Chapter 4

Dalawang araw ang lumipas mula nang huling magkasama sina Patricia at Lorenz sa maliit na kwarto nito. Dalawang araw na rin siyang lutang at hindi mapakali. Sa tuwing nakikita niya ang binata na nagdidilig ng mga halaman sa hardin o nag-aayos ng mga kagamitan sa mansyon, palihim siyang napapasulyap. At sa tuwing magtatama ang kanilang mga paningin, parang may nagliliyab na kuryente na dumadaloy sa buong sistema niya.

Hindi na ito tungkol sa utos ng asawa niya. Tukoy na ng puso ni Patricia na may kakaibang puwang na si Lorenz na hindi kailanman nagawang punan ni Joel.

Nang hapong iyon, dumating si Joel mula sa kanyang out-of-town business trip. Sinalubong ito ni Patricia sa sala, isang gawi na ginagawa niya bilang obligasyon ng isang "mabuting asawa".

"How was your trip, Joel?" mahinang tanong ni Patricia habang inaabot ang coat ng asawa.

Hindi man lang siya tiningnan nito. Nakatutok lang ang mga mata ni Joel sa kanyang tablet, abala sa pagbabasa ng emails. "Exhausting. The board members are getting restless. I need this heir as soon as possible para manahimik na sila." Ibinaba ni Joel ang tablet at malamig na pinasadahan ng tingin si Patricia. "Tell me you did your job while I was away. Siguraduhin mo lang na hindi nasayang ang oras ko, Patricia."

Parang may malamig na patalim na sumaksak sa dibdib ni Patricia, pero sa unang pagkakataon, hindi siya nakaramdam ng kagustuhang umiyak para sa asawa. Sa halip, nakaramdam siya ng pamamanhid at matinding pandidiri.

"I did," tipid at walang emosyong sagot niya.

Tumango lang si Joel, parang isang amo na nasisiyahan sa report ng kanyang empleyado. "Good. Magbihis ka. We’re having dinner at the main dining hall tonight. Gusto kong makita ng mga katulong na maayos ang pagsasama natin bago pa may kumalat na tsismis."

~

Kinagabihan, tahimik at nababalot ng matinding tensyon ang malaking dining table. Kumakain si Joel habang may binabasang mga dokumento, hindi man lang kinakausap si Patricia na nakaupo sa kabilang dulo ng mahabang mesa. Ang yaman-yaman nila, kumikinang ang mga kubiertos at mamahalin ang pagkain, pero sa pagkakataong iyon, mas gugustuhin pa ni Patricia na kumain ng simpleng ulam sa loob ng masikip na servant's quarters, basta si Lorenz ang kaharap niya.

Maya-maya, bumukas ang p***o ng dining room at pumasok si Lorenz. Nakasuot ito ng simpleng puting uniporme ng mga tauhan sa mansyon, may dalang isang bote ng mamahaling red wine.

Kahit nakayuko ito at pormal ang kilos, hindi nakaligtas kay Patricia ang matinding presensya ng binata. Nang lumapit si Lorenz para salinan ng wine ang baso ni Joel, nakita ni Patricia ang bahagyang pagtagis ng bagang nito. Tila nagpipigil ang binata na ibuhos ang buong bote sa ulo ng aroganteng asawa niya.

Sunod na lumapit si Lorenz sa gawi ni Patricia. Habang sinasalinan nito ang kanyang baso, pasimpleng nagtama ang kanilang mga paningin. Sa isang maikling sandali, nakita ni Patricia ang labis na pag-aalala, pangungulila, at isang mapanganib na pang-angkin sa madilim na mga mata ng binata.

Nang ibaba ni Lorenz ang bote, sinadya nitong idampi nang bahagya ang kanyang mainit at magaspang na hinlalaki sa likod ng kamay ni Patricia na nakapatong sa mesa.

Isang mahina pero nakakapasong haplos.

Napasinghap nang bahagya si Patricia, ang puso niya ay biglang nagwala sa sobrang bilis ng tibok. Agad niyang binawi ang kamay niya, natatakot na baka makita sila ni Joel.

Pero masyadong abala ang kanyang asawa. Sa katunayan, biglang inihagis ni Joel ang hawak nitong folder sa mesa, dahilan para mapatalon sa gulat si Patricia.

"This is completely useless!" asik ni Joel. Tumingin ito kay Patricia nang may matinding inis. "At ikaw, bakit ang tamlay mo? Hindi mo man lang ako asikasuhin. Wala ka na ngang kwenta sa kumpanya, wala ka pang kwenta sa sarili nating hapag-kainan. Ano bang silbi mo sa bahay na 'to kundi ang maghintay na mabuntis?!"

