บทที่ 36. แฟนกู

เจ้าขวัญจ้องมองนัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นผ่านหยาดน้ำตาที่พร่ามัว ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้ารับแผ่วเบา ร่างบางซบใบหน้าหวานลงกับแผงอกแกร่งของเขาอีกครั้ง สองมือเล็กเปลี่ยนมาสวมกอดเอวสอบไว้แน่นกว่าเดิม ยอมรับพันธนาการและความคุ้มครองจากอสูรกายหนุ่มคนนี้ด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี

แทนไทกระตุกยิ้มบางๆ ออกมาด้วยความดีใจและโล่งอก ชายหนุ่มกระชับอ้อมแขนกอดร่างบางไว้แน่นแนบอก กดจูบเนิ่นนานลงบนเรือนผมนุ่มสลวย ปล่อยให้เวลาหมุนผ่านไปท่ามกลางความเงียบสงบและความอบอุ่นภายในห้องเพนท์เฮาส์หรู... ที่ซึ่งจะเป็นดั่งปราการเหล็กอันปลอดภัยของเจ้าหญิงและอสูรกายจากนี้ไป

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงบนห้างสรรพสินค้าใกล้มหาวิทยาลัย แทนไทในเสื้อยืดสีดำเรียบกางเกงยีนส์ขาดเข่า ยืนกอดอกถอนหายใจยาวอยู่หน้าหุ่นโชว์ชุดนักศึกษา นัยน์ตาคมกริบหลุบมองร่างบางในเสื้อช็อปสีเลือดหมูของเขาที่กำลังตั้งอกตั้งใจเลือกกระโปรงพลีทยาวเลยเข่าและเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ทรงถูกระเบียบอยู่ตรงหน้า

“กระโปรงจะยาวไปถึงข้อเท้าเลยหรือไงยัยเด็กเฉิ่ม?” เสียงทุ้มห้าวบ่นอุบ แม้ปากจะว่าแต่ยามมองเรือนร่างอรชรนั้น นัยน์ตาสีเข้มกลับฉายความเอ็นดูนุ่มนวลอย่างปิดไม่มิด

“ใส่กระโปรงทรงเอสั้นๆ แบบคนอื่นเขาบ้างไม่ได้หรือไง หุ่นเธอก็ใช่ว่าจะแย่... แต่ใส่แบบนี้ก็ดี ไอ้พวกเวรจะได้ไม่ต้องมอง”

“พี่แทน!” เจ้าขวัญหันมาหรี่ตาใส่ พวงแก้มระเรื่อขึ้นสี “ขวัญชอบแบบนี้ค่ะ! ใส่สบายดีออก แล้วนี่ก็ต้องซื้อสมุด ปากกา ดินสอใหม่หมดเลยด้วย... ของเก่าอยู่ที่บ้านหมดเลย”

“ซื้อไปเปิดร้านขายเครื่องเขียนหรือไงวะ?”

ชายหนุ่มบ่นปอดแปด แต่ก็เดินตามหลังไปหยิบของใส่ตะกร้าให้ทุกอย่าง มือหนาเอื้อมไปหยิบชุดปากกาสีพาสเทลน่ารักๆ ที่เธอแอบมองแต่ไม่กล้าหยิบ ลงตะกร้าให้อย่างรู้ใจโดยไม่พูดอะไรสักคำ

แม้คำพูดของเขาจะดูดิบๆ เถื่อนๆ ปากเสียไปบ้าง แต่การกระทำกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง... ฝ่ามือใหญ่คอยดันไหล่บางให้เดินชิดด้านในของทางเดิน คอยใช้ร่างกายสูงใหญ่ของตัวเองบังผู้คนในห้างไม่ให้เดินชนเธอ แถมยังเหมาถือถุงกระดาษหนักๆ ทั้งหมดไว้ด้วยมือเดียว โดยไม่ยอมให้เธอถือเลยสักชิ้นเดียว

“ปวดขาไหม?” เขาหันมาถามเสียงเรียบ ขณะเดินนำเธอไปที่ร้านน้ำดื่ม

“ก็... นิดหน่อยค่ะ...”

