บทที่ 38

[HUSBAND]

:ดื้อ

อีกด้าน

เวล Talk

เสียงลมพัดลอดเข้ามาทางหน้าต่าง พัดเอาความเย็นสบายชวนผ่อนคลายมาด้วย จึงทำให้ผมที่นอนอยู่บนเตียงตื่นสายกว่าปกติ คงเป็นเพราะวันหยุดด้วยผมจึงไม่อยากทรมานตัวเองด้วยการดันการขึ้นมาจากเตียงที่นุ่มสบายและคนที่นอนอยู่ข้างๆก็คงจะสบายไม่ต่างจากผม ดูสิไม่ขยับไปไหนเลยแถมยังเอาผ้าห่มคลุมหัวอีกต่างหาก

ผมเอื้อมมือไปคว้าเอวเล็กเข้ามากอดแต่สิ่งที่ผมสัมผัสได้นั้นมันไม่ใช่ร่างกายคนมันนุ่มเหมือนหมอนเลยผมถึงดึงผ้าห่มที่คลุมอยู่ออกและพบว่าเป็นหมอนจริงๆ แต่ผมก็ไม่ได้เอะใจอะไรแต่อย่างใด เพราะปกติยัยเด็กดื้อคนนี้ก็ตื่นเช้าอยู่แล้ว ถ้าวันไหนผมไม่ได้ทำให้เธอเพลียอะนะ(ค่ะ!🙄) ก็คงจะลงไปทำอาหารเช้าให้ผมเหมือนกับทุกวันที่กระทำนั่นแหละ

ดังนั้นผมจึงรีบดันร่างตัวเองขึ้นมาจากเตียงพร้อมกับเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกาย

"ผิง"ผมเรียกเธอและเดินลงมายังชั้นล่างของบ้าน รีบสาวเท้าก้าวยาวตรงดิ่งไปที่ห้องครัวหลังจากที่เรียกเท่าไหร่เธอก็ไม่ยอมตอบกลับ สักทีบางทีเธออาจจะกำลังยุ่งๆกับการทำอาหารอยู่

แต่พอเดินมาถึงห้องครัวแล้ว ก็ไม่พบสิ่งมีชีวิตแม้แต่ชนิดเดียว ผมเดินตามหาเธอจนทั่วบ้านไม่ว่าจะเป็น ห้องน้ำ ห้องครัว ห้องนั่งเล่น ห้องรับแขก และสวนหลังบ้าน สวนหน้าบ้าน ก็ไม่พบเธอเลย

"ไปไหนแต่เช้า ทำไมไม่บอกเรา ปกติจะไปไหนก็บอกทุกครั้งนี่นา" ไม่ใช่ว่าที่ผ่านมาผมจะกักขังเธอไว้แต่ในบ้านไม่ยอมให้เธอออกไปไหนนะ เพียงแต่ว่าจะออกไปไหน ทำอะไร ต้องรายงานผมก่อน เพราะถ้าหายไปแล้วไม่กลับมาสักที ผมจะได้ตามไปรับถูก แต่นี่อะไรกัน! หายไปตั้งแต่เช้าไม่คิดจะบอกผมสักคำว่าจะไปไหนไปกับใคร

เมื่อผมเห็นว่าเมียเด็กของผมเริ่มเปลี่ยนไปจากเดิม รู้สึกว่าเธอจะไม่ว่านอนสอนง่ายเหมือนแต่ก่อนแล้ว ยิ่งนานวันเข้าเท่าไร ยิ่งปีกกล้าขาแข็ง พูดนิดพูดหน่อยก็เริ่มเถียง เริ่งงอน เริ่มน้อยใจ ทั้งๆที่ผมก็ไม่เคยตามใจเธอเลยแต่เพราะเหตุใดสาวน้อยคนนี้ถึงได้ดื้อขึ้นทุกวัน ผมหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของตัวเองขึ้นมากดโทรออกไปยังปลายสายด้วยอารมณ์หงุดหงิดเล็กน้อย

ครืดดด~

"เธออยู่ไหน"

(ผิงออกมาทำธุระนิดหน่อยค่ะ)

"ธุระอะไรทำไมไม่บอกฉัน"

(ก็ธุระผิงนี่คะ ผิงจะบอกคุณเวลทำไม)

"ก็!..."

