บทที่ 39. เขาเป็นแฟนขวัญ!

“แกมันก็ดีแต่พูดไอ้เลว!" คุณก้องเกียรติชี้หน้าตวาดประจานแทนไทลั่นห้อง “คิดว่ายอมรับผิดแล้วลูกสาวกูจะแปดเปื้อนน้อยลงงั้นเหรอ! มึงทำลายอนาคตลูกสาวกู!”

เจ้าขวัญที่ยืนสะอื้นไห้ตัวสั่นเทาอยู่ด้านหลัง มองแผ่นหลังกว้างของแทนไทที่พร้อมจะสละอนาคตตัวเองเพื่อปกป้องเธอ มองเพื่อนๆ อย่างบอลและเจตที่ยอมโดนดุเพื่อช่วยเขา... ภาพความเจ็บปวด คราบน้ำตา และบาดแผลตรงมุมปากของแทนไท วิ่งวนซ้ำไปซ้ำมาในหัวสมอง

ความหวาดกลัวต่อผู้บังเกิดเกล้าที่เคยสลักลึกในจิตใจ... พลันถูกทลายลงด้วยความรักและความถูกต้องที่เธอทำให้แทนไทเดือดร้อน ทั้งที่เขาช่วยเธอเอาไว้

‘ไม่... เราจะยอมให้ผู้ชายที่รักเราที่สุด ต้องโดนทำลายอนาคตเพราะคำโกหกเลวร้ายแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!’

“ด... เดี๋ยวก่อนค่ะ!!”

เสียงหวานแผ่วเบาบัดนี้ตวาดก้องไปทั่วห้องปกครอง เจ้าขวัญผุดลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับทุกคน ร่างกายของเธอยังคงสั่นระริกด้วยความกลัวลึกๆในใจ หยาดน้ำตาไหลพรูลงมาตามพวงแก้มใสไม่ขาดสาย แต่แววตาคู่นั้นกลับส่องประกายเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

“ขวัญ! นี่แกกล้าตะคอกใส่พ่อแม่เหรอ!” คุณรดาตกใจจนตาค้าง

“ข... ขวัญไม่ได้โดนล่อลวงหรือโดนฉุดหรอกค่ะ!”

เจ้าขวัญตะโกนโต้ตอบทั้งน้ำตา เสียงสั่นเครือแต่ฟังชัดเจนทุกถ้อยคำ ทุกคนต่างพากันอึ้งไม่คิดว่าเด็กสาวเรียบร้อยเรียนดีจะกล้าออกโรงปกป้องใคร

“พี่แทนไม่ได้บุกรุก! แต่พี่แทนเข้าไปช่วยขวัญ! พี่พิชญ์ต่างหาก... ฮึก... พี่พิชญ์ต่างหากที่พยายามจะทำอะไรขวัญทั้งที่โรงแรมและที่บ้าน!”

“เจ้าขวัญ!!” คุณก้องเกียรติหน้าซีดเผือด ตวาดเสียงลั่นห้อง “พูดจาบ้าๆ! หมอพิชญ์เขาเป็นคนดี!”

“พ่อคะ... เขาไม่ได้ดีอย่างที่คิด!! เขาก็เป็นเหมือนผู้ชายทั่วไป! แถมยังทำแย่ๆแบบนั้นกับหนูด้วย!”  

เจ้าขวัญสะอื้นฮักจนตัวโยน แต่เธอกลับก้าวเข้าไปคว้าท่อนแขนแกร่งของแทนไทมาจับไว้แน่น ประกาศกร้าวต่อหน้าอาจารย์และพ่อแม่ของเธออย่างไม่เกรงกลัวอีกต่อไป

“พี่แทน... พี่แทนเขาไม่ได้ล่อลวงขวัญ... แต่พี่แทนเป็นแฟนขวัญค่ะ! ขวัญเต็มใจไปกับเขา เรารักกัน และถ้าไม่มีพี่แทนเมื่อคืน... ขวัญคงตกเป็นเหยื่อของหมอพิชญ์ไปแล้ว!”

ความเงียบสงบที่น่าตกใจเข้าปกคลุมห้องประชุมฝ่ายปกครองทันที

คุณก้องเกียรติและคุณรดาถึงกับอึ้งค้างจนพูดไม่ออก ใบหน้าของผู้บังเกิดเกล้าสลับสีด้วยความช็อกและอับอาย ขณะที่อาจารย์ฝ่ายปกครองและอาจารย์ประจำคณะต่างมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ

เมื่อความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผยจากปากของตัวนักศึกษาหญิงเอง ก็ไม่สามารถลงโทษหรือทำอะไรได้เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของนักศึกษา

บอลและเจตแอบยกนิ้วให้เจ้าขวัญด้วยความสะใจ ขณะที่แทนไทหลุบมองร่างบางที่ยืนเกาะแขนเขาไว้แน่นด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและร้าวราญ... เจ้าหญิงผู้เฉิ่มเชยและอ่อนแอ บัดนี้ยอมปกป้องอสูรกายอย่างเขาด้วยอนาคตของเธอเอง

อาจารย์ฝ่ายปกครองถอนหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะปรับสีหน้าและเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นทางการ

“สรุปว่า... เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นจากความยินยอมและปัญหาสัมพันธ์ของหนุ่มสาว” อาจารย์เอ่ยพลางมองหน้าคุณก้องเกียรติ “ในเมื่อนักศึกษาหญิงยืนยันว่าไม่ได้มีการล่อลวงหรือบังคับขู่เข็ญ ทางมหาวิทยาลัยจึงขอยกเลิกคำสั่งพักการเรียนของนายแทนไท เพราะไม่ได้ทำอะไรผิดครับ”

