บทที่ 10. วิศวะเปื้อนฝุ่น

ด้วยความตกใจและกลัวตก เจ้าขวัญหลุดปากกรี๊ดลั่น ทิ้งหนังสือลงบนตักแล้วผวาเข้ากอดรัดเอวสอบของคนตรงหน้าไว้แน่นจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับแผ่นหลังกว้าง ไม่มีช่องว่างให้อากาศลอดผ่านได้อีกต่อไป

“จับไว้แน่นๆ ถ้าไม่อยากตกรถตาย!”

เสียงห้าวตะโกนแข่งกับเสียงลมและเสียงคำรามของเครื่องยนต์ ก่อนที่มือหนาภายใต้ถุงมือขับรถจะละจากแฮนด์ข้างหนึ่ง เอื้อมมาทาบทับลงบนหลังมือเล็กที่กำลังกอดรัดเอวเขาอยู่ ออกแรงบีบกระชับเบาๆ ราวกับจะย้ำเตือนให้เธอกอดเขาให้แน่นขึ้นอีก

เจ้าขวัญนั่งตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวออกห่าง ลมหายใจร้อนผ่าวของเธอเป่ารดแผ่นหลังกว้างผ่านเนื้อผ้าสีดำ ความอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ที่ทาบทับอยู่บนมือของเธอ ทำให้ความรู้สึกหวาดกลัวและเกลียดชังที่เคยก่อตัวเป็นกำแพงหนา เริ่มเกิดรอยร้าวเล็กๆ โดยที่เธอเองก็ไม่ทันรู้ตัว 

ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ที่ดังกึกก้อง มีเพียงเจ้าขวัญเท่านั้นที่รู้ดีว่า... เสียงหัวใจของตัวเองในตอนนี้ มันเต้นดังแข่งกับเสียงดูคาติของอสูรกายไปเรียบร้อยแล้ว

เสียงคำรามกระหึ่มของเครื่องยนต์ดูคาติคันยักษ์ดังแหวกความเงียบสงบของหมู่บ้านหรูระดับวีไอพีในยามค่ำคืน แสงไฟหน้ารถสาดกระทบเข้ากับบานประตูรั้วอัลลอยด์สีทองอร่ามของคฤหาสน์หลังใหญ่ 

ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเจ้าขวัญหล่นวูบลงไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่ความมืดมิดของยามราตรี แต่เป็นร่างของผู้บังเกิดเกล้าทั้งสองที่ยืนกอดอกรออยู่หน้าประตูรั้วบ้านด้วยใบหน้าเรียบตึง

ทันทีที่ล้อรถจอดสนิท บรรยากาศรอบข้างก็ราวกับถูกแช่แข็ง เจ้าขวัญรีบปลดหมวกกันน็อกส่งคืนให้คนขับด้วยมือที่สั่นเทา เธอรีบปลดเสื้อช็อปสีเลือดหมูที่ผูกเอวเอาไว้ออกอย่างลุกลน ราวกับมันเป็นของร้อนที่กำลังจะแผดเผาเธอให้มอดไหม้เมื่ออยู่ต่อหน้าสายตาของผู้เป็นแม่

แทนไทดับเครื่องยนต์ ขาแกร่งยันพื้นไว้ข้างหนึ่งขณะรับหมวกกันน็อกและเสื้อช็อปคืนมา นัยน์ตาคมกริบกวาดมองผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยความนิ่งสงบ แม้ในใจจะรู้ดีว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะก่อตัวขึ้น

“สวัสดีครับ…”

“กลับมาแล้วเหรอเจ้าขวัญ…”

น้ำเสียงของรดาผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นแทรก ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัด รอยยิ้มบางๆ ที่เคลือบฉาบอยู่บนใบหน้าดูสุภาพทว่ากลับไปไม่ถึงดวงตา 

“แม่เป็นห่วงแทบแย่ โทรไปหาพี่พิชญ์ เขาก็บอกว่าคืนนี้เข้าเวรฝึกงานที่โรงพยาบาลดึก แม่ก็นึกว่าลูกสาวของแม่ไปเถลไถลอยู่ที่ไหน… ที่แท้ก็ซ้อนมอเตอร์ไซค์กลับมานี่เอง”

ประโยคเรียบเรื่อยนั้นแฝงไปด้วยความหมายเชือดเฉือนอย่างร้ายกาจ รดาปรายตามองแทนไทตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการประเมินค่าและเหยียดหยันอย่างแนบเนียน ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มให้ลูกสาวตัวเอง

“แม่บอกกี่ครั้งแล้วลูก ว่าเป็นผู้หญิงอย่าไปซ้อนมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ๆ แบบนี้ มันดูไม่งาม แล้วดูสิ… ควันรถ ฝุ่นควันสกปรกเปรอะเปื้อนชุดนักศึกษาไปหมดแล้ว นึกว่าไปคลุกฝุ่นคลุกทรายกับพวกเด็กแว้นที่ไหนมาซะอีก”

“แม่คะ… คือว่า…” 

