บทที่ 39

[HUSBAND]

:แม่สาวน้อย

ด้านของแดน

สองร่างเปลือยนอนกอดกันกลมเกลียวจนร่างทั้งสองนั้นแทบจะหลอมละลายรวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

แดนค่อยๆเปิดเปลือกตาเพื่อดูสิ่งรอบๆข้าง แล้วก็ต้องสะดุดตาเข้ากับร่างของเจ้านายที่เปลือยกายกอดเขาอยู่จนอวัยวะทุกส่วนแนบชิดสนิทกับร่างของเขา คนเป็นลูกน้องพยายามแกะมือของเจ้านายสาวที่โอบกอดเขาไว้แน่น จนเธอนั้นเกิดความรำคาญจึงครางประท้วงออกมา

"อื้อ~"

"ปล่อยผมได้แล้วครับ ผมจะไปทำงาน"

"ม่ายเอาววว..."เธอยังคงดื้อดึงและยิ่งกอดรัดร่างของเขาแน่นมากกว่าเดิม

"ปล่อยครับ!"เจ้าของใบหน้าหล่อคม เอ่ยน้ำเสียงแข็งกร้าวออกมาด้วยความไม่พอใจที่เจ้านายของตนนั้นไม่ยอมคลายกอดเขาสักที เธอคงไม่รู้ว่าที่เธอทำแบบนี้มันทำให้เขาอึดอัดจนไม่อยากจะมองหน้าเธออีกต่อไป

"อึ่ก ม่าย!!"

"อย่างอแงสิครับ เดี๋ยวคุณเวลก็ไล่ผมออกหรอก"

"แต่พี่เวลสั่งให้พี่มาเป็นคนดูแลฉันแล้วนะ ลืมแล้วหรอ"

"..."

"ขอนอนกอดอีกสามนาทีได้ไหม"

"ไม่ได้ครับ ถ้ามีคนเข้ามาเห็นเดี๋ยวจะดูไม่ดี"

"ไม่มีใครเห็นหรอกน่า"

"เห้อ...แค่สามนาทีนะครับ"แดนส่ายหน้าให้กลับความดื้อด้านของเธอ พร้อมกับยกมือขึ้นมากุมขมับให้กับการกระทำของตัวเองที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เขาจะไม่ทำแบบนี้เลย เขามีเซ็กส์กับเจ้านายถึงสองครั้งและนี่มันก็คือความผิดอย่างมหันต์ ถ้าเกิดว่าผู้เป็นเจ้านายรู้เรื่องเข้า เขาคงไม่ตายดีแน่

"พี่ว่าตอนนี้เราเป็นอะไรกันหรอ"ผู้เป็นลูกน้องสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ๆเจ้านายตัวเล็กๆของเขาก็ยิงคำถามที่ยากที่จะตอบมายังเขาจนตั้งหลักไม่ทัน

"ก็เจ้านายกับลูกน้องไงครับ"เขาพยายามตอบให้ดีที่สุดจะได้ไม่ต้องเลยเถิดกันไปไกล ถ้าขืนตอบว่าเขาคิดกับเธอเกินเจ้านายกับลูกจ้าง เวล พี่ชายของเธอคงกรีดกันไม่ยอมให้เขาสองคนคบกันหรือเจอหน้ากันอีก แต่เขายังอยากเห็นเธอมีชีวิตที่ดี มีความสุข อยากจ้องมองเธอในวันที่เธอเป็นเจ้าสาวกับคนที่คู่ควร แค่นี้เขาก็มีความสุขแล้ว

"แล้วพี่ไม่อยากมีความสัมพันธ์ที่มากกว่านี้หรอ"

"ผมไม่บังอาจจะเอื้อมเด็ดคุณวิวหรอกนะครับ"

"วิวไม่ได้อยู่สูงขนาดนั้นสักหน่อย วิวอยากเป็นแฟนพี่อ่ะ อยู่กับพี่แล้วสบายใจรู้สึกปลอดภัยด้วย"

"คุณวิวแค่ได้รับความดูแลจากผมเท่านั้นแหละครับ จริงๆมันก็คืองานของผมถ้าวันนึงผมไม่ได้ผลประโยชน์จากคุณ ผมก็ไม่จำเป็นต้องแคร์คุณวิวอีก"

