LOGINKalma lang po tayo:( Wag kayong magsasawang sumubaybay kay Jeorge at Ashera. Thank you po sa pagbabasa. Salamat po sa Gems😘
ASHERA Ang mga luha ay dahan-dahang umagos sa pisngi ko habang nanginginig dahil sa matinding takot. Hindi ko maiwasang mapayakap sa buong kahubdan ko. Pinoproseso pa rin ng utak ko ang nangyari. Sa wakas ay nagawa ko. Nagawa kong kalabanin ang nararamdaman ko, nagawa kong tumingala sa kanya na hindi ko man lang magawa noon. Nakaya kong salubungin ang bawat tingin niya. Nakaya kong makipagsagutan sa kanya. Nakaya kong sabihin ang nararamdaman ko. Mabilis kong dinampot ang mga damit at isinuot ito. Lihim akong napangiti dahil alam ko sa sarili kong kaya ko na. Nag-uumpisa palang ako. Gagawin ko ring impyerno ang mga buhay niyo. Hindi ako titigil hanggat hindi ko nakukuha ang hustisya para sa sarili at anak ko. KINABUKASAN ..... I heard Zebyana's voice. Nagtatalo sila ni Jeorge. Ang ingay, nasisira agad ang araw ko. Bumangon agad ako dahil marami pa akong gagawin. Wala rin naman magagawa si Jeorge kung ayaw kong pumasok, hindi niya rin naman ako pinapasahod. "Anong nangyayari sayo
JEORGE “DAMN! WHERE ON EARTH CAN I FIND ZEBYANA?” I’ve been pacing back and forth here in the living room for ages, waiting for Zebyana to answer my calls. On top of that is my good-for-nothing husband who hasn’t come home in days — claiming he got admitted to the hospital. As usual, he’s nothing but another headache for me. Maya-maya pa'y narining kong may pumaradang sasakyan mula sa labas kaya sumilip muna ako sa may salaming bintana. Nakita ko si Ashera tinutulungang maglakad ng kanyang kaibigan. Yumakap pa sila sa isa't isa bago tuluyang maghiwalay. I went straight to the door to meet her. I was ready to yell at her — but my courage vanished the moment I saw her. Her eyes were so swollen; it looked as though she’d been crying endlessly for a very long time. Hindi niya ako pinansin. Naglakad siya sa harapan ko na para bang hangin lang ako sa paningin niya. Pinanuod ko siyang umakyat ng hagdan, iika-ika siya at punong-puno ng sugat ang pisngi at braso niya. Wala akong ginawa
ASHERA "Itigil mo na 'yang pag-iyak mo. Baka dugo na ang lumabas sa mga mata mo." Inis na sabi ni Amery ngunit kapansin-pansin ang pagiging malungkot sa kanyang mga mata. "Nanghihinayang kaba dahil naiisip mong kapag nalaman ni Jeorge na may anak kayo ay mamahalin kana rin niya?" seryosong tanong ni Amery. Natahimik ako. Pilit iniisip ang pwedeng isagot sa tanong na 'yan. "No! Wala rin naman akong balak sabihin sa kanya. Hindi niya deserve na malaman." walang-ganang sabi ko. " Hindi rin naman ako umaasa na mamahalin niya ako. Hindi ko rin naman siya mamahalin pabalik." seryosong dugtong ko. "Seryoso ka diyan? Eh, halos sambahin mo na nga ang gagong iyon." galit na sabi ni Amery kaya natawa ako ng pagak. "Noon siguro. Ngayon, nagbago na ang lahat. I don't want to be part of his world again. Kapag nakalabas ako sa hospital na ito, tatapusin ko na rin ang katangahan ko sa buhay." Hindi ito isang kayabangan kundi kalayaan. Kalayaan sa isang lalaking hindi ko dapat minahal at pinag
ASHERA Jeorge was angry again. But this time, it was no longer because of me. He was furious because of Zebyana. Should I feel glad about it? Right now, I honestly did not care at all. I chose to keep my distance from him because I did not want to get caught up in his rage. Besides, I knew very well that I would end up being blamed and shouted at all over again. Nothing new there — I had already grown used to it. Kriiiinggggg… Oras na para kumain. Nagmadali akong lumabas, umaasang hindi kami magkasabay, ngunit mas nagmamadali pala siya kaysa sa akin. BLAGGG! “A-aray!” Namilipit ako sa sakit nang bigla niya akong itulak. Tumama nang direkta ang tiyan ko sa gilid ng lamesa. “What the hell! Do you have eyes or not?!” he shouted furiously. Just as I expected — I had become the target of his anger again. “S-sorry…” namimilipit sa sakit na sagot ko. “Huwag kang humarang-harang sa dinaraanan ko. Bwisit!” galit na utos niya, at mabilis siyang nawala sa paningin ko. Napabuntong-hini
