บทที่ 11. ผมทำไม่ได้

‘วิศวกรเปื้อนฝุ่น’

คำตอกย้ำสถานะที่ถูกพ่นออกมาอย่างเลือดเย็น ราวกับค้อนเหล็กหนักอึ้งที่ทุบลงกลางแสกหน้า แทนไทชาวาบไปทั้งร่าง ความเจ็บปวดแล่นพล่านตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ มันไม่ใช่ความโกรธที่อยากจะพุ่งเข้าไปชกหน้าใคร แต่มันคือความรู้สึกสมเพชตัวเองที่ถูกกรีดทึ้งศักดิ์ศรีจนยับเยินไม่มีชิ้นดี

ในสายตาของพ่อแม่เจ้าขวัญ เขาไม่ใช่มนุษย์ที่มีหัวใจ ไม่ใช่เด็กผู้ชายที่คอยเอาตัวรับหมัดแทนลูกสาวของพวกเขามาตลอดหลายปี แต่เขาเป็นแค่เชื้อโรค เป็นแค่คราบสกปรกที่กำลังจะเกาะกินผ้าขาวบริสุทธิ์ของครอบครัวนี้

ผิดกับหมอพิชญ์… ที่เป็นดั่งเจ้าชายในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา ผู้ซึ่งได้รับสิทธิพิเศษให้เชยชมดอกไม้ดอกนี้ได้อย่างเปิดเผย เพียงเพราะมีป้ายคอและสถานะทางสังคมที่เชิดหน้าชูตาได้

ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามข่มความร้าวราญที่ตีตื้นขึ้นมาจนกระบอกตาผ่าวร้อน เขาเป็นอันธพาล เขาเป็นคนอารมณ์ร้อนที่พร้อมจะพังทุกอย่างที่ขวางหน้า… แต่นั่นไม่ใช่กับผู้ชายตรงหน้าที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘พ่อ’ ของผู้หญิงที่เขารักแทบตาย

“ผมไม่เคยคิดจะทำให้เจ้าขวัญเสียคนครับคุณลุง” เสียงทุ้มห้าวที่เคยดุดัน บัดนี้แหบพร่าและเต็มไปด้วยความอัดอั้น 

“ผมรู้ตัวดีว่าผมเป็นใคร… แต่ผมไม่เคยคิดร้ายกับขวัญ ทุกอย่างที่ผมทำ ผมแค่…”

“แค่พาไปเสี่ยงอันตราย? พาไปคลุกคลีกับสังคมที่หาแต่เรื่องของพวกเธออย่างนั้นเหรอ?” คุณก้องเกียรติสวนกลับทันควันอย่างไร้เยื่อใย 

“ความหวังดีของเธอ มันคนละรูปแบบกับความหวังดีที่ลุงต้องการ… อย่าให้ลุงต้องพูดอะไรที่มันรุนแรงไปกว่านี้เลยนะแทนไท ลุงขอร้องล่ะ ปล่อยลูกสาวลุงไปมีชีวิตที่ดีเถอะ ถือซะว่าเห็นแก่ความเป็นเพื่อนบ้านกันมาหลายปี”

ประโยคสุดท้ายไม่ใช่การขอร้อง แต่มันคือคำขาดที่สั่งให้เขาไสหัวไปจากชีวิตของเจ้าขวัญอย่างถาวร

คุณก้องเกียรติไม่รอฟังคำตอบรับหรือคำแก้ตัวใดๆ อีก ร่างท้วมของผู้เป็นพ่อหันหลังเดินกลับเข้าบ้านไปอย่างไม่ไยดี เสียงล็อกประตูรั้วดัง ‘แกร๊ก’ สนั่นก้องในความเงียบ ราวกับเป็นการปิดตายเส้นทางระหว่างเขากับเจ้าขวัญอย่างสมบูรณ์แบบ

แทนไทยืนนิ่งงันอยู่ท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟริมถนนที่สาดส่องลงมาสะท้อนร่างที่โดดเดี่ยวของเขา สองมือหนากำหมัดแน่นจนเล็บจิกจมลงไปในฝ่ามือ ความเจ็บปวดทางกายไม่อาจเทียบได้กับคมมีดที่กรีดเฉือนลงบนหัวใจ

‘วิศวกรเปื้อนฝุ่น’… 

คำๆ นี้ยังคงดังก้องซ้ำไปซ้ำมาในหัว

เขาแหงนหน้าขึ้นมองไปยังหน้าต่างห้องนอนชั้นสองของคฤหาสน์หลังนั้น ไฟในห้องสว่างขึ้น บ่งบอกว่าเจ้าของห้องได้กลับเข้าสู่กรงทองที่ปลอดภัยเรียบร้อยแล้ว กรงทองที่เขายืนอยู่แค่เพียงเอื้อมมือ แต่กลับไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้อง

ริมฝีปากหยักลึกแค่นยิ้มออกมาอย่างสมเพชตัวเอง น้ำตาคลอหน่วยในดวงตาคมกริบแต่เขาเลือกที่จะกะพริบไล่มันกลับลงไป

จริงอยู่ที่เขาเป็นแค่ไอ้เด็กช่างเปื้อนฝุ่น ไม่มีอนาคตที่ปูด้วยกลีบกุหลาบเหมือนไอ้หมอนั่น ไม่มีถ้อยคำหวานหูคอยประจบประแจงผู้ใหญ่ แต่สิ่งหนึ่งที่พ่อแม่ของเจ้าขวัญไม่มีวันรู้ และไอ้หมอหน้าจืดนั่นไม่มีวันเทียบได้… คือหัวใจของเขา ที่พร้อมจะแลกด้วยชีวิตเพื่อปกป้องผู้หญิงคนนี้

“ผมปล่อยเธอไปไม่ได้หรอกครับ…”

เสียงทุ้มพร่ากระซิบกับสายลมยามค่ำคืน แววตาที่เคยวูบไหวด้วยความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความหนักแน่นและดุดันยิ่งกว่าเดิม

อสูรกายหนุ่มหยิบเสื้อช็อปสีเลือดหมูขึ้นมาสวมทับร่างอีกครั้ง สวมหมวกกันน็อก ปิดบังใบหน้าที่เต็มไปด้วยความแตกร้าว ก่อนจะกระชากคันเร่งดูคาติให้แผดเสียงคำรามลั่น ซิ่งทะยานออกไปจากหน้าคฤหาสน์หลังนั้นด้วยความเร็วสูง ทิ้งไว้เพียงฝุ่นควันและความมืดมิด... พร้อมกับปณิธานในใจที่ลุกโชนยิ่งกว่าเปลวเพลิง

ต่อให้เขาจะต้องกลายเป็นตัวร้ายในสายตาคนทั้งโลก ต่อให้ต้องสู้กับพ่อแม่ของเธอ หรือต้องเหยียบย่ำเจ้าชายจอมปลอมนั่นให้จมดิน... เขาก็จะทำ

ในเมื่อโลกใบนี้กำหนดให้เขาเป็นแค่วิศวกรเปื้อนฝุ่น งั้นเขาก็จะใช้มือเปื้อนฝุ่นคู่นี้นี่แหละ... กระชากเจ้าหญิงลงมาจากหอคอย และกักขังเธอไว้ในอ้อมกอดของอสูรกายอย่างเขาเอง