"ถ้าวันนึง...พี่ลาออก ก็จะทำตัวเหมือนไม่รู้จักกันใช่ไหม"

"ครับ"

"ทำไมใจร้ายจังเลยคะ พี่ไม่ชอบวิวจริงๆหรอ"

"ไม่ครับ...ไม่เลยสักนิด"วิวชะงักไปกับคำตอบที่หลุดออกมาจากปากของแดนอย่างเลือดเย็น ช่างเป็นคำตอบที่ตรงและหลุดออกมาจากหัวใจดีจริงๆเธอไม่ได้ตอบกลับอะไรเขาเหมือนที่เคยเป็นพลางซบหน้าลงบนอกแกร่ง หัวใจดวงน้อยเหมือนกับถูกมีดปลายแหลมกรีดลงหัวใจจนเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่

เธอยอมรับว่าเธอ รับไม่ได้กับคำตอบที่เป็นเหมือนกับอาวุธที่ทำให้เธอเจ็บปวด สายน้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาคู่งามอย่างอัดอั้นไม่ได้

เธอพยายามกลั้นมันไว้แล้ว แต่กลั้นยังไงก็กลั้นมันไว้ไม่อยู่จึงงปล่อยให้มันไหลออกมา เผื่อว่าจะสามารถเรียกร้องทำให้เขานั้นเปิดใจรักเธอได้

"ค...คุณวิว"

'ผมขอโทษนะครับคุณวิว'

ซึ่งจริงๆแล้วแดนเองก็เจ็บไม่น้อยไปกว่าเธอเลย ที่ต้องทำแบบนี้ก็เพื่อตัวของเธอเองที่ผ่านมาเธอเปลี่ยนคู่ควงบ่อยขนาดไหนเขารู้ดี เพราะเหตุนี้เขาจึงเชื่อว่าเธอยังไม่รักเขาจริงๆ

หลายวันผ่านไป...

สายลมอ่อนพัดใบไม้น้อยใหญ่สั่นไหวไปมาส่งผลให้ใบไม้ที่แห้งกระด้างหล่นลงมาสู่พื้นเป็นจำนวนมาก

ตอนนี้ผมกำลังนอนเล่นบนเปลไม้ไผ่ขนาดใหญ่ไร้สิ่งรบกวน นานๆทีจะมีเวลาพักเหมือนคนอื่นบ้างก็ต้องใช้เวลาให้คุ้มค่า

ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็คไอจีเพื่ออัพเดทข่าวสารรายวันว่าทุกวันนี้มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นบ้าง ยิ่งนานวันเข้าโลกเรายิ่งน่ากลัวขึ้นทุกวันและสิ่งที่เราต้องทำก็คือการปรับตัวให้เข้ากับมันให้ได้

ผมเลื่อนขึ้นเรื่อยๆเยี่ยงคนไม่มีอะไรทำ แต่แล้วจู่ๆก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนตอนเธอหลับนั้นผมได้แอบตั้งกล้องถ่ายเราสองคนนอนกอดกันกลมดิ๊กไว้สองสามรูป ถ้าเกิดว่าผมโพสต์ลงบนไอจีของตัวเอง พวกเพื่อนๆทั้งหลายตอนสมัยเรียนต้องอิจฉาและส่งข้อความมาถามผมแน่ๆ ว่าผมนอนกอดใคร

"รูปนี้ละกัน" ผมกดเลือกภาพพร้อมแคปชั่นว่า คืนแห่งความสุขกับแม่สาวน้อย (แคปชั่นก็จะแก่ๆหน่อย) ในขณะที่ผมกำลังจะกรีดนิ้วแตะลงบนหน้าจอก็มีเสียงโพล้งเพล้งเหมือนเสียงจานแตกดังขึ้น

เพล้ง!

ผมหันขวับไปมองข้างในตัวบ้านเพื่อหาต้นเสียงแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมจึงไม่ได้สนใจอะไร แต่!...

"โอ๊ย ซื้ด!"

