Unwanted 3

Tahimik na nagsusuklay si Anastasia, ang mga mata niya nakatuon sa salamin, ngunit halata ang kaba sa kanyang mga mata nang pumasok ang ama sa kwarto.

“Daddy…” nakangiting bati niya, ngunit may bahid ng hiya at pag-aalala sa tinig.

“How’s my baby girl?” Malambing ngunit may lungkot na nakatago sa mga mata ni Asmodeus.

“Hindi na ako bata, Dad,” nakangiting sagot ni Anastasia, pilit pinapantay ang kanyang tono sa ngiti.

Tipid itong ngumiti at tumango saka umupo sa tabi ni anastasia

“Ang Tito mo, si Azrael, tumawag kanina sa akin…” Napayuko si Anastasia, ang dibdib niya bahagyang bumagal sa kaba.

“Pumayag na daw si Atlas sa kasal.”

Mabilis na tumingin si Anastasia sa kanyang ama. Ang puso niya ay sabik at takot na sabay—hindi niya alam kung matutuwa o matatakot sa balita.

“Gusto mo ba talaga siya, anak?” May bahid ng lungkot at pag-aalala sa boses ni Asmodeus, habang pinipilit niyang itago ang sarili niyang emosyon.

Marahang tumango si Anastasia, ang mga labi niya bahagyang nanginginig.

Ngumiti ng tipid si Asmodeus, ngunit ramdam ang bigat sa kanyang mga mata.

“Fine…”

“Bukas pupunta sila dito para manmanhikan…” Malumanay na sinabi ni Asmodues, ngunit ramdam ang lungkot sa kanyang tinig. 

Napayuko si Anastasia, pinipilit itago ang excitement na namumuo sa dibdib niya.

“Hindi ako pabor, anak,” malumanay ngunit seryoso ang tono ni Asmodeus,  "pag gusto mong umatras, sabihin mo lang…”

“Dad… m-mahal ko po si Atlas,” napaiyak na sabi ni Anastasia, ang mga mata niya nangingilid sa luha.

Ngumiti ng tipid si Asmodeus, pinipilit itago ang sarili niyang emosyon, ngunit ramdam ni Anastasia ang pagmamahal sa ngiti ng kanyang ama.

Kinabukasan…

Nag-ayos nang maigi si Anastasia sa kwarto, kasama ang kaibigang si Melly.

“Melly, maganda na ba ako?” tanong ni Anastasia, may bahid ng kaba sa tinig.

“Oo naman, sobrang ganda mo,” ngiti ni Melly, tinitingnan ang kaibigan mula ulo hanggang paa.

“Tingin mo, magugustuhan ba ako ni Atlas?” May halong kaba at kilig ang tanong ni Anastasia.

Umiling si Melly, alam niyang parang mahilig si Atlas sa mga babaeng liberated at may confidence.

Napangiti si Melly at nagkomento, “Dream come true ka na, Anastasia… Parang kelan lang, hanggang tingin ka lang sa kanya, tapos ngayon—nasa punto ka na na magkakaroon kayo ng future.” Natatawang sabi ni Melly, puno ng excitement para sa kaibigan.

Mayamaya, may kumatok sa p***o.

“Ma’am, pinapatawag na po kayo sa baba,” maingat na sabi ng kasambahay.

Melly… Kabadong boses, halatang humihingi ng suporta sa kaibigan:

“Kaya mo ‘yan, Anastasia…”

Napangiti si Anastasia nang bahagya, ngunit ramdam ang tibok ng puso niya na tila tatawid sa kanyang dibdib.

Huminga siya nang malalim, pinipilit pakalmahin ang kaba at excitement na unti-unting sumasakop sa kanya.

Bawat hakbang pababa ng hagdan ay mabigat sa kaba at puno ng anticipation—ang puso niya’y sabik at natatakot sabay-sabay.

Pumikit siya ng sandali, hinawakan ang dibdib, at marahang ngumiti sa sarili bago tuluyang bumaba.

Bawat hakbang pababa ng hagdan ay mabigat sa kaba at puno ng anticipation—ang puso niya’y sabik at natatakot sabay-sabay.