“ทีหลังถ้ารู้ว่าปวดก็บอก อย่ามาทำเป็นเก่ง”

แทนไทสบถแผ่วเบา แต่กลับคว้าข้อมือเล็กให้เดินมานั่งพักที่เก้าอี้ ก่อนที่เขาจะเดินไปซื้อน้ำส้มสดเย็นเจี๊ยบมาส่งให้เธอถือไว้

“กินซะ”

เจ้าขวัญรับแก้วน้ำส้มมาถือไว้ อดยิ้มออกมาน้อยๆ กับความใส่ใจในแบบของเขาไม่ได้ ชายหนุ่มดูเถื่อนและกระด้างในสายตาคนอื่น แต่สำหรับเธอแล้ว เขาคือคนที่ใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของเธอเสมอ

ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินออกจากโซนเครื่องเขียนตรงไปยังลานจอดรถ เสียงทักทายกวนๆ ของกลุ่มนักศึกษาชายคณะวิศวกรรมศาสตร์ก็ดังแทรกขึ้น

“เฮ้ย! ไอ้แทน! ใช่มึงจริงด้วย!”

กลุ่มเพื่อนสนิทในคณะวิศวะของแทนไทสามสี่คนเดินตรงเข้ามาหาด้วยสีหน้าตื่นตกใจ นานๆ ทีจะเห็นอสูรกายแห่งวิศวะที่ไม่เคยสนใจใคร ยอมมาเดินถือถุงของกระจุกกระจิกในห้างสรรพสินค้าแบบนี้ ตามสาวขนาดนี้

“ลมอะไรหอบมึงมาเดินห้างวะไอ้แทน? แล้วนี่...”

สายตาของเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มตื่นตะลึงเมื่อเห็นร่างบางของเจ้าขวัญที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา ก่อนจะยิ้มกวนประสาทและเอ่ยแซวอย่างไม่คิดอะไร

“โห... น้องคนนี้น่ารักจังวะ คณะไหนเนี่ยครับ? หน้าคุ้นๆ เหมือนเด็กบริหารที่มึงเคยแกล้งเลยว่ะ... น้องครับ มีแฟนหรือยังครับเนี่ย ถ้าไอ้แทนมันแกล้งวิ่งมาหาพี่ได้นะ พี่ชื่อ...”

หมับ!

ยังไม่ทันที่เพื่อนจะพูดจบประโยค แทนไทก็ก้าวขึ้นมาขวางหน้าเจ้าขวัญทันที อ้อมแขนแกร่งตระกองเอวคอดกิ่วดึงเธอเข้ามาแนบชิดอก นัยน์ตาคมกริบสีเข้มวาวโรจน์ไปด้วยรังสีดุดันและหึงหวงขั้นสุด

“มึงอย่ามาพูดจาเหมือนจีบแฟนกู...”

เสียงทุ้มต่ำและเยียบเย็นดุจลมพายุหมุนดังรอดไรฟัน ทำเอาเพื่อนในกลุ่มถึงกับชะงักกึก บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงในพริบตา

“เชี่ย...”

เพื่อนในกลุ่มกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก มองมือของแทนไทที่โอบเอวเจ้าขวัญไว้แน่นสลับกับใบหน้าดุดันของมัน

“จริงจังเหรอวะไอ้แทน? นึกว่าน้องเขาเป็นรุ่นน้องเฉยๆ... โทษทีๆ กูไม่รู้นี่หว่า! เปิดตัวเลยดิงั้น”

แทนไทไม่ตอบอะไร เขาตวัดสายตาขู่เพื่อนยกกลุ่มอีกรอบ ก่อนจะดันร่างของเจ้าขวัญให้เดินนำออกไปทางลานจอดรถทันที โดยไม่สนใจเสียงแซวไล้หลังของเพื่อนๆ ที่ดังตามมาด้วยความตื่นเต้น

เจ้าขวัญเดินตามแรงดันของเขา พวงแก้มร้อนผ่าวไปถึงใบหู คำว่า ‘แฟนกู’ จากปากของอสูรกายหนุ่มยังคงดังก้องในหัวใจของเธอจนเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ... แต่ถึงอย่างนั้นมันก็อบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

ทันทีที่บานประตูดิจิทัลของเพนท์เฮาส์หรูปิดลงพร้อมเสียงล็อกอัตโนมัติ แทนไทก็เหวี่ยงถุงกระดาษที่เต็มไปด้วยชุดนักศึกษาและเครื่องเขียนลงบนโต๊ะรับแขกอย่างไม่ใส่ใจ ร่างสูงใหญ่หมุนตัวกลับมาก้าวประชิดร่างบางที่ยังคงยืนทำตัวไม่ถูกอยู่กลางห้องรับแขก

ยังไม่ทันที่เจ้าขวัญจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด อ้อมแขนแกร่งก็คว้าเอวคอดกิ่วรวบดึงเธอเข้ามาแนบชิดอกกว้างจนแผ่นอกแลกสัมผัสกันแน่นสนิท นัยน์ตาคมกริบสีเข้มวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงหึงหวงที่เขาสะกดข่มไว้ตลอดทาง

“พี่แทน... เป็นอะไรไป ปล่อยก่อนค่ะ...”