"คุณเวลคะ มาหาผิงหน่อย!"ผมชโงกคอขึ้นเพื่อมองดูเจ้าของเสียงหวานที่กำลังร้องเรียก แต่ก็กลับนึกขึ้นได้ว่าตัวเองนั้นกำลังงอนเธออยู่และก็งอนมาหลายวันแล้วด้วย ถ้าเกิดว่าผมเข้าไปหาเธอตอนนี้ก็เท่ากับว่าผมนั้นหายงอนเธอแล้ว อุตส่าห์ใจแข็งมาตั้งหลายวัน ซึ่งมันจะไม่เป็นแบบนั้นแน่นอน

"หึ! อย่าคิดว่าฉันจะใจอ่อนนะยัยเด็กบ้า" ผมยังคงนอนสบายใจเฉิ่มไม่ได้สนใจอะไรแถมยังกระดิกเท้าไปมาอย่างสบายใจผิวปากอย่างมีความสุข

"ล...เลือดออก!"

"เลือด!"พอผมได้ยินคำว่า เลือด เท่านั้นแหละใจของผมมันหล่นลงไปที่ตาตุ่มทันที ผมไม่รอช้ารีบดันล่างขึ้นจากเปลแล้ววิ่งปรี่เข้าไปหาเธอข้างในบ้านด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

เมื่อมายังห้องครัวก็พบว่านิ้วชี้ข้างซ้ายของเธอนั้นมีของเหลวสีแดงไหลอาบหยดติ๋งๆลงพื้น

"เป็นอะไรทำไมเลือดถึงออก!"

"ค..คือ"

"ไม่ต้องพูดละไปหาหมอเลยดีกว่า" ผมคว้าแขนข้างขวาของเธอดึงเข้าหาตัวทำท่าว่าจะลากเธอไปยังรถ แต่สาวน้อยก็ยืนตัวตรงไม่ยอมเดินตาม

"ม..ไม่ต้องค่ะ ผิงไม่ได้เป็นอะไร แค่จะถามว่ากล่องปฐมพยาบาลคุณเวลย้ายที่เก็บใช่ไหมคะผิงหาที่เดิมแล้วไม่เจอ"

"เดี๋ยวฉันทำแผลให้นะ น..นั่งก่อน!"

ผมจูงแขนเธอมานั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่น จากนั้นผมก็เดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลที่อยู่ลิ้นชักของโต๊ะโทรทัศน์ขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้สัก พอได้ของที่ต้องการแล้วก็เดินมาหาคนที่ได้รับบาดเจ็บแล้วหย่อนก้นนั่งลงข้างๆก่อนที่จะเปิดขวดน้ำเกลือชุบกับสำลีพร้อมกับบรรจงล้างแผลให้กับเธออย่างเบามือที่สุด

"อ๊ะ!.." ใบหน้าของเธอเหยเกทันทีเมื่อสำลีแตะลงบนแผลไม่รู้ว่าแสบหรือผมทำแรงเกินไป

"อดทนหน่อย ตอนฉันโดนฟันสมัยหนุ่มๆ พยาบาลทำแผลให้ไม่เห็นร้องเลยสักแอะ"

"ก็ผิงไม่ได้เย็นชาไร้ความรู้สึกแบบคุณเวลนี่คะ"ผมเงียบทำสีหน้าไร้ความรู้สึกใส่เธอเหมือนปกติที่ผมเป็น แต่ภายในใจนั้นจะมีใครรู้ว่าผมนั้นเจ็บใจแค่ไหนที่เห็นเธอเจ็บตัว ถ้าเลือกได้ผมก็อยากขอเจ็บแทนถึงมันจะเป็นแค่แผลที่ถูกเศษแก้วบาด ผมก็ทนมองดูเธอเจ็บไม่ได้ เมื่อล้างแผลและทายาเสร็จแล้ว ผมก็ค่อยๆติดพลาสเตอร์ปิดแผลเบาๆก็เป็นอันเสร็จสิ้น

"เสร็จแล้ว อย่าซุ่มซ่ามอีกล่ะ"

"คุณเวลคะ"

"ว่า!"