JEORGE "Bakit ang tagal mo!" inis na bulyaw ko nang makapasok ng opisina si Ashera. Pawis na pawis siya na parang galing sa pagtakbo. "Sira ang elevator. Dumaan ako sa hagdan," humahangos na sagot niya kaya napabuntong-hininga na lamang ako. Bakit lagi nalang nasisira ang elevator kapag siya ang sasakay? Wala naman akong nakitang balat sa katawan niya. "Whatever! Did you bring the documents I asked for?" matabang na tanong ko sa kanya habang nakahilig sa aking swivel chair. "Opo," walang-emosyong sagot niya habang maingat na inilalapag ang iilang papel sa ibabaw ng aking lamesa. Pagkatapos ay hindi na siya muling umimik. Agad siyang pumunta sa kanyang mesa at doon umupo. Napapikit na lamang ako sa inaasal niya. Ramdam na ramdam kong iniiwasan niya ako. "Nga pala, ipinapasabi ni Zebyana..." Lumunok pa siya ng ilang beses bago sabihin ang mga katagang tiyak na magpapabago sa aking kalooban. "Zebyana said she is leaving today. They have a business trip, so she won't be comin
ASHERA Nagising akong masakit ang ulo. Ang tindi nang hang-over na kailangan kong pagdaanan ngayong araw. Ayoko pa sanang bumangon kung hindi lang dahil sa malalakas na katok na nagmumula sa aking pintuan. Tok...tok...tok..tok... Parang gusto nang sirain ang pintuan. Kung sino man ang taong iyon napaka-excited naman niyang makita ako sa umaga. Hanggang sa maalala kong, wala pala ako sa bahay. Nakikitira nga lang pala ako sa bahay ng asawa ko. Mabilis akong bumangon kahit nahihilo pa ako. Maingat kong binuksan ang pintuan. Nandoon si Jeorge, galit na naman. "Anong oras na! Wala ka bang balak na gumising?!" bulyaw niya sa mismong mukha ko na para bang bingi ang kausap niya. Wala namang sinabi na dapat maagang gumising ngayong araw. Isa pa, masama ang pakiramdam ko ngayon. "Kanina pa ako naghihintay sayo!" malakas na sigaw niya. Hindi ko alam kung nagha-hallucinate lang ako ngayon. Hinihintay niya ako? Para saan at para sa anong bagay? Doon lang nagsink-in sa isip at paningin k
ASHERA I stepped out of the house while rubbing my cheek—Zebyana had slapped me just a while ago. That slap was a reminder that in this home, I am not a person. I am merely a tool they picked up to make their lives more convenient. Hindi ko maiwasang maiyak habang naglalakad papunta sa palengke.
JEORGE "I heard everything behind. Is that really how you treat your employees? Mabuti at may tumatagal pa sayo?" Kunot-noong tanong ni Mr. Montefalcon na hindi ko nagugustuhan ang mga lumalabas sa bibig niya. Bakit parang pinagtatanggol niya si Ashera gayong kakakilala palang naman nila."As far
JEORGE"WALA KA BANG BIBIG AT HINDI MO KAYANG IPAGTANGGOL ANG SARILI MO?" Pumalahaw ang malakas na sigaw ko sa buong building. Nagsipag-alisan na rin ang mga nakikiosyoso nang sumabat ako sa away ng dalawang babaeng parehong walang utak. "Walang may kasalanan. Parehas kaming nagkabanggaan." Seryos
JEORGEAng init sa pagitan naming dalawa ni Ashera ay biglang naglaho dahil sa malakas na tunog na nagmumula sa aking cellphone. Nagulat ako kaya naitulak ko siya nang biglaan. Mabilis kong kinuha ang cellphone, hindi ko maiwasang mapangiti nang makitang tumatawag si Zebyana. Sinenyasan ko siya na







