บทที่ 37. ดูแล

หลังจากยอมลาเรียนไปหนึ่งวันเต็มเพื่อให้เจ้าขวัญได้พักผ่อนทั้งกายและใจจากฝันร้าย เช้าวันใหม่ของการกลับมาเรียนตามปกติก็เริ่มต้นขึ้นด้วยความครึกครื้นและสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาเป็นตาเดียว

เสียงเครื่องยนต์ดูคาติคันยักษ์แผดคำรามลั่นไปทั่วบริเวณลานหน้าตึกคณะบริหารธุรกิจ ก่อนจะจอดเทียบลงตรงบันไดทางขึ้นอย่างนิ่มนวล

ร่างสูงใหญ่ในเสื้อช็อปสีเลือดหมูตวัดขาลงจากเบาะ ถอดหมวกกันน็อกของตัวเองออกเผยใบหน้าหล่อคมที่ประดับด้วยรอยแผลตรงมุมปาก ชายหนุ่มไม่สนใจสายตาตะลึงงันของเหล่านักศึกษาตึกบริหารที่เดินผ่านไปมา เขาย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วบรรจงถอดหมวกกันน็อกออกจากศีรษะเล็กของเจ้าขวัญอย่างอ่อนโยนที่สุด

“เลิกเรียนคาบแรกกี่โมง?”

เสียงทุ้มห้าวเอ่ยถาม มือหนายกขึ้นช่วยจัดปอยผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่เข้าทางตามสัญชาตญาณความหวงแหน

“กะ... เก้าโมงครึ่ง...”

เจ้าขวัญตอบเสียงเบา พวงแก้มสุกปลั่งขึ้นสีระเรื่อเมื่อรับรู้ได้ถึงสายตานับสิบๆ คู่รอบตึกที่กำลังจ้องมองมา ยิ่งวันนี้เธอสวมชุดนักศึกษาเรียบร้อยกระโปรงยาว พ่วงด้วยการถูกอสูรกายแห่งวิศวะมายืนประคบประงมถึงที่ ยิ่งทำให้เธอทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่

“ดี... เลิกแล้วอย่าเพิ่งไปไหน นั่งรออยู่ในห้อง เดี๋ยวพี่มารับ”

แทนไทเอ่ยสั่งเสียงเรียบ ทว่าประโยคถัดมากลับทำเอาคนฟังถึงกับสติหลุด ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมากดจูบหนักๆ ลงบนแก้มเนียนฟอดใหญ่ต่อหน้าธารกำนัลฟ้องสายตาคนทั้งตึก

ฟอด!!

“พี่แทน!”

เจ้าขวัญอุทานเสียงหลง ยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเองด้วยความตกใจและอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

“ทำอะไรเนี่ย! คนมองกันหมดแล้วนะ!”

“มองก็มองสิ... จะได้รู้กันทั้งมหา'ลัยว่าเธอเป็นแฟนใคร”

แทนไทกระตุกยิ้มมุมปากอย่างไม่แยแส ก่อนจะดันหลังบางให้ก้าวขึ้นบันไดตึก

“ไปเข้าเรียนได้แล้ว ยัยเด็กขี้แย”

เจ้าขวัญเม้มปากแน่น สะบัดหน้ารีบเดินก้มหน้าซ่อนแก้มแดงๆขึ้นตึกไป ทว่าริมฝีปากกระจับกลับแอบคลี่ยิ้มหวานออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นพุ่งแผ่ไปทั่วหัวใจดวงน้อย ลบเลือนความตื่นเกรงจากเรื่องของหมอพิชญ์และครอบครัวไปจนหมดสิ้น

ทันทีที่แทนไทขี่รถกลับมายังลานใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ เสียงแซวระเบิดลั่นขึ้นจากกลุ่มเพื่อนสนิทอย่างบอลและเจตที่นั่งรออยู่ตรงโต๊ะม้าหินอ่อนทันที

“โห... ไอ้เสือ! กูละนึกว่ามึงหลงทางรักในตึกบริหารจนลืมทางกลับคณะซะแล้ว!”