"คือ...ผิงขอไปห้างได้ไหมคะ พอดีจะไปซื้อของใช้ส่วนตัวสักหน่อย"

"ไม่! วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี"ผมเอ่ยเสียงแข็ง

"อ้าว อารมณ์ไม่ดีทำไมมาลงที่ผิงล่ะคะ"

"ก็เธอไปหาไอ้หน้าจืดนั่นโดยที่ยังไม่ได้ขออนุญาตฉันทำไมล่ะ"

"ผ่านมาตั้งหลายวันแล้วยังถือสาอีก ยิ่งแก่ยิ่งเอาแต่ใจชะมัดเลย" จึ่ก! ยัยเด็กนี่ชักจะปากเก่งขึ้นทุกวันแล้ว อีกหน่อยก็คงจะกระโดดตบหัวผมได้แล้วล่ะ

"ใครแก่? ฉันเพิ่ง30เอง"

"แต่ผิง 22 "

"แล้วไง?"

"ก็คุณเวลแก่แล้วไงคะ จะถือสาอะไรกับเด็กอย่างผิง"

"เด็ก? คนไหนที่ฉันเอาได้แล้วฉันไม่เรียกเด็กนะ" ผมโน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆใบหูเล็กๆของเธอพร้อมกับกระซิบเบาๆว่า

"ชอบเรียกว่าแม่สาวน้อยมากกว่า แม่สาวน้อยของป๋า~"สาวน้อยชะงักค้างตกตะลึงไปกับคําหยอดเอียนๆ พวงแก้มทั้งสองข้างแดงกล่ำเกิดอาการเก้อเขินขั้นรุนแรงเห็นแล้ว น่าฟัดชะมัดเลยผมไม่รอช้ารีบหอมแก้มป่องป่องข้างซ้ายฟอดใหญ่โดยที่เธอนั้นยังไม่ทันตั้งตัว

ฟอดดด!!

"อื้อ! คุณเวลอ่ะหอมแก้มผิงอีกแล้วนะคะ" เธอยกมือขึ้นมากอบกุมแก้มที่โดนทารุณอย่างหนักหน่วงไว้

"ก็แก้มเมียน่าหอมนี่"

"ถ้าอย่างนั้น...หอมแล้วก็อนุญาตให้ผิงไปซื้อของสิ น๊าๆๆๆ"

"ก็ได้ แต่ฉันจะไปด้วย"

"ห๊ะ! ม..ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ"

"ทำไม! จะแอบไปหากิ๊กหรอ?"

"เปล่านะคะ แต่ว่า..."

"รอฉันตรงนี้เดี๋ยวไปเอากระเป๋าตังก่อน"

จบ Talk

@Demon mall

"ผิง"

"คะ"

"เราเดินวนรอบห้างรอบที่สองแล้วนะ ทำไมเธอยังไม่ได้ของสักชิ้นเลย" คนตัวสูงออกปากบ่นทันทีเมื่อสาวน้อยของเขานั้นพาเขาเดินรอบห้าง รอบนี้เป็นรอบที่สองแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววที่เธอนั้นจะหยุดชะงักเพื่อซื้อของเลยสักร้าน ซึ่งก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอต้องการนั้นคืออะไร

"ก็ผิงยังหาไม่เจอนี่คะ"

"เธอจะซื้ออะไร"

"เอ่อ...ชุดค่ะ ผิงก็ไม่รู้หรอกนะคะว่ามันเรียกว่าชุดอะไร ต้องเห็นก่อน"

"งั้นเธอก็พาฉันไปซื้อของก่อนละกัน"

"เอ่อ..เอางั้นก็ได้ค่ะ" จากนั้นทั้งสองก็เดินมุ่งหน้าตรงไปยังร้านเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่นำเข้าจากต่างประเทศร้านหนึ่งของห้างแห่งนี้

ทันทีที่ย่างกายเข้ามาเหยียบที่ร้านเป็นก้าวแรกพนักงานทั้งหมด แม้กระทั่งเจ้าของร้านก็ต้องรีบยืนก็ก้มหัวให้กลับคนตรงหน้าของพวกเธอและแสดงความเคารพยกใหญ่ส่วนสาวน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ก็ได้แต่ยืนทำตาปริบๆให้กับพฤติกรรมของพวกเขา

"สวัสดีค่ะคุณเวล แหมวันนี้มาเยี่ยมจีจี้ถึงที่เลยนะคะคิดถึงจีจี้หรือเปล่าเอ่ย" หญิงสาวผมสีบรอนซ์ทอง ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางที่มีสีแดงเป็นหลัก ไม่ว่าจะเป็นบรัชออนสีแดง อายแชโดว์สีแดง และที่ขาดไม่ได้ก็คือลิปสติกสีแดง แต่แปลกตรงที่เธอแต่งลุคนี้ออกมามันช่างเข้ากับเธอเหลือเกิน

