บทที่ 38. เรื่องถึงฝ่ายปกครอง

แทนไทตวัดสายตาคมกริบมองรอบโรงอาหาร ทำเอาคนที่แอบมองอยู่รีบก้มหน้างุดกินข้าวทันที

“เออๆ ไม่มีใครมองแล้วครับไอ้คุณแทน!" เจตส่ายหน้าเอือมระอา “กูละเชื่อมึงเลยจริงๆ จากอสูรกายแห่งวิศวะ กลายเป็นหมาหวงก้างนั่งแกะกุ้งให้เมียกินกลางโรงอาหาร... ถ้าแอดมินเพจประจำมหา’ลัยมาเห็น คงเอาไปลงหน้าเพจแล้วมั้ง!”

“พวกมึงจะแดกข้าวดีๆ หรือจะแดกหมัดกู?”

แทนไทขู่เสียงเรียบ แต่ก็ยังไม่หยุดมือจากการตักเนื้อกุ้งตัวโตใส่จานให้เจ้าขวัญ

เจ้าขวัญที่นั่งฟังเพื่อนๆ แซวมาตลอดมื้ออาหาร พวงแก้มเนียนแดงจัดจนถึงใบหู หญิงสาวลอบมองใบหน้าคมคายของแทนไทที่ยังคงทำหน้านิ่งดุดัน แต่ทุกการกระทำกลับเต็มไปด้วยความทะนุถนอมและปกป้องเธออย่างสุดหัวใจ

ความกังวลเรื่องครอบครัว เรื่องหมอพิชญ์ หรือแม้แต่คำครหาว่าเป็นเด็กใจแตก ถูกชะล้างหายไปจนหมดสิ้นด้วยความรักอันเด็ดเดี่ยวและไร้เงื่อนไขของชายหนุ่มเปื้อนฝุ่นคนนี้

“ขอบคุณนะคะพี่แทน...” เจ้าขวัญเอ่ยกระซิบเสียงหวาน ส่งรอยยิ้มสดใสที่สุดในรอบหลายวันไปให้เขา

แทนไทชะงักมือที่กำลังถือช้อน นัยน์ตาสีเข้มหลุบมองรอยยิ้มหวานของคนตรงหน้า ความเหนื่อยล้าและไฟแค้นในอกพลันมอดดับกลายเป็นความอบอุ่น ชายหนุ่มยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมข้างแก้มเธออย่างแผ่วเบาต่อหน้าเพื่อนๆ โดยไม่แคร์สายตาใครอีกต่อไป

“กินเยอะๆ... จะได้มีแรงดื้อ” เขาเอ่ยเสียงทุ้มพร่า กระตุกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “ตราบใดที่พี่ยังอยู่ตรงนี้... ใครก็ทำอะไรเธอไม่ได้ทั้งนั้น เจ้าขวัญ”    

ความหวานชื่นกลางโรงอาหารคณะบริหารธุรกิจถูกทำลายลงในพริบตา เมื่อเสียงลำโพงประชาสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัยดังแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักอึ้ง

“ขอเชิญนายราวัณ ชยพล นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ปี3 และนางสาวขวัญชนก ณหทัย นักศึกษาคณะบริหารธุรกิจปี1 มาพบอาจารย์ประจำฝ่ายปกครองและกองกิจการนักศึกษา ที่อาคารอำนวยการด่วนค่ะ”

เสียงประกาศที่ดังก้องไปทั่วบริเวณ ทำเอาผู้คนในโรงอาหารชะงักและหันมาจับจ้องยังโต๊ะของพวกเขาสินเดียวกัน บรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเงียบสงบที่ชวนอึดอัดขึ้นมาทันที

เจ้าขวัญหน้าซีดเผือด แก้วชานมในมือสั่นระริกจนแทบถือไม่อยู่ ขณะที่แทนไทชะงักมือที่กำลังตักข้าว นัยน์ตาคมกริบสีเข้มขึ้นด้วยความระแวดระวัง ชายหนุ่มขบสันกรามแน่นจนขึ้นสันนูน เขารู้ทันทีว่าเรื่องที่ไอ้หมอเลวนั่นก่อไว้ กำลังตามมาล้างผลาญพวกเขาแล้ว

หลังจากหมอพิชญ์ได้รับการทำแผลและเข้าพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลจนฟื้นสติ มันก็ไม่รอช้าที่จะต่อสายตรงหาคุณก้องเกียรติและคุณรดาที่อยู่ต่างจังหวัด บิดเบือนความจริง ใส่ร้ายป้ายสีว่าถูกแทนไทบุกรุกไปทำร้ายร่างกายถึงในบ้าน และฉุดลากเจ้าขวัญหนีไป

จนทำให้ผู้บังเกิดเกล้าทั้งสองต้องรีบบึ่งรถกลับมาด้วยความโกรธจัด และมุ่งตรงมายังฝ่ายปกครองของมหาวิทยาลัยเพื่อเอาเรื่องแทนไทให้ถึงที่สุด

“เชี่ยแทน... มีเรื่องอะไรกันวะ?” บอลเพื่อนสนิทแทนไทขมวดคิ้วถามขึ้นด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“นั่นสิมึง สรุปมีเรื่องอะไรกันเรื่องถึงอาจารย์ฝ่ายปกครองเลยเหรอวะ?”

