Chapter 2

Nagising si Patricia sa marahang dampi ng sikat ng araw na tumatagos sa manipis na kurtina ng servant's quarters. Bahagyang sumakit ang kanyang katawan, isang matamis ngunit nakakabagabag na paalala sa naganap kagabi.

Pagmulat ng kanyang mga mata, bumungad sa kanya ang matipunong dibdib ni Lorenz. Nakayakap ito sa kanya mula sa likod, resting his chin lightly on the top of her head. Ang braso ng binata ay nakapulupot nang mahigpit pero maingat sa kanyang baywang, tila ayaw siyang pakawalan kahit sa pagtulog.

For a single second, Patricia felt completely safe. Wala ang bigat sa dibdib, wala ang takot na baka may magawa siyang mali.

Pero agad ding bumalik ang realidad na parang malamig na tubig na ibinuhos sa kanya.

She was Mrs. Patricia Lazaro. At ang lalaking katabi niya ay ang kanilang utusan.

Dahan-dahan niyang inalis ang braso ni Lorenz para hindi ito magising. Pero sa sandaling gumalaw siya, agad na nagmulat ang madidilim na mga mata ng binata. Walang bakas ng antok; he looked alert, his gaze instantly softening the moment he realized it was her.

"Gising ka na," bulong ni Lorenz, his voice raspy and morning-deep. Inabot nito ang takas na buhok sa mukha niya at marahang inipit sa likod ng kanyang tainga. "How are you feeling? May masakit ba sa'yo?"

Ang simpleng tanong na iyon ay nagpadurog sa puso ni Patricia. Sa loob ng limang taon nilang pagsasama ni Joel, hindi man lang nito naitanong kung kamusta siya pagkatapos ng kanilang mga malamig na gabi. Joel only cared about his satisfaction, tapos ay tatalikuran na siya. Pero si Lorenz... he asked with genuine concern.

"I... I have to go," nanginginig na sabi ni Patricia, pilit iniiwas ang tingin.

Bumangon siya at dali-daling pinulot ang kanyang damit sa sahig. Nagmamadali siyang nagsuot ng damit, the guilt and shame finally catching up to her.

Bumangon din si Lorenz. Hindi ito nag-abalang magsuot ng pang-itaas, exposing his broad shoulders and the faint scratch marks on his back from last night. Lumapit ito sa kanya at hinawakan ang kanyang pulso, hindi marahas, pero sapat para pigilan siya.

"Patricia, look at me," mahinahong utos ni Lorenz.

Napilitang mag-angat ng tingin si Patricia. "Lorenz, please. Tapos na. Ginawa na natin ang pinapagawa ni Joel. Kalimutan na natin ang nangyari."

"Nakalimutan mo na ba ang sinabi ko kagabi?" Lorenz’s eyes turned intensely dark, his jaw tightening. "Hindi kita tinrato na parang kasangkapan lang, Patricia. At hindi ko hahayaang isipin mong wala lang ang nangyari sa atin."

"Pero may asawa ako!" sumbat niya, may pumatak na luha sa kanyang pisngi. "Kahit anong mangyari, asawa ko pa rin si Joel. I belong to him."

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa labi ni Lorenz, but beneath it was an unmistakable fury aimed not at her, but at the man who broke her. "He doesn't own you, Patricia. He doesn't even deserve to breathe the same air as you."

Bago pa man makasagot si Patricia, binitawan na siya ni Lorenz. Kinuha nito ang baso ng tubig sa lamesa at iniabot sa kanya. "Uminom ka muna. Baka mahilo ka."

Nanginginig na tinanggap ni Patricia ang baso, ininom ito, at walang lingon-likod na lumabas ng kwarto.

Mabilis siyang naglakad pabalik sa main mansion. Tahimik pa ang buong kabahayan dahil maaga pa. Pumasok siya sa master's bedroom at agad na dumiretso sa banyo para maligo.

She scrubbed her skin raw, trying to wash away the scent of Lorenz, the memories of his searing kisses, and the overwhelming pleasure that she knew she shouldn't have enjoyed. Pero kahit anong kuskos niya, nakaukit pa rin sa isip niya kung paano siya hawakan ng binata.

Paglabas niya ng banyo na nakasuot ng simpleng floral dress, nagulat siya nang makitang gising na si Joel. Nakaupo ito sa gilid ng kama, umiinom ng espresso habang nagbabasa ng tablet.

Nang maramdaman nito ang presensya niya, nag-angat ito ng tingin. Malamig at mapanuri ang mga mata ni Joel.

"Nagawa mo ba?" walang emosyong tanong ng kanyang asawa.

Napalunok si Patricia. Parang may bumabara sa lalamunan niya. "J-Joel..."

Tumayo si Joel at lumapit sa kanya. Hinawakan nito ang kanyang baba, pinning her with a cruel, calculating stare. "I asked you a question, Patricia. Did you let the servant touch you?"

"Yes," halos pabulong na sagot niya, hiyang-hiya.

Sa halip na magalit o magpakita ng kahit katiting na selos, Joel let out a dry, satisfied laugh. Binitawan nito ang mukha niya na parang nadidiri.

"Good," Joel said coldly, wiping his fingers with a handkerchief as if she were dirty. "Make sure na mabubuntis ka agad. Ayokong magtagal ang kadiring set-up na 'to. Kapag nagka-anak na tayo, aalisin ko na ang lalakeng 'yon sa mansyon na 'to at walang makakaalam ng totoo."

Tumalikod si Joel at kinuha ang kanyang coat.

"Joel, sandali," tawag ni Patricia, ang boses ay puno ng pait. "Hindi ka ba man lang... nasasaktan? Asawa mo ako. Pinahiram mo ako sa ibang lalaki..."

Lumingon si Joel sa pintuan, his expression full of mocking arrogance.

"Masasaktan? For what?" Joel sneered. "A child will secure my position as the CEO and protect my family's legacy. You're just doing your job as my wife, Patricia. Don't flatter yourself by thinking this is about love."

Bago pa man makasagot si Patricia, tuluyan nang lumabas si Joel at marahas na isinara ang p***o.

Naiwan si Patricia na mag-isa sa malaking kwarto. Napaluhod siya sa sahig habang bumubuhos ang mga luha. Ang lalaking pinag-alayan niya ng dangal at buhay ay tinrato lang siyang isang gamit.

At sa sandaling iyon, habang umiiyak siya sa malamig na sahig ng kanyang marangyang kwarto, hindi ang kanyang asawa ang pumasok sa kanyang isip, kundi ang mainit at nag-aalalang mga mata ng utusan na nagngangalang Lorenz Magalona.