เจ้าของร้านสาวสวยทักทายเวลผู้เป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ ด้วยวาจาที่เป็นกันเองและดูเหมือนว่าทั้งสองจะสนิทสนมและรู้จักกันเป็นพิเศษอยู่แล้ว

"หึ! แน่นอนอยู่แล้ว"

"แล้ว..สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักน่าชังคนนี้ ใครอ่ะคะ" เธอกวาดสายตามองมายังหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆคนตัวสูง

"หนูชื่อผิงค่ะเป็นลูกน้อง..."

"เมียฉันเอง!"

"อู้~ สาวน้อย เจ้าไปทำท่าไหนกัน Demon เวล ถึงได้หลงไหลเธอ"

"ผ..ผิงไม่ได้ทำท่าอะไรเลยนะคะ!" ผิงหลุดปากตอบออกไปอย่างไม่อาย เธอนั้นพูดความจริงทั้งหมดว่าเธอไม่เคยทำท่าไหนเลย เพราะปกติเขาจะเป็นคนจัดให้เท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าสาวน้อยคงจะเข้าใจคำถามผิด

"เพราะส่วนมากฉันบังคับเธอทำมากกว่า พอดีว่าเมียฉันเป็นคนด้อยประสบการณ์น่ะ!"

"ฮ่าๆๆ"

"เชิญคุณเวลและน้องผิงเดินเลือกเสื้อผ้าสวยๆของร้านเราได้เลยนะคะ วันนี้มีแต่เสื้อผ้านำเข้าสวยๆทั้งนั้นเลยค่ะ จีจี้ต้องขอตัวไปคุยกับลูกค้าคนอื่นก่อน"

"เชิญ" ทันทีที่เจ้าของผมบรอนซ์ทองเดินจากไป ภรรยาเด็กของเขาที่กำลังทำหน้าที่เคร่งเครียดอยากจะซัดหน้าผู้เป็นสามีให้แหลกคามือก็หันมาใช้กำปั้นทุบลงท่อนแขนแกร่งไม่ออมแรง

ตุ่บ!

"โอ๊ย! ตีฉันทำไม!"

"ก็คุณเวลอ่ะ พูดแบบนั้นต่อหน้าคนอื่นได้ไง ผิงก็อายเป็นนะคะ"

"อายที่ฉันว่าเธอด้อยประสบการณ์น่ะหรอ"

"ค่ะ!"

"แล้วฉันพูดผิดตรงไหน"

"แต่ก็ไม่ควรพูดนี่ ลุคของผิงดูเป็นผู้หญิงแซ่บจะตาย!"

"หรอ? สภาพอย่างกะเด็กอนุบาลหมีน้อยเนี่ยนะแซ่บ เหอะ! กลิ่นนมผงยังติดแก้มติดปากมาอยู่เลย ไปดูดนมนอนไป!"

"ผิงดูดอย่างอื่นเป็นแล้วค่ะ ไม่ใช่แค่ดูดนม"

"งั้น...คืนนี้ก็ช่วยทำให้ฉันลบคำสบประมาทเธอให้ได้ละกัน"

"ไม่ต้องพูดจาหื่นกามเลยค่ะ"

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบกลับอะไรเธอพลางเดินหนี ทำท่าเลือกเสื้อผ้าโดยไม่สนใจคนที่กำลังโกรธอยู่

"เสื้อตัวนี้สวยจังเลย"ผิงยกมือขึ้นมากอดอกให้กับความหน้าชาหน้าหนาของสามี ไม่คิดเลยว่าเธอนั้นจะอายแทบหมุดแผ่นดิน ที่ผู้เป็นสามีนั้นเหยียดหยามศักดิ์ศรีเธอได้ถึงเพียงนี้ เธอได้แต่คิดในใจว่า กลับบ้านนี่แหละเธอจะมอบเซ็กซ์สุดเร่าร้อนให้กับเขาจนโงหัวไม่ขึ้นเลย

"ผิงไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะเดี๋ยวมา"

"อืม"

__________________________________

จัดไปสิบสามหน้าจุกๆ! 😍😍

คิดถึงรี๊ตเหลือเกินนนน!!