(ก็อะไรคะ)

"ก็ฉันเป็นผัวเธอไง เมียทาสอย่างเธอก็ต้องรายงานฉันสิ"

(คุณเวลดูหนังมากไปแล้ว ถ้าจะมาพูดไร้สาระ ก็แค่นี้นะคะ)

"ผิง! นี่เธอ!" บ้าจริง! นี่เป็นครั้งแรกหรือเปล่าเนี่ย ทีี่เด็กคนนี้กล้าตัดสายใส่ผมอย่างเลือดเย็นและไร้เยื่อใย ผมล่ะนับถือเธอจริงๆเลย หรือว่านี่จะเป็นบาปกรรมที่ผมได้รับ เพราะที่ผ่านมาผมคงทำกับเธอไว้เยอะ เธอจึงเข้ามาวนเวียนในชีวิตผมเพื่อแก้แค้นถึงจะเป็นการแก้แค้นที่มีความหวานเหมือนคู่รักไปหน่อย แต่สุดท้ายเธอก็ทำเย็นชาเหมือนกับที่ผมเคยทำกับเธอไว้สินะ

"กลับมาเมื่อไหร่จะลงโทษให้หนักเลยคอยดู"

1 ชั่วโมงผ่านไป...

"โธ่เว้ย! วันหยุดทั้งทีเมียก็ไม่อยู่บ้าน" ตอนนี้สภาพเศรษฐีหนุ่มไฟแรงระดับต้นๆของหลายประเทศ ก็ต้องตกอยู่ในสภาพของพ่อบ้านที่มือข้างขวาจับไม้กวาดมือข้างซ้ายจับที่โกยขยะปัดกวาดเช็ดถูทั่วทั้งบ้าน ซึ่งตอนนี้ผมก็ได้ทำความสะอาดฉันบนของบ้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ต้องลงมากวาดที่ด้านล่างอีกนี่ก็ทำมานานนับชั่วโมงแล้ว ก็ยังไม่มีวี่แววที่จะเสร็จ วันหยุดในรอบหลายเดือนทั้งทีต้องอยู่ที่บ้านให้คุ้มค่า

"ผิงกลับมาแล้วค่ะ" เจ้าของเสียงแหลมเล็กเอ่ยขึ้นเมื่อมาถึง ผมก็ยืนเพ่งมองเธอด้วยสายตาที่คอยจับผิดเหมือนเธอเป็นนักโทษที่แหกคุก สาวน้อยยืนทำ ตาล่อกแล่ก ใบหน้าเรียวเล็กแสดงพิรุธออกมาเพียบทำให้ผมรู้ได้ในทันทีว่าเธอนั้นออกไปทำอะไรที่ผมไม่มีทางอนุญาตอย่างแน่นอน

"ไปไหนมา"ผมเอ่ยถามเธอเสียงแข็งกร้าวน่าเกรงขามจนคนตรงหน้าเกร็งไปทั้งตัวเพราะกลัวผม มันน่าขันซะเหลือเกิน ดวงตากลมโตทั้งสองข้างเบิกกว้าง ลูกตาสีดำลอกแล่กไปมา แถมยังทำปากขมุบขมิบเหมือนจะบอกอะไรบางอย่างแต่ก็ลำบากใจที่จะตอบ

"ป...ไปหาลุคมาค่ะ"

"ไปหามันทำไม!"

"แล้วทำไมผิงจะไปหาลุคไม่ได้ล่ะคะ?"

"ก็...ก็เธอไม่บอกฉัน!"