เจ้าขวัญเอ่ยเสียงเบาหวิว พวงแก้มหวานขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อสัมผัสได้ถึงแผงอกร้อนผ่าวและลมหายใจถี่กระชั้นของชายหนุ่ม

“ไม่ปล่อย...”

เสียงทุ้มห้าวเอ่ยพร่า ชายหนุ่มเลื่อนมือหนาขึ้นไปประคองกรอบหน้าเรียวสวย บังคับให้เธอลืมตาขึ้นสบตากับเขาตรงๆ

“ทำไม? อายเหรอที่พี่บอกเพื่อนแบบนั้น... หรือว่าไม่อยากเป็นแฟนพี่?”

“เปล่านะคะ...”

เจ้าขวัญหลุบสายตาลงต่ำ หัวใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก

“ขวัญไม่ได้อาย... แต่พี่แทนพูดต่อหน้าคนเยอะแยะแบบนั้น มันก็...”

“มันทำไม?”

แทนไทเค้นเสียงต่ำ โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งแตะชิดปลายจมูกมน

“พี่พูดเรื่องจริง... เธอเป็นของพี่ และพี่ไม่ชอบให้สายตาของไอ้หน้าไหนมองเธอทั้งนั้น! ยิ่งพวกไอ้พวกนั้นมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น... พี่แทบอยากจะประเคนหมัดใส่หน้ามันอยู่แล้ว!”

คำพูดขวานผ่าซากแต่เต็มไปด้วยความอัดอั้น ทำเอาเจ้าขวัญต้องช้อนสายตาขึ้นมองเขาด้วยความรู้สึกซาบซึ้งและเขินอายปะปนกัน อสูรกายผู้ดิบเถื่อนตรงหน้า ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูดุดันไปหมด แต่มันกลับเต็มไปด้วยความรักและความหวงแหนที่ซื่อตรงอย่างที่สุด

“ขวัญไม่ได้มองใครสักหน่อย...”

เสียงหวานเอ่ยกระซิบเบาๆ สองมือเล็กยกขึ้นวางทาบบนอกแกร่งของเขาอย่างลืมตัว

“ในสายตาขวัญ... ไม่ได้สนใจใครสักใคร ก็มีแค่พี่แทนนั่นแหละค่ะ”

ประโยคหวานที่ออกจากริมฝีปากกระจับ ราวกับน้ำทิพย์ชโลมดับไฟแค้นและไฟหึงในอกของแทนไทจนหมดสิ้น นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์เปลี่ยนเป็นความหลงใหลอย่างลึกซึ้ง

ชายหนุ่มกดจูบลงบนเรียวปากนุ่มอย่างหนักแน่นทันทีอย่างอดใจไม่ไหว รสจูบที่เนิ่นนาน ละเลียดลิ้มรสความหวานอย่างถือสิทธิ์และหิวโหย มือหนาบีบกระชับเอวบางให้ยิ่งแนบชิด ก่อนจะค่อยๆ ผละริมฝีปากออกช้าๆ ซุกไซร้ใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอ กดจูบเน้นย้ำรอยรักสีกุหลาบเดิมเพื่อประกาศกร้าวความเป็นเจ้าของซ้ำอีกครั้ง

“จำคำพูดของเธอไว้ให้ดีนะยัยเด็กขี้แย...” แทนไทกระซิบเสียงแหบพร่าชิดใบหู “ถ้าวันไหนเธอหันไปมองคนอื่น... พี่จะกักขังเธอไว้ในห้องนี้ ไม่ให้ออกไปเจอใครอีกเลยคอยดู”

เจ้าขวัญซบหน้าลงกับไหล่กว้างพลางยิ้มหวานออกมา... ต่อให้เขาจะร้ายและเอาแต่ใจแค่ไหน แต่นี่คือปีศาจคนเดียวที่เธอพร้อมจะยกทั้งหัวใจและชีวิตให้เขาครอบครองแต่เพียงผู้เดียว