Pumikit siya ng sandali, hinawakan ang kamay ni Melly sa loob ng puso, at marahang ngumiti sa sarili bago tuluyang bumaba.

Si Aziel, Eros, Ismael, Aldrin, Arabella… at siyempre, ang lalaking matagal ko nang pinapangarap, si Atlas.

Napayuko ako, ngunit agad kong naramdaman ang matinding titig niya mula ulo hanggang paa.

Ang mga mata niya’y malalim at matindi, halatang sinusuri, pinapansin ang bawat galaw ko, at ramdam ko ang kombinasyon ng curiosity at intensity sa kanyang tingin.

Hindi ko alam kung matatakot, mamamangha, o masisindak…

Ngunit hindi ko rin maiwasang maramdaman ang kakaibang kilig sa dibdib ko, kasabay ng kaba na unti-unting lumalakas.

“Good afternoon po,” bati ni Anastasia kay Azrael at Sienna, na parehong nakangiti sa kanya nang may halong warmth at pride.

Maya-maya, nagsimulang mag-usap ang mga magulang, habang ang mga anak ay tahimik lang, nakatingin sa paligid at sa isa’t isa.

Si Anastasia, nakaupo mismo sa tapat ni Atlas, ay kabado.

Ramdam niya ang matinding titig ng lalaki sa kanya—parang sinusuri siya mula ulo hanggang paa.

Ang dibdib niya’y mabilis ang tibok, at bawat sandali ay tila humahaba habang iniisip niya kung ano ang iniisip ni Azrael.

Piliting pinananatili ni Anastasia ang ngiti sa labi, ngunit halata ang kaba sa mga mata at pagkilos niya.

“Sa Linggo ang kasal… apat na araw simula ngayon,” anunsyo ng mga magulang, halatang napagkasunduan na ang lahat.

Nang magpapaalam na sina Azrael, biglang nagsalita si Atlas, ang tinig niya’y matatag at may bahid ng determinasyon:

“May I speak to my bride-to-be alone?”

Tahimik ang paligid sa sandaling iyon. Ramdam ni Anastasia ang bigat ng titig ng lahat sa kanya, at ang kaunting kaba ay muling bumabalik.

“Bakit hindi mo siya kausapin dito mismo sa harap namin?” malamig na tanong ni Asmodeus, habang mahigpit niyang hinahawakan ang kamay ni Zamara.

“Daddy, okay lang po,” nakangiting sagot ni Anastasia. Tumayo siya at tumingin kay Atlas.

“Sumunod ka sa akin,” utos niya, at naglakad silang palayo sa mga magulang.

Dinala siya ni Anastasia sa opisina ng ama. Pagkasara ng p***o, marahas na hinawakan ni Atlas ang leeg ni Anastasia at idinikit sa p***o.

“A-Atlas…!!!” Halos di makahinga si Anastasia sa higpit ng pagkakahawak sa kanya.

“Ano, masaya ka na ba?!” gigil na tanong ni Atlas, mas lalo pang pinadiin ang pagkakasakal niya kay Anastasia.

Ngunit maya-maya, binitawan din siya ni Atlas nang makita ang luha sa mga mata ni Anastasia.

Ubo siya Ng ubo nang palayain ni Atlas, ang dibdib niya’y mabilis ang tibok habang sinusubukan niyang huminga muli.

“Wag kang umasa na magiging masaya ka, Anastasia, sa piling ko,” malamig na sabi ni Atlas, may bahid ng galit at determinasyon.

“Sisiguraduhin ko na bawat araw na kasama mo ako… ay pagsisisihan mo.”

“Ang pang-seset-up mo sa akin… hindi ko mapapalagpas,” dagdag pa niya, saka mabilis na lumabas ng opisina.

Si Anastasia naman ay nanatiling nakaupo sa sahig, pigil na pigil ang pagiyak, kaso Hindi talaga kaya...

Hindi niya inaasahan ang ginawa ni Atlas sa kanya — ang biglaang pagsakal, ang sobrang higpit ng hawak, na nag-iwan ng takot at labis na panghihina sa kanyang dibdib.