บอลเปิดฉากแซวพลางหัวเราะร่า

“ขี่ดูคาติไปส่งเมียถึงหน้าตึกบริหารเลยนะมึง! กูได้ยินพวกเด็กนิเทศกับบริหารพูดกันให้แซ่ดว่าอสูรกายวิศวะกลายเป็นหมาเห่อเมียไปแล้ว!”

“เออจริง... มึงคบกับน้องแล้ว?” เจตเอ่ยซ้ำเติมพลางยกยิ้ม “ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นมึงให้ใครซ้อนท้าย แต่นี่ขี่ไปถึงหน้าตึกคณะ ไปยืนถอดหมวก หอมแก้มเขาโชว์หน้าตึกบริหาร... มึงเก็บทรงหน่อยเพื่อน! คราบอันธพาลหน้าติดมันของมึงหายไปไหนหมดแล้ว”

แทนไทเดินเข้ามาถอดหมวกกันน็อกวางลงบนโต๊ะดัง กึ้ก! ก่อนจะยกเท้าเตะเก้าอี้ของบอลเบาๆ ด้วยความหงุดหงิดที่โดนรู้ทัน นัยน์ตาคมกริบตวัดมองเพื่อนสนิททั้งสองด้วยสายตาดุดัน

“มีเวลาว่างมากเลยมั้ง ถึงมาเสือกเรื่องของกูเนี่ย” แทนไทแค่นเสียงต่ำ พลางจุดบุหรี่ขึ้นสูบพ่นควันสีเทาหม่นพลางยกยิ้มเมื่อนึกถึงแก้มเนียนใสที่แดงเรื่อนั่น

“เมียกู กูไปส่งเอง พวกมึงมีปัญหาอะไรกันนักหนาวะ?”

“แหม่ๆ คำก็เมีย สองคำก็เมีย!” บอลทำท่าล้อเลียน “แล้วเช้านี้ไม่มีเรียนหรือไงมึง ถึงได้นั่งหน้าระรื่นคิดถึงเมียหมุนกุญแจรถเล่นอยู่นี่?”

“ก็มีเรียนแปดโมงกับพวกมึงไง...” แทนไทจุดยิ้มเหยียด พลางมองนาฬิกาข้อมือ “แต่กูขี้เกียจเข้า กูจะไปนั่งรอขวัญเลิกคาบแรก ฝากเช็กชื่อด้วย”

“เชี่ยแทน!” เจตถึงกับโดดตัวลอย “มึงโดดวิชาอาจารย์สมศักดิ์เพื่อไปนั่งเฝ้าเมียเนี่ยนะ! มึงบ้าไปแล้วเหรอวะ!”

แทนไทไม่สนใจคำด่าทอของเพื่อน ชายหนุ่มดับมวนบุหรี่ลงกับที่เขี่ยบุหรี่บนถังขยะ ก่อนจะลุกขึ้นคว้ากุญแจรถ

“กูไม่ได้บ้า... แต่มันมีไอ้พวกเหี้ยจ้องจะงับเมียกูตลอดเวลา ถ้ากูไม่ไปเฝ้า แล้วเกิดอะไรขึ้น ใครจะรับผิดชอบ?”

พูดจบ ร่างสูงใหญ่ก็สาวเท้าเดินตรงกลับไปที่รถบิ๊กไบค์ ทิ้งให้เพื่อนสนิทสองคนนั่งมองหน้ากันด้วยความทึ่งและสลดใจในความคลั่งรักระดับสิบของมันหลังจากประกาศว่าเมีย

ช่วงเวลาคาบว่างเก้าโมงครึ่ง...

