"CHAPTER 05"

ASHERA

Jeorge was out of the house all day, and thankfully, my fever was gradually subsiding. I prepared dinner, knowing my husband would be home soon.

Ala-sais ng gabi nang biglang may pumaradang sasakyan sa labas ng gate. Hindi ito ang kotse ni Jeorge—kilala ko ang tunog ng kanyang sasakyan. May bisita kaya ang aking asawa?

Mabilis akong lumabas para buksan ang pintuan ng kung sino mang dumating.

The car door opened, and the man I had last seen on our wedding day with Jeorge was there. His face was familiar, but I couldn't remember his name.

"Hi Ashera!" Makikita ang kasabikan sa kanyang boses. Ngumiti lamang ako sa kanya at balak na sanang itanong kung ano ang kanyang kailangan nang bigla niyang binuksan ang passenger seat. Doon ay nakita ko si Jeorge—nakapikit at tila lasing na lasing.

"Anong nangyari sa kanya?" Magalang na tanong ko. Ito ang unang pagkakataong umuwi siyang ganito kalasing. Mukha namang masaya sila ni Ate Zebyana kanina, kaya hindi ko maintindihan kung bakit siya naglasing.

"Hindi ko alam sa asawa mo. Mula alas-nuebe ng umaga ay nag-iinom na siya hanggang sa gumabi na," sabi ng lalaki habang natawa.

"Tulungan mo ako—ipasok natin siya," aniya, at agad akong sumang-ayon. Kinuha ko ang kabilang braso ni Jeorge at inakbay sa aking balikat. Sobrang bigat niya, para kaming bumuhat ng isang walang buhay na tao, bagsak na bagsak ang kanyang katawan.

We brought him into his room, and the man said goodbye, saying he was going home. I was planning to offer him something to eat, but he seemed to be in a hurry.

"Salamat po sa paghatid sa aking asawa," sabi ko nang magalang. Ngumiti agad siya at kumaway sa akin bago tuluyang lumabas ng pintuan.

Nang marinig kong umalis na ang kanyang kotse, agad akong bumalik sa kwarto ni Jeorge. Pinakatitigan ko ang kanyang mukha—napaka-inosente niya, malayong-malayo sa asawa kong palaging galit at naninigaw.

Hinawakan ko ang kanyang mukha, hindi ko maiwasang mapahanga sa kanyang kagwapuhan at kakisigan. Ito ang lalaking pinapangarap ko mula pa noong nag-aaral palang ako—isa rin iyon sa dahilan kung bakit ako pumayag na ikasal sa kanya. Ngunit kung alam ko lang na mararanasan ko ang ganitong kahirap na buhay, sana ay lumayo na ako sa kanya mula pa noong una. Pero ano pa nga bang magagawa ko? Nakatali na ako ngayon sa kanya.

"Will you love me too someday? Just like how you love Zebyana?" Bulong ko sa kanya.

"Zebyana..."

Even in his dreams, he calls my sister's name. I couldn't help but feel envious. When will he ever see my worth? Maybe when I'm no longer here.

I just sighed and was about to stand up when someone suddenly grabbed my arm—Jeorge's hand. Even with his eyes closed, he managed to pull me, so I fell onto his chest. My heart was beating so fast, I couldn't explain the nervousness I felt.

"L-love..." tila nagdedeliryo niyang sabi.

Sinubukan kong makalayo, ngunit pumulupot ang kanyang mga bisig sa aking katawan at niyakap ako ng mahigpit, kaya hindi ako makawala.

"Jeorge, hindi ako si Zebyana," mahinang bulong ko—sapat na para marinig niya, ngunit hindi pa rin niya ako binibitawan. Naging malikot pa ang kanyang mga kamay, kaya lalo akong kinabahan.

Sinubukan kong magpumiglas, ngunit lalo lamang niyang higpitan ang paghawak sa akin. Ang isang kamay niya ay naglakbay patungo sa aking dibdib, at parang tinakasan ako ng kaluluwa nang pisilin niya ang aking u***g. Nagdala iyong ng kakaibang sensasyon sa buong katawan ko. Marahas din niyang nilamas ang aking dalawang suso. Gusto kong tumawa dahil sa matinding kiliti, ngunit hindi ko magawa—baka kapag bumalik siya sa kanyang wisyo at malaman niyang hindi ako si Zebyana, sasaktan na naman niya ako.

Pinaubaya ko na lamang ang aking katawan sa kanya. Lasing lang siya kaya niya nagagawa ito. Ngunit kung nasa tamang pag-iisip siya, hindi nga niya ako kayang tingnan, paano pa kaya kung hahawakan.

Akala ko'y titigil na siya, ngunit naramdaman ko ang pagtayo ng kanyang ari. Tumutusok ito sa aking puson, kaya lalo akong natakot. Hindi pa siya nakuntento sa aking dibdib at napunta na naman ang kanyang kamay sa ibabang bahagi ng aking katawan. Hinawakan niya ang aking maselang bahagi at gumawa ng kakaibang galaw na bago pa lamang sa akin. Hindi ako makagalaw o makapagsalita, naghalo-halo ang lahat ng emosyon ko—takot, kaba, kasabikan, pagkalito, kasiyahan, at iba pa.

I bit my lip as he slipped a finger inside me. It hurt—since I was still a virgin, and he was the first man to touch me there. I closed my eyes as I felt him gently thrusting his finger in and out. I opened my eyes when he suddenly stopped—he'd fallen asleep.

I just sighed and tried to break free from his embrace. Fortunately, I was able to remove his hands and I could move now. It's a shame that everything between us stopped, but I couldn't help but be happy. The man I've been trying to reach was already beside me and something almost happened to us tonight.

Inayos ko muna ang kanyang pagkakahiga at hinalikan siya sa pisngi bago ako lumabas ng kwarto. Naisipan kong dumiretso sa kusina at mag-isang kumain. Bumalik ang lakas ko dahil sa mga haplos at kiliti na hindi pa nawawala sa aking katawan.

Nakangiti ako habang kumakain ng kanin at sinigang na baboy. Natigil lang ako sa pagnguya nang biglang mag-vibrate ang aking cellphone.

Tiningnan ko kung sino ang nagpadala ng mensahe. Napakunot ako ng noo nang makita ang chat ni Hover Montefalcon—may kasamang animated sticker na kumakaway. Sino ba siya at ano ang kailangan niya sa akin?

Naisip ko nalang na mamaya ko ko nalang siya replayan dahil gutom pa rin ako. Pagkatapos kong kumain, niligpit ko na ang mga gamit sa kusina at pumanhik na ako ng kwarto. Uminom din ako ng gamot para tuluyan nang mawala ang lagnat ko.

Hindi ko maiwasang tumingin sa kisame at muling balikan ang mga nangyari kasama si Jeorge. Ang ngiti sa aking labi ay hindi mawala-wala hanggang sa ako'y humiga at makatulog.