เจตเพื่อนสนิทอีกคนพูดก่อนจะลุกขึ้นยืนทันทีด้วยความรักเพื่อน “งั้นกูไปด้วย! กูไม่ปล่อยให้มึงไปโดนรุมคนเดียวแน่”

“พวกมึงอยู่นี่ คอยดูอยู่ห่างๆ ก็พอ”

แทนไทเอ่ยเสียงเย็น ก่อนจะหันไปประคองร่างบางของเจ้าขวัญที่กำลังตัวสั่นเทาขึ้นยืน มือหนากระชับกุมมือเล็กเอาไว้แน่น

“ไม่ต้องกลัว... มีพี่อยู่ตรงนี้ทั้งคน” เขาเอ่ยปลอบใจก่อนจะพาเจ้าขวัญเดินไปยังตึกอำนวยการโดยที่ไม่ปล่อยมือเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว

ภายในห้องประชุมฝ่ายปกครอง... บรรยากาศบีบบังคับและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

คุณก้องเกียรติและคุณรดานั่งหน้าดำเครียดอยู่บนโซฟารับแขก โดยมีอาจารย์หัวหน้าฝ่ายปกครองและอาจารย์ประจำคณะนั่งทำสีหน้าเครียดขรึมอยู่ฝั่งตรงข้าม

ทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดออก พร้อมกับร่างของแทนไทและเจ้าขวัญที่เดินก้าวเข้ามา โดยมีบอลและเจตยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตูไม่ยอมห่าง คุณรดาก็ผุดลุกขึ้นพุ่งตรงเข้ามาหาลูกสาวทันที

“เจ้าขวัญ! แกยังกล้าเดินตามมันอยู่อีกเหรอ!” คุณรดาตวาดลั่นห้องด้วยความโทสะ “รู้ไหมว่าทำอะไรลงไป! พ่อกับแม่ต้องรีบตีรถกลับมาจากต่างจังหวัดเพราะเรื่องงามหน้าของแกกับไอ้เด็กอันธพาลนี่!”

“คุณแม่คะ... ฮึก... ฟังขวัญก่อน...” เจ้าขวัญส่ายหน้าพลางสะอื้นไห้คำโต พยายามจะอธิบายทั้งน้ำตา

“พอได้แล้วรดา!”

คุณก้องเกียรติเอ่ยเสียงกร้าว ตบโต๊ะดัง ปัง! ด้วยความโกรธจนคนทั้งห้องสะดุ้ง

“อาจารย์ครับ! ผมขอให้ทางมหาวิทยาลัยดำเนินการขั้นเด็ดขาดกับไอ้เด็กคนนี้! มันบุกรุกบ้านผม ทำร้ายร่างกายหมอพิชญ์จนต้องเข้าโรงพยาบาล แถมยังล่อลวง ฉุดลูกสาวผมไปกักขังข้ามคืน! คนแบบนี้ไม่สมควรเป็นนักศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้อยู่หรือครับ!”

อาจารย์ฝ่ายปกครองขยับแว่นตา นัยน์ตาจดจ้องมองแทนไทด้วยความผิดหวังและเข้มงวด

“นายราวัณ...” อาจารย์เอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงพลังเรียกชื่อจริงของแทนไทก่อนจะเอ่ยต่อว่า

“ทางมหาวิทยาลัยได้รับข้อร้องเรียนพร้อมหลักฐานใบรับรองแพทย์จากหมอพิชญ์ และคำยืนยันจากผู้ปกครอง พฤติกรรมของเธอเข้าข่ายบุกรุก ทำร้ายร่างกายผู้อื่น และล่อลวงนักศึกษาหญิง... ทางฝ่ายปกครองจึงมีมติสั่งพักการเรียนเธอทันที และกำลังเสนอเรื่องต่อสภาวิชาการเพื่อพิจารณา พ้นสภาพนักศึกษา!”

คำว่า 'พ้นสภาพนักศึกษา' ราวกับสายฟ้าที่ผ่าลงมากลางห้อง แทนไทยังคงกำหมัดยืนนิ่ง เจ้าขวัญเองก็ช็อคไม่แพ้กัน

“อาจารย์ครับ! มันไม่จริงนะครับ!” บอลที่ยืนอยู่หน้าประตูก้าวพรวดเข้ามาตวาดสวนด้วยความอัดอั้น “ไอ้แทนมันไม่ได้ล่อลวงใคร! ไอ้หมอนั่นต่างหากที่...”

“หยุดนะนักศึกษา!” อาจารย์ฝ่ายปกครองขึ้นเสียงปราม “นี่เป็นเรื่องของฝ่ายปกครอง คนนอกอย่าเข้ามายุ่ง!”

“พวกผมไม่ใช่คนนอก! พวกผมเป็นเพื่อนมัน และพวกผมรู้ว่าไอ้แทนมันปกป้องน้องขวัญมาตลอด!”

เจตออกตัวช่วยพูดเสียงกร้าว ยืนตระหง่านอยู่ข้างๆ แทนไทอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจใดๆ

แทนไทยืนนิ่งสนิท นัยน์ตาคมกริบสีเข้มเรียบเฉยอย่างน่ากลัว ชายหนุ่มก้าวขึ้นมาขวางหน้าเพื่อนๆ และเจ้าขวัญเอาไว้ เขายอมรับบาปทั้งหมดไว้เพียงคนเดียว เพราะไม่อยากให้เรื่องราวบานปลายจนกระทบชื่อเสียงของหญิงสาว และทำให้เพื่อนๆของเขาเดือดร้อน

“ถ้าอาจารย์จะพักการเรียนผม... หรือไล่ผมออก ผมก็ยอมครับ” แทนไทเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มห้าวที่ราบเรียบแต่หนักแน่น “แต่อย่าดุหรือต่อว่าเจ้าขวัญ... เธอไม่ได้ทำอะไรผิด ทั้งหมดมันเป็นความผิดของผมคนเดียว”