Natahimik ang buong dining room. Nanlaki ang mga mata ni Patricia, ramdam ang pamumula ng kanyang pisngi sa sobrang pagkapahiya. Kaharap nila si Lorenz at dalawa pang maid, pero walang pakialam si Joel na ibaba at tapakan ang pagkatao niya.

Mula sa gilid ng kanyang mga mata, nakita ni Patricia kung paano biglang tumigas ang buong katawan ni Lorenz. Humigpit ang hawak nito sa bote ng wine, hanggang sa mamuti ang mga buko ng daliri nito. The veins on Lorenz’s neck and muscular forearms bulged, and for a terrifying second, Patricia thought Lorenz was going to lunge across the table and snap Joel's neck right then and there.

"Lorenz," mabilis at nanginginig na tawag ni Patricia para maagaw ang atensyon nito, takot na takot na baka may magawa itong masama. "P-Pwede mo ba akong ikuha ng tubig sa kusina?"

Nagpalipat-lipat ang nagdidilim na paningin ni Lorenz kay Joel at kay Patricia. Huminga ito nang malalim, halatang pilit pinapakalma ang sariling demonyo, bago malamig na tumango. "Masusunod po... Ma'am."

Nang makalabas si Lorenz, dali-daling tumayo si Patricia. "Wala na akong gana, Joel. Magpapahinga na ako." Hindi na niya hinintay ang sasabihin ng asawa at mabilis na naglakad palabas ng dining room.

Pero imbes na dumiretso sa grand staircase papunta sa kanyang kwarto, dumaan siya sa madilim na pasilyo patungo sa kusina. Bago pa man siya makapasok sa main kitchen, may isang malakas na braso ang humablot sa kanya at humigit sa kanya papasok sa isang tagong pantry room.

Napasinghap si Patricia sa gulat, pero bago pa man siya makasigaw, isang malaki at pamilyar na kamay ang tumakip sa kanyang bibig. Agad ding natunaw ang takot niya nang maamoy niya ang pamilyar at nakakalasing na scent ng lalaking humatak sa kanya, amoy ng sabon, pabango, at panganib.

Isinandal siya ni Lorenz sa pader, ang magkabilang braso nito ay nakakulong sa kanya. Sa kabila ng kadiliman ng pantry, ramdam na ramdam niya ang init ng katawan nito at ang mabilis na pagtaas-baba ng dibdib nito sa pinipigilang galit.

"L-Lorenz..." nanginginig na bulong ni Patricia nang alisin nito ang kamay sa bibig niya.

"Kaunti na lang, Patricia. Kaunting-kaunti na lang," mariin at nagngangalit na bulong ni Lorenz, ang mukha nito ay ilang pulgada na lang ang layo sa kanya. "Hindi ko na kayang nakikita na tinatrato ka niya ng ganyan. Gusto ko siyang patayin kanina habang sinisigawan ka niya."

Tumingala si Patricia, ang puso ay nag-uumapaw sa halong takot at matinding pagmamahal. Itinaas niya ang kanyang kamay at dahan-dahang hinaplos ang pisngi ni Lorenz, pilit pinapakalma ang nag-aalab nitong galit.

"Wag kang gagawa ng hakbang na makakasira sa trabaho mo rito, Lorenz. Please. Kaya ko pa," pag-aalo niya. "Hayaan mo na lang siya. Sanay na ako."

Pumikit si Lorenz at isinandal ang noo sa noo ni Patricia. Isang mabigat na buntong-hininga ang pinakawalan nito bago idinilat ang mga matang puno ng pag-aari. "Wala akong pakialam sa trabaho na 'to. Wala akong pakialam sa kahit ano... maliban sa'yo."

Bago pa man makasagot si Patricia, sakim nang inangkin ni Lorenz ang kanyang mga labi. It was a desperate, hungry, and punishing kiss, punishing her for enduring the pain, and punishing himself for having to watch it happen.

Napasubsob si Patricia sa dibdib ng binata, isinusukli ang halik nang may parehong pagnanasa at kapusukan habang nakatago sila sa anino ng mismong mansyon ng kanyang asawa. At habang yakap-yakap niya ang "utusan" sa dilim, alam ni Patricia na wala na siyang kawala. Sira na ang lahat. Patay na patay na siya kay Lorenz Magalona.