เจ้าขวัญเดินลงมาจากชั้นเรียนตึกบริหารพร้อมเพื่อนๆ ในกลุ่ม ทว่าเมื่อก้าวพ้นประตูอาคาร สายตาของเธอและเพื่อนร่วมชั้นก็ต้องปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ในเสื้อช็อปสีเลือดหมูที่คุ้นเคย แทนไทยืนพิงรถดูคาติอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ข้างตึก นัยน์ตาคมกริบจ้องมองตรงมาที่เธอราวกับรอคอยอยู่นานแล้ว

เหล่านักศึกษาชายที่เดินตามหลังเจ้าขวัญมาถึงกับชะงักกึก เมื่อสบเข้ากับสายตาดุดันและรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเด็กวิศวะหนุ่ม ทุกคนต่างรีบขยับเท้าเดินหลบฉากออกไปห่างๆ ทันทีด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากมีเรื่อง

“พี่แทน...” เจ้าขวัญเดินเข้าไปหาเขาด้วยความประหลาดใจ “มาจริงๆด้วย... ไม่มีเรียนเหรอ?”

“มี... แต่โดดมา”

แทนไทตอบราบเรียบ มือหนายื่นแก้วชานมไข่มุกหวานน้อยเจ้าโปรดของเธอส่งให้

“กินซะ เห็นชอบกินไม่ใช่หรือไง”

เจ้าขวัญรับแก้วชานมมาถือไว้ อดรู้สึกหน่วงๆ ในใจไม่ได้กับความทุ่มเทของเขา “โดดเรียนมาแบบนี้ได้ยังไง เดี๋ยวก็โดนเช็กขาดหรอกติดเอฟหรอก... ขวัญดูแลตัวเองได้นะ ไม่ต้องมานั่งเฝ้าขนาดนี้ก็ได้”

“ไม่ได้” แทนไทสวนกลับทันควัน เสียงทุ้มกดต่ำแฝงความดุดัน ทำเอาเจ้าขวัญสะดุ้งโหยง

“ตราบใดที่เรื่องไอ้หมอเลวนั่นยังไม่จบ พี่จะไม่ปล่อยให้เธอคลาดสายตาเด็ดขาด แล้วอย่าดื้อให้มันมากนัก... นั่งกินน้ำไปเลยไป”

แม้น้ำเสียงจะดูห้วนและดิบเถื่อน ทว่าฝ่ามือใหญ่กลับดันไหล่บางให้เธอนั่งลงบนม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ แล้วตัวเขาเองก็ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ยอมรับลมร้อนและสายตาซุบซิบของคนทั้งคณะ เพียงเพื่อได้นั่งอยู่ข้างๆ เธอในยามว่าง

กระทั่งถึงเวลาอาหารกลางวัน...

โรงอาหารคณะบริหารธุรกิจที่เคยเนืองแน่นไปด้วยนักศึกษาแต่งกายสะอาดสะอ้าน บัดนี้กลับมีบรรยากาศแปลกประหลาดเกิดขึ้น เมื่อโต๊ะตัวยาวกลางโรงอาหาร ถูกจับจองโดยเด็กวิศวะหน้าโหดสามคน

แทนไท บอล และเจต นั่งล้อมรอบเจ้าขวัญที่กำลังนั่งกินข้าวผัดกุ้งอยู่เงียบๆ โดยมีแทนไทคอยแกะเปลือกกุ้งและตักพริกน้ำปลาออกจากจานให้เธออย่างใจเย็น การกระทำอันขัดกับบุคลิกอันธพาลโดยสิ้นเชิง สร้างความตื่นตะลึงให้แก่คนที่พบเห็นเป็นอย่างมาก

“ไอ้แทน... กูถามจริงเถอะ” บอลที่กำลังเคี้ยวข้าวกะเพราเอ่ยขึ้นอย่างอดรนทนไม่ไหว “มึงขนพวกกูมานั่งกินข้าวถึงตึกบริหารเนี่ย มึงไม่สงสารสายตาพวกเด็กบริหารที่มองมึงเหมือนมองสัตว์ประหลาดบ้างเหรอวะ?”

“ใครมอง? ไหนมึงชี้หน้ามันดิ๊”