บทที่ 40. อย่าพรากเมียผมไป

คุณรดารั้งตัวลูกสาวไว้แน่น สองมือของผู้เป็นแม่ตีลงบนแขนและไหล่ของลูกสาวทั้งน้ำตาด้วยความอัดอั้นและโกรธจัด

“ทำไมแกถึงดื้อด้านแบบนี้! รู้ไหมว่าพ่อกับแม่ต้องอับอายขายหน้าคนอื่นเพราะแกขนาดไหน! ไม่ว่ายังไงแกก็ต้องแต่งงานกับหมอพิชญ์!”

“ฮึก... ไม่! ขวัญไม่แต่ง! ขวัญไม่ได้รักพี่พิชญ์! ขวัญยังเรียนไม่จบเลยนะแม่” เจ้าขวัญส่ายหน้าไปมาทั้งน้ำตา สะอื้นฮักจนตัวสั่นเทา

“ในเมื่อเรื่องมันยุ่งยากนัก แล้วแกดื้อแพ่งไม่ฟังใครแบบนี้... งั้นก็รีบหมั้นกันให้มันจบๆ ไปเลย!” คุณรดาเค้นเสียงตวาดไปตีลูกสาวไป

“ยังไงหมอพิชญ์เขาก็พร้อมอยู่แล้ว! เขาพร้อมจะอภัยให้แกทุกอย่าง! ทำไมแกถึงกลายเป็นคนดื้อด้านขนาดนี้! เพราะมันใช่ไหม!”

“ไม่เอา! ขวัญไม่หมั้น! ฮือ... พ่อคะ แม่คะ อย่าทำแบบนี้กับขวัญเลย! ฟังขวัญบ้าง… ฮึกๆ” เจ้าขวัญร้องไห้แทบขาดใจ

“หมั้นเสร็จพ่อจะส่งแกไปเรียนต่อต่างประเทศกับหมอพิชญ์ทันที!” คุณก้องเกียรติเอ่ยเสริมเสียงแข็งและเด็ดขาด “พ่อจะไม่ปล่อยให้แกอยู่ที่นี่เพื่อมามั่วสุมกับไอ้เด็กอันธพาลนี่อีกต่อไป!”

คำว่า 'หมั้นเสร็จจะส่งไปเมืองนอก' ราวกับมีดแทงลงกลางอกของแทนไท ชายหนุ่มที่พยายามรั้งบานประตูไม้ไว้ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองภาพหญิงสาวที่เขารักที่สุดกำลังโดนตีและร้องไห้จนแทบหมดสติอยู่ตรงหน้า... ความเย่อหยิ่ง ทิฐิ และคราบอันธพาลที่ไม่เคยยอมก้มศีรษะให้ใคร พลันสลายหายไปจนหมดสิ้น

กึก!

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน... ร่างสูงใหญ่ 189 เซนติเมตรของแทนไท ทรุดตัวลงคุกเข่าลงบนพื้นปูนแข็งๆ หน้าประตูรั้วบ้าน

สองมือหนาที่เคยใช้ชกตบตีและผ่านความดิบเถื่อนมามากมาย ค่อยๆ ยกขึ้นพนมไหว้ยกขึ้นเหนืออก หยดน้ำตาลูกผู้ชายที่ไม่เคยไหลให้ใครเห็นตั้งแต่พ่อแม่อุบัติเหตุเสียชีวิต... ไหลซึมอาบสองแก้มของอสูรกายหนุ่มอย่างหมดท่า

“ขอร้องล่ะครับคุณลุง...” น้ำเสียงทุ้มห้าวพร่าสั่นและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวราญดังแหบแห้งออกมา “อย่าพรากเมียผมไป...”

คุณก้องเกียรติได้ยินคำว่า ‘เมีย’ จากปากชายหนุ่มตรงหน้า นัยน์ตาก็ร้อนผ่าวด้วยความโทสะ “ไอ้แทนไท! มึงกล้าดียังไงมาเรียกลูกสาวกูว่าเมีย! มึงอยากตายใช่ไหม!”

“ยังไงมันก็คือความจริง!!”

แทนไทสวนขึ้นทันควัน น้ำเสียงดุดันและร้าวราญดังก้องไปทั่วซอย นัยน์ตาสีเข้มแดงก่ำสบประสานสายตาผู้ใหญ่ตรงหน้าอย่างไม่คิดจะหลบเลี่ยง

“เจ้าขวัญเป็นเมียผมแล้ว! ต่อให้คุณลุงคุณป้าจะปฏิเสธไปยังไง หรือจะพาเธอหนีไปสุดขอบฟ้า... มันก็หนีความจริงข้อนี้ไม่ได้!”

ความเงียบสงบอันน่าหวาดหวั่นเข้าปกคลุมพื้นที่หน้าบ้านทันที คุณก้องเกียรติและคุณรดาถึงกับช็อกค้าง ขณะที่เจ้าขวัญยืนสะอื้นไห้จ้องมองร่างของชายหนุ่มที่ยอมคุกเข่ายกมือไหว้พ่อแม่เธอทั้งน้ำตา...

ชายผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครบนโลกใบนี้ บัดนี้กลับยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดเพื่อรักษาเธอไว้ แทนไทยังคงคุกเข่าอยู่นิ่งๆ สองมือพนมไหว้อย่างมั่นคง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงบนพื้นปูน

“ให้โอกาสผมเถอะครับ...” แทนไทเอ่ยเสียงพร่า สะอื้นในลำคออย่างหมดสิ้นความแข็งแกร่ง “ถ้าคุณลุงอยากให้หมั้น... ผมก็จะหมั้นให้ จะเรียกสินสอดมหาศาลเท่าไหร่ผมก็จะหามาประเคนให้...”

เขาหลุบสายตาลงต่ำ รอยแผลตรงมุมปากสั่นระริก

“ถึงผมจะไม่มีพ่อแม่คอยสั่งสอนเหมือนคนอื่น... แต่ผมจะไปพาผู้ใหญ่ที่น่าเคารพมาทาบทามเธอให้สมเกียรติที่สุด ผมจะไม่ทำให้ขวัญต้องอับอายใคร... ขอแค่คุณลุงอย่าพรากเธอไปจากผม... ผมรักของผมมาตั้งแต่เด็ก...”

อสูรกายหนุ่มช้อนสายตาขึ้นมองผู้บังเกิดเกล้าทั้งสองด้วยความเคารพและอ้อนวอนจากหัวใจทั้งหมดที่มี

“ผมยอมทำทุกอย่าง... ทุกอย่างที่คุณลุงกับคุณป้าอยากให้ผมทำ ขอแค่ได้ดูแลเจ้าขวัญ... ได้โปรดเถอะครับ”

ความเงียบสงบหน้าประตูรั้วชะงักค้างไปชั่วครู่ หยาดน้ำตาของลูกผู้ชายที่หลั่งไหลลงมาพร้อมการคุกเข่าไหว้ของแทนไท ทำเอาคุณก้องเกียรติและคุณรดาถึงกับตะลึงงัน

หัวใจของผู้บังเกิดเกล้าเริ่มสั่นคลอนด้วยความอึ้งและสับสน ไม่เคยคิดมาก่อนว่าอันธพาลหนุ่มผู้แข็งกร้าวและเย่อหยิ่งคนนี้ จะยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดลงบนพื้นปูนเพื่อลูกสาวของพวกตนจริงๆ

ทว่า... ความลังเลใจนั้นกลับถูกสลายไปในเสี้ยววินาทีด้วยเสียงแทรกอันเย็นเยียบ

“อย่าไปหลงเชื่อละครฉากนี้เด็ดขาดนะครับคุณลุง คุณป้า!”

เสียงทุ้มนุ่มที่แฝงไปด้วยความอาฆาตดังขึ้นจากด้านข้าง รถยนต์หรูของหมอพิชญ์แล่นมาจอดเทียบหน้าบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครทันสังเกต

หมอหนุ่มในสภาพมีผ้าพันแผลปิดตรงโหนกแก้ม แขนข้างหนึ่งมีผ้าคล้องพยุงไว้ ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางกะเผลกคล้ายคนบาดเจ็บสาหัส เขาเดินเข้ามาหาทุกคนด้วยสีหน้าเจ็บปวดผสานความผิดหวังอย่างแยบยล

“พี่พิชญ์...” เจ้าขวัญเบิกตากว้าง ยิ่งเห็นหน้าเขาร่างกายก็ยิ่งสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

หมอพิชญ์ปรายสายตามองแทนไทที่ยังคงคุกเข่าอยู่ด้วยแววตาสมเพชและชัยชนะ ก่อนจะหันไปหาคุณก้องเกียรติด้วยน้ำเสียงเครียดแค้น

“มันก็แค่สันดานอันธพาลที่ทำทุกอย่างเพื่อเอาตัวรอด!” หมอพิชญ์เอ่ยฟ้องพลางชี้มือสั่นๆ มาทางแทนไท

“ดูสิ่งที่มันทำกับผมสิครับคุณลุง! มันบุกรุกเข้าไปทำร้ายผมถึงในห้อง ละเมิดสิทธิ์ของคุณลุงคุณป้า พอเรื่องถึงตำรวจกับมหาวิทยาลัย มันก็รู้ตัวว่าหมดอนาคตแน่ เลยรีบมาคุกเข่าอ้อนวอนใช้คำว่ารักมาอ้างเพื่อรอดคดี!”

“ไอ้หมอเหี้ยนี่...”

แทนไทขบสันกรามแน่นจนขึ้นสันนูน นัยน์ตาคมกริบสีเข้มวาวโรจน์ไปด้วยรังสีอำมหิต แม้สองมือจะยังพนมไหว้อยู่ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับแผ่ความดุดันออกมาจนคนมองหนาวขั้วหัวใจ

“เห็นไหมครับ! สายตามันยังคิดจะฆ่าผมอยู่เลย!”

หมอพิชญ์รีบฉวยโอกาสตอกย้ำ ก่อนจะหันไปจับแขนคุณรดาด้วยสีหน้าน่าสงสาร

“คุณป้าครับ... คนแบบนี้เหรอครับที่จะมาดูแลน้องขวัญได้? มันไม่มีทั้งอนาคต ไม่มีหน้าที่การงานที่ดี และที่สำคัญ... มันใช้กำลังตัดสินทุกอย่าง ถ้าวันหน้าน้องขวัญดื้อหรือไม่ฟังมัน มันจะไม่ทำร้ายน้องขวัญเหมือนที่ทำกับผมเหรอครับ?”