เจ้าขวัญพยายามจะอ้าปากอธิบาย เสียงของเธอสั่นเครือเมื่อเห็นสายตาเย็นชาของแม่ที่มองจิกมา เธออยากจะบอกว่าแทนไทไม่ได้พาเธอไปเถลไถล เขาแค่พาไปรอทำธุระและขับมาส่งอย่างปลอดภัย แต่ทว่าคำพูดเหล่านั้นกลับจุกอยู่ที่ลำคอ เมื่อผู้เป็นแม่ก้าวฉับๆ เข้ามาคว้าข้อมือเธอแล้วออกแรงบีบแน่นจนเจ็บร้าว

“เข้าบ้านเถอะลูก ดึกมากแล้ว น้ำค้างลงแรงเดี๋ยวจะไม่สบายเอา… พรุ่งนี้หนูมีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ แม่ไม่อยากให้หนูต้องมาเสียเวลาพักผ่อนกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง”

รดาตัดบทอย่างเด็ดขาดโดยไม่เปิดโอกาสให้ลูกสาวได้แก้ตัวใดๆ เธอโอบไหล่บางของเจ้าขวัญแล้วกึ่งจูงกึ่งลากให้เดินผ่านประตูรั้วเข้าไปด้านใน

เจ้าขวัญทำได้เพียงขืนตัวเล็กน้อย แต่ไม่อาจต้านทานแรงบีบบังคับนั้นได้ หญิงสาวหันขวับกลับมามองแผ่นหลังกว้างของอสูรกายที่ยังคงนั่งคร่อมอยู่บนรถบิ๊กไบค์ นัยน์ตาคู่สวยสั่นระริกเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเป็นห่วงอย่างสุดซึ้งที่ต้องทิ้งเขาไว้เผชิญหน้ากับพ่อของเธอเพียงลำพัง 

แทนไทสบตาเธอเพียงเสี้ยววินาที แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเคือง มีเพียงความลึกซึ้งบางอย่างที่พยายามสื่อให้เธอรับรู้ว่า ‘ไม่ต้องห่วง’

ทันทีที่ร่างของสองแม่ลูกเดินลับหายเข้าไปในตัวบ้านและบานประตูไม้สักปิดสนิท รอยยิ้มจอมปลอมของการรักษามารยาทก็เลือนหายไปจากพื้นที่บริเวณนั้น เหลือเพียงความเงียบสงัดที่กดทับลงมาบนบ่าของชายหนุ่มร่างสูง

‘ก้องเกียรติ’ พ่อของเจ้าขวัญที่ยืนเงียบมาตลอด ก้าวเดินเข้ามาชิดริมรั้วเหล็กดัด แววตาที่มองผ่านเลนส์แว่นตานั้นเฉียบขาด เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยอำนาจของผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อน

“เรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อยนะ… แทนไท”

เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้น แทนไทถอนหายใจแผ่วเบา เขาตวัดขาลงจากรถ ยืนหยัดเต็มความสูงด้วยท่าทีนอบน้อมแต่ไม่ยอมจำนน เขายกมือไหว้ผู้ใหญ่ตรงหน้าด้วยความเคารพในฐานะพ่อของคนที่เขารัก

“ครับคุณลุง”

“ลุงจะไม่อ้อมค้อมนะ เพราะเห็นว่าเราก็เป็นลูกเต้าเหล่าใคร เป็นเพื่อนบ้านกันมาตั้งแต่เด็กๆ” 

คุณก้องเกียรติเริ่มต้นประโยคด้วยการยกอดีตขึ้นมาอ้าง ทว่าน้ำเสียงกลับห่างเหิน 

“แต่ตอนนี้… พวกเธอโตๆ กันหมดแล้ว ไม่ใช่เด็กๆ ที่จะวิ่งเล่นคลุกฝุ่นกันเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้วนะแทน”

แทนไทนิ่งเงียบ รับฟังทุกถ้อยคำอย่างตั้งใจ กรามแกร่งบดเข้าหากันเบาๆ เมื่อพอจะเดาออกว่าบทสนทนานี้จะจบลงที่ตรงไหน

“เจ้าขวัญเป็นลูกสาวคนเดียวของลุง ลุงกับป้าเขาเลี้ยงดูทะนุถนอมมาอย่างดี วางรากฐาน วางอนาคตทุกอย่างไว้ให้หมดแล้ว… หนูขวัญเขามีอนาคตที่สดใสรออยู่ มีสังคมที่ดี มีเส้นทางชีวิตที่ลุงเตรียมไว้ให้ก้าวเดินอย่างมั่นคง”

ดวงตาของผู้เป็นพ่อกวาดมองเสื้อยืดสีดำ รอยสักที่โผล่พ้นแขนเสื้อ และเสื้อช็อปสีเลือดหมูที่พาดอยู่บนเบาะรถ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่กรีดลึกลงไปถึงขั้วหัวใจของคนฟัง

“ลุงขอพูดตรงๆ… ลุงขอให้เราเลิกยุ่งกับลูกสาวของลุงซะที มันดูไม่ดีที่เด็กผู้หญิงตัวเปล่าๆ จะต้องมานั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์ไปไหนมาไหนกับผู้ชายที่ชอบมีเรื่องชกต่อย สังคมเขาจะมองยังไง? ลุงไม่อยากให้ลูกสาวของลุงต้องมามีข่าวเสียหาย หรือต้องมาเสียคน… เพราะวิศวกรเปื้อนฝุ่นอย่างเรา”