"อ้าว ทำไมผิงต้องบอก"

"..."สุดท้ายก็เป็นผมเองที่เถียงไม่สู้เธอ นอกจากยืนอึ้งกับการกระทำที่เหิมเกริมไม่เกรงกลัวผมเลยแม้แต่น้อย ตลอดหลายวันที่ผ่านมาสงสัยผมคงจะใจดีกับเธอมากเกินไปจริงๆ

"จะไปไหนก็ไปเลยไป!"หลังจากที่เถียงไม่สู้เธอผมก็ก้มหน้าก้มตากวาดบ้านทำเหมือนไม่สนใจแถมยังไล่เธอไปให้พ้นหน้าอีก อาการที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้เขาเรียกว่า งอน หรือ โกรธ ผมไม่สามารถแยกแยะออกได้ พอได้ยินว่าเธอไปหาไอ้เด็กผู้ชายคนนั้น ผมก็มีอารมณ์ที่ฉุนเฉียวกราดเกรี้ยวขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ

"เอาไม้กวาดมาค่ะ เดี๋ยวผิงทำเอง"

"ไม่ต้องยุ่ง!..นี่เธอ!"

"เดี๋ยวผิงทำเองค่ะ" ยัยเด็กซื่อบื้อใช้มือบางแย่งไม้กวาดไปจากมือผม ในขณะที่กำลังทำความสะอาดอยู่ ผมมองค้อนเธอด้วยสายตาที่สื่อถึงความไม่พอใจแต่ยัยเด็กนี่ก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ก้มหน้าก้มตากวาดบ้านอย่างตั้งอกตั้งใจ

ผมถอนหายใจยาวๆให้กับความดื้อด้านของเธอและผมก็ทำอะไรไม่ได้แม้แต่คำดุด่าต่อว่าเธอหนึ่งคำก็ไม่สามารถที่จะพูดออกไปได้ หลังจากนั้นผมก็เดินไปยังห้องครัวแล้วทำการล้างจานชามกองโตที่แช่ทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

ยัยเด็กซื่อบื้อก็ชะโงกหน้าแอบมองผมทางประตูว่าผมนั้นกำลังทำอะไร ผมจึงหันไปหาเธออย่างรวดเร็ว แต่แล้วสาวน้อยก็เบือนหน้าหนีทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ดังเดิม

"ผิงว่าจะถามคุณหลายรอบละแต่ไม่มีโอกาสสักที คุณเวลก็มีการมีงานทำ มีเงินตั้งมากหมายทำไมไม่จ้างแม่บ้านล่ะคะ"

"เปลือง!"

"คนรวยเขาก็มีแม่บ้านกันทุกบ้านไม่ใช่หรอคะ ผิงเห็นในละครน่ะค่ะ"

"แต่นี่มันชีวิตจริง บ้านหลังนี้ฉันก็อยู่คนเดียว นานๆทียัยวิวกับไอ้ไวน์จะมาอาศัยด้วยก็เป็นเดือนนู่น ตั้งแต่มีเธอเข้ามาในชีวิตฉันนี่แหละ ทุกวินาทีของฉันก็เปลี่ยนไป"

"อิๆ เป็นไปยังไงคะ คุณเวลมีความสุขทุกวินาทีที่มีผิงอยู่ใกล้ๆใช่ปะ"

"ทุกข์กว่าเดิม จากปกติก็เคลียดอยู่แล้วยิ่งเคลียดเข้าไปกว่าเดิม"

"พูดแบบนี้ ไม่อยากให้ผิงอยู่ด้วยใช่ไหมล่ะ"

"ถ้าคุณเวลเบื่อผิงไม่อยากให้ผิงอยู่ด้วยแล้วผิงก็จะไปค่ะ ขอแค่บอกดีๆผิงไม่โกรธคุณหรอก ผิงรู้ดีว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร""..." ผมถึงกับอึ้งไปเลยไม่คิดว่าเธอจะพูดแบบนี้ ทั้งๆที่ผมก็แค่พูดเล่นๆไม่ได้จริงจังอะไร แต่ใบหน้าเธอตอนนี้จริงจังเอาเรื่องมาก

"พูดแบบนี้หมายความว่าไง?"

