.

Ang tanging naririnig niya ay ang mabilis na banggaan nila ni at atlas, ang magulong tibok ng sarili niyang puso…at ang mabibigat, marahas, walang-awang pag-aangkin ni Atlas mula sa likuran.

Paulit-ulit.

Walang tigil.

Parang gusto nitong alalahanin nito, ang kasalanan niya, at kung anong klaseng lalaki ang sinet up niya.

Hanggang sa unti-unting dumilim ang paningin niya. Naglaho ang lahat ng ingay sa paligid, at ang huling naramdaman niya ay ang malambot na kama sa ilalim ng kanyang mga palad-bago tuluyang nagdilim ang lahat.