“อาจารย์ครับ! แต่ว่า...” คุณก้องเกียรติพยายามจะคัดค้าน

“ส่วนเรื่องทำร้ายร่างกายหรือปัญหาภายในครอบครัว...” อาจารย์ตัดบทอย่างนิ่มนวล

“ทางมหาวิทยาลัยขอแนะนำให้ทางผู้ปกครองและนักศึกษาไปเคลียร์และตกลงกันเองภายนอกครับ ทางเราจะไม่แทรกแซงเรื่องส่วนตัวของนักศึกษาตราบใดที่ไม่ใช่คดีอาญาร้ายแรงที่กระทบต่อมหาวิทยาลัย... เชิญครับ”

สิ้นเสียงตัดบทของอาจารย์ บรรยากาศบีบคั้นหัวใจก็ค่อยๆ คลายลง แทนไทรวบไหล่บางของเจ้าขวัญที่กำลังสะอื้นไห้ด้วยความโล่งอกเข้ามาแนบชิดอก

มือหนาประคองศีรษะเล็กไว้อย่างทะนุถนอม บอลและเจตก้าวขึ้นมายืนเคียงข้างเพื่อนสนิทราวกับเป็นกำแพงเหล็ก คอยบังสายตาผิดหวังและเกลียดชังจากพ่อแม่ของเจ้าขวัญที่ทำได้เพียงยืนกำมือกอดอกด้วยความอับอาย

อสูรกายหนุ่มกดจูบลงบนเรือนผมนุ่มสลวยของเจ้าขวัญอย่างหนักแน่น ต่อให้หนทางข้างหน้าจะต้องเจอกับพายุแห่งความเกลียดชังจากครอบครัวเธออีกกี่ลูก... แต่ในเมื่อเธอเลือกที่จะจับมือเขาไว้ เขาก็พร้อมจะชนกับทุกอย่างเพื่อเธอ

ทันทีที่เดินพ้นประตูอาคารอำนวยการ คุณก้องเกียรติก็ตรงเข้ามากระชากท่อนแขนของเจ้าขวัญอย่างแรงเพื่อดึงตัวลูกสาวให้ขึ้นรถยนต์คันหรูที่จอดรออยู่

“ขึ้นรถ! กลับไปเคลียร์กันที่บ้านให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้!” คุณก้องเกียรติเค้นเสียงกร้าว

แทนไททำท่าจะพุ่งเข้าไปขัดขวางและดึงร่างบางกลับคืนมา ทว่าคุณรดากลับปราดเข้ามาสอดตัวขวางหน้าอสูรกายหนุ่มไว้ นัยน์ตาสีเข้มของผู้เป็นแม่อายฉายแววเกลียดชังและชี้หน้าตวาดใส่แทนไทลั่นหน้าตึก

“หยุดนะไอ้แทนไท! นี่มันเรื่องในครอบครัวของฉัน! คนนอกอย่างแกอย่ามาสะเออะยุ่ง!”

ประตูรถถูกปิดกระแทกล็อกแน่นหนา รถยนต์ของคุณก้องเกียรติเร่งเครื่องทะยานออกจากหน้าตึกอำนวยการมุ่งตรงออกนอกมหาวิทยาลัยไปต่อหน้าต่อตา เจ้าขวัญทุบกระจกรถร้องไห้สะอื้นไห้เรียกชื่อเขาไม่หยุด ภาพน้ำตาของคนรักตัดขั้วหัวใจแทนไทจนแหลกลาญ

“ขวัญ!”

แทนไทไม่รอช้าแม้แต่เสี้ยววินาที ชายหนุ่มหมุนตัววิ่งสับเท้าอย่างไม่คิดชีวิตตรงไปยังรถดูคาติคันยักษ์ของตัวเอง บอลและเจตที่วิ่งตามมารีบตะโกนไล่หลังด้วยความห่วงใย

“ไอ้แทน! ใจเย็นๆ ก่อนมึง! อย่าขี่เร็วนะเว้ย!”

ทว่าเสียงเตือนของเพื่อนสนิทไม่อาจเข้าถึงโสตประสาทของแทนไทได้อีกแล้ว ชายหนุ่มขึ้นคร่อมรถ บิดคันเร่งส่งเสียงคำรามลั่น ก่อนจะทะยานดูคาติคู่ใจติดตามรถของคุณก้องเกียรติไปติดๆ ด้วยความเร็วสูงปานพายุหมุน

เสียงเครื่องยนต์ดูคาติเบรกหัวสั่นล้อลากแถดๆ มาจอดเทียบหน้าประตูรั้วคฤหาสน์ ในจังหวะเดียวกับที่ประตูไม้เลื่อนบานโตกำลังจะถูกกดปิดลง

แทนไทตวัดขาลงจากรถ พุ่งตัวเข้าไปใช้สองมือแกร่งคว้าหมับเข้าที่ขอบประตูไม้เลื่อนไว้อย่างสุดแรง รั้งไม่ให้บานประตูสไลด์ปิดล็อก

“ขวัญ!”

เจ้าขวัญที่ถูกแม่ลากตัวอยู่กลางสนามหน้าบ้าน พอเห็นร่างของแทนไทก็พยายามจะสะบัดหลุดแล้ววิ่งตรงมาหาเขา

“พี่แทน!”

“อย่าไปมองมันเจ้าขวัญ!”

คุณรดารั้งตัวลูกสาวไว้แน่น สองมือของผู้เป็นแม่ตีลงบนแขนและไหล่ของลูกสาวทั้งน้ำตาด้วยความอัดอั้นและโกรธจัด