"ตามที่พูดเลยค่ะ"

"พูดแบบนี้เธอคงอยากจะไปจากฉันซะมากกว่า มีกิ๊กหรอ?"

"ผิงไปเก็บเสื้อผ้าดีกว่า จะได้ไปเลย"

"ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น!!"

"..." คนตัวเล็กนิ่งไปเลยหลังจากที่ผมตะคอกเสียงดังใส่เธอจนหน้าเจื่อน

"มานี่" เธอส่ายหน้าไปมาเมื่อสิ้นเสียงการออกคำสั่งและก็ยังทำท่าว่าจะเดินหนีด้วย

"..."

"ไม่มาใช่ไหม" ผมรีบเดินปรี่เข้าไปประชิดตัวเธอด้วยเวลาเพียงเสี้ยววินาทีจนคนตัวเล็กตื่นตระหนกอย่างหวาดกลัว ผมใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างช้อนร่างของเธอขึ้นมาแล้วเดินไปยังตู้ตั้งโชว์ในห้องนั่งเล่นที่มีความสูงประมาณเอวของผมแล้ววางเธอไว้ให้นั่งบนตู้ จนใบหน้าของเราทั้งสองคนตรงกัน

"อ๊ะ!" ผมโน้มหน้าไปกัดที่ใบหูของเธอเบาๆด้วยความมันเขี้ยว เวลาที่เธอทำหน้าตื่นตระหนก โกรธ หรือกลัว เธอมักจะน่ารักเสมอ เพราะเหตุนี้ผมจึงชอบทำให้เธอหงุดหงิดบ่อยครั้ง ยิ่งเวลาเธอหึงนะ ผมยิ่งชอบเป็นพิเศษเลยล่ะ

"เธอหาเรื่องจะไปจากฉันใช่มะ"

"เปล่านะคะ"

"แล้วจะทำให้ฉันโมโหทำไม หรือว่าจริงๆแล้วเธอมีคนอื่นเลยจะทิ้งฉัน"

"เปล่าสักหน่อย ผิงก็แค่พูดเล่นๆ"

"เธอพูดแบบนี้ฉันงอนนะ" และแล้วเธอก็ทำเรื่องที่ผมไม่คาดคิด ไม่คิดว่าเธอจะทำแบบนี้ เธอใช้มือทั้งสองข้างประคองหน้าผมไว้ จากนั้นเธอก็ประกบจูบที่แสนอ่อนโยนให้กับผม เธอจูบเหมือนกับเด็กอนุบาลที่ใช้ปากแตะกันเฉยๆไม่ได้มีการสัมผัสในรูปแบบอื่นเหมือนที่ผมทำให้กับเธอทุกครั้ง

แต่ไม่รู้ว่าทำไมเธอจูบเพียงแค่นี้ดาเมจมันช่างรุนแรงเหลือเกิน รุนแรงเกินที่ผมจะต้านไหว เธอค่อยๆละออกจากริมฝีปากของผมช้าๆพร้อมกับฉีกยิ้มหวานๆให้หนึ่งที ผมรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าวไปหมด นี่ผมกำลังเขินเธอหรือเนี่ย!!

"พ...พูดเล่นไม่เข้าเรื่องยัยเด็กบื้อ! ล..ล้างต่อจานด้วยนะ ฉันจะไปนอนที่เปลหลังบ้าน" หลังจากพูดจบผมก็รีบสาวเท้ายาวๆเดินออกมาจากตรงนั้นโดยไม่ยกเธอลงจากตู้ตั้งโชว์เลย ผมยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาจับใบหน้าเพื่อวัดอุณหภูมิบนซึ่งมันร้อนเหมือนเป็นไข้สูงเลย ต่อไปนี้ผมคงต้องอยู่ห่างๆเธอไว้บ้างแล้ว เพราะถ้ารับดาเมจไม่ไหวคงอันตรายถึงชีวิต

"คนแก่ขี้งอน"

______________________________

น่ายั๊ก!!☺️😚