บทที่ 35.อยู่กับพี่นะ

เพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมืองต้อนรับการกลับมาของคนทั้งสองด้วยความเงียบสงบ แสงแดดอ่อนยามสายสาดส่องผ่านกระจกบานโตเข้ามาตกกระทบพื้นห้องที่เงียบเชียบ

ทุกย่างก้าวตั้งแต่ลานจอดรถ VIP ขึ้นลิฟต์ส่วนตัว จนกระทั่งบานประตูดิจิทัลปิดลง แทนไทไม่ยอมปล่อยให้ร่างบางห่างกายเลยแม้แต่วินาทีเดียว แขนแกร่งตระกองกอดประคองเอวคอดกิ่วไว้แน่นตลอดเวลา ราวกับเกรงว่าหากเขาเผลอเรอเพียงเสี้ยววินาที คนตัวเล็กในอ้อมแขนจะแหลกสลายหรือเลือนหายไปต่อหน้าต่อตา

ชายหนุ่มบรรจงวางร่างของเจ้าขวัญลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่กลางห้องรับแขก... โซฟาตัวเดิมที่เป็นดั่งสมรภูมิรักอันดุเดือดและร้อนแรงของคนทั้งสองเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา

ทว่าในเวลานี้ ภาพความชุลมุนยุ่งเหยิงและคราบอารมณ์เสน่หาเหล่านั้น กลับถูกปัดกวาดและทำความสะอาดจนเรียบร้อยเกลี้ยงเกลา ผ้าห่มและหมอนอิงถูกจัดวางเข้าที่อย่างเป็นระเบียบ เหลือไว้เพียงกลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ ของซีดาร์วู้ดผสมกลิ่นไอแดดประจำตัวของเจ้าของห้อง

ความสะอาดตาของห้อง กลับยิ่งขับเน้นให้ความเปรอะเปื้อนในจิตใจของเจ้าขวัญฉายชัดขึ้นมา หญิงสาวนั่งห่อไหล่สั่นสะท้านภายใต้เสื้อช็อปสีเลือดหมูตัวใหญ่ของแทนไท สองมือเล็กกำชายเสื้อแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาซบลงกับอกแกร่งแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างกักเก็บไว้ไม่อยู่ เสียงสะอื้นฮักไห้จนตัวโยนดังก้องไปทั่วทั้งห้องโถงกว้าง

ภาพเหตุการณ์ระทึกขวัญที่ถูกหมอพิชญ์ดึงรั้งและกระชากเสื้อผ้า คราบน้ำตาและความหวาดผวาจากเงื้อมมือของเจ้าชายที่พ่อแม่ประเคนให้ ผสมปนเปกับสายตาเกลียดชังและคำต่อว่าอันแสนชาชินของผู้บังเกิดเกล้าที่ตวาดประจานเธอว่า ‘เด็กใจแตก’ และ ‘ทำตัวไร้ค่า’ มันวนเวียนตอกย้ำในหัวสมองของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนบีบรัดหัวใจให้แหลกสลายลงเป็นชิ้นๆ

แทนไททรุดตัวลงนั่งข้างๆ รวบร่างบางเข้ามาแนบชิดอก วงแขนทรงพลังโอบกอดเธอไว้แน่นประหนึ่งจะใช้ร่างกายของเขาเป็นเกราะป้องกันทุกความเจ็บปวดบนโลกใบนี้ ปลายนิ้วหนาเรียวยาวลูบไล้แผ่นหลังบางแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลมจังหวะหายใจที่ติดขัด ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปลูบเรือนผม นุ่มสลวยอย่างอ่อนโยนที่สุด

นัยน์ตาคมกริบที่เคยดุดันและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตยามประจันหน้ากับศัตรู บัดนี้กลับฉายแววรักใคร่ ห่วงใย และร้าวราญกับหยาดน้ำตาของคนในอ้อมกอดจนหมดสิ้น

“ฮึก... ฮือ... พี่แทน... ขวัญ... ขวัญกลัว...” เจ้าขวัญสะอื้นพูดยังไม่เป็นคำ ร่างกายยังคงสั่นเกร็งด้วยความขวัญผวา

“ไม่ต้องกลัวแล้วขวัญ... ปลอดภัยแล้ว”

แทนไทกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มห้าวที่อบอุ่นและนุ่มนวล เขาโน้มใบหน้าลงมากดจูบแผ่วเบาที่ขมับและหน้าผากมนซ้ำๆ ประทับความรู้สึกอบอุ่นเพื่อชะล้างความทรงจำอันเลวร้าย

“ไม่มีใครทำร้ายเธอได้อีกแล้ว ที่นี่มีแค่พี่... แค่เราสองคนเท่านั้น”

ชายหนุ่มประคองกรอบหน้าหวานขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดหยาดน้ำตาที่ไหลซึมออกจากเต้าตาคู่สวยให้อย่างอ่อนโยน นัยน์ตาสีเข้มสบประสานเข้ากับดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยคราบน้ำตาของเธอด้วยความหนักแน่น

“อยู่กับพี่นะขวัญ... อยู่กับพี่ที่นี่”

ถ้อยคำสั้นๆ ทว่าเต็มไปด้วยความหมายและสิทธิ์ครอบครอง ทำเอาเจ้าขวัญถึงกับชะงักกึก นัยน์ตากลมโตฉ่ำปรือเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความสับสนและหวาดหวั่นที่ตีตื้นขึ้นมาในอก จิตสำนึกและกรอบศีลธรรมที่ถูกพร่ำสอนมาตลอดชีวิตกำลังโต้เถียงกันอย่างหนักภายในหัวสมองที่หมุนเคว้ง

“ต... แต่พ่อกับแม่...” เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยพร่า หลุบสายตาลงต่ำไม่กล้าสบตาเขา

“ขวัญจะอยู่ได้ยังไงคะ... ขวัญหนีออกจากบ้านมาแบบนี้ ขวัญ... ขวัญกลายเป็นเด็กใจแตกอย่างที่พ่อพูดจริงๆ แล้วใช่ไหมคะฮึก...”

หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลร่วงลงมากระทบหลังมือหนาของแทนไทอีกระลอก ความอับอาย ความรู้สึกผิดต่อครอบครัว และความกลัวต่อสายตาของสังคมโถมทับจนเธอแทบหายใจไม่ออกเพราะถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก

การหนีตามผู้ชายมานอนค้างอ้างแรมที่คอนโดของเขา การปล่อยตัวปล่อยใจให้เขากลืนกินทั้งตัวและหัวใจเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา มันทำให้เธอมองตัวเองเป็นเด็กสาวแปดเปื้อนที่ไร้ค่า รอยแผลจากคำพูดของคุณก้องเกียรติที่ตวาดประจานเธอหน้าบ้านยังคงบาดลึกในใจจนเป็นแผล

“พ่อกับแม่ต้องเกลียดขวัญไปแล้วแน่ๆ... คนอื่นคงมองขวัญเป็นผู้หญิงไร้ความคิด เป็นเด็กใจแตกที่ปล่อยตัวให้ผู้ชาย...”

เจ้าขวัญสะอื้นไห้คำโต ยกสองมือขึ้นปิดหน้าตัวเองด้วยความหมดหวัง

“ขวัญทำลายชื่อเสียงของครอบครัว... ขวัญทำตัวไร้ค่าจริงๆ ใช่ไหมคะพี่แทน...”

“ใครบอกว่าเธอไร้ค่า! ไม่จริงเลยนะขวัญ...”

น้ำเสียงทุ้มของแทนไทดังขึ้นตัดบทด้วยความหนักแน่น แม้คำพูดจะฟังดูดุดันแต่สัมผัสที่เขารวบมือเล็กทั้งสองข้างของเธอออกจากใบหน้ากลับอ่อนโยนจนหัวใจของคนฟังกระตุกวูบ นัยน์ตาคมกริบสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างไม่ยอมให้หลบเลี่ยง

“อย่าพูดคำว่าไร้ค่าให้พี่ได้ยินอีกเจ้าขวัญ...” แทนไทเค้นเสียงต่ำ แววตาฉายความเจ็บปวดที่ไม่แพ้กัน

“เธอรู้ไหมว่าเธอมีค่าที่สุดสำหรับพี่... มีค่ามากกว่าชีวิตของพี่ด้วยซ้ำ ใครจะมองเธอยังไงพี่ไม่สนใจ พ่อแม่เธอจะโกธรจะเกลียดพี่แค่ไหนพี่ไม่สน แต่เธอไม่ใช่เด็กใจแตก และเธอไม่ได้ไร้ค่าอย่างที่ใครหน้าไหนมันประจานทั้งนั้น!”

“แต่ขวัญหนีตามพี่มา...”

“เธอไม่ได้หนีตามพี่มา แต่พี่เป็นคนลากเธอมาจากขุมนรกนั่นต่างหาก!” แทนไทเอ่ยสวนขึ้นทันควัน

“ถ้าการที่พี่พายัยเด็กขี้แยคนหนึ่งออกมาจากผู้ชายเลวๆ ที่จ้องจะทำร้ายเธอ ออกมาจากบ้านที่ไม่เคยรับฟังความจริงอะไรเลย แล้วถูกเรียกว่าการหนีตามกัน... พี่ก็จะเป็นคนรับบาปและคำครหานั้นไว้คนเดียวทั้งหมด!”

ชายหนุ่มถอนหายใจยาว พรูลมหายใจร้อนระอุออกมาลึกๆ ก่อนจะยอมคลายแรงกุมที่ข้อมือเล็ก เปลี่ยนเป็นประสานนิ้วมือหนาเข้ากับนิ้วเรียวบางของเธอเอาไว้แน่น แนบชิดจนไร้ช่องว่าง

“พี่รู้...”

แทนไทเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เบาลง นัยน์ตาฉายแววตัดพ้อและถอดถอนในโชคชะตาของตัวเอง

“ว่าพี่มันก็แค่เด็กช่างเปื้อนฝุ่น เป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีพ่อแม่คอยสั่งสอน ไม่มีคำว่า ‘หมอ’ นำหน้าชื่อ ไม่มีหน้าตาทางสังคมไปเชิดหน้าชูตาให้พ่อแม่เธอภาคภูมิใจได้เหมือนไอ้หมอนั่น...”

เจ้าขวัญมองใบหน้าคมคายของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลตรงมุมปาก แผลที่เกิดขึ้นเพราะเขาออกรับแทนและปกป้องเธอ นัยน์ตาคมกริบที่เคยดุดันเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับฉายแววอ้อนวอนและถ่อมตนอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

“พี่มันอาจจะเป็นอันธพาล เป็นปีศาจร้ายในสายตาของคนอื่น...” แทนไทเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มของเธอ ลมหายใจร้อนรินรดแก้มเนียน

“แต่พี่ขอแค่อย่างเดียวได้ไหมเจ้าขวัญ...”

“...”

“เชื่อใจพี่สักครั้งได้ไหม...”

น้ำเสียงทุ้มห้าวพร่าสั่นเล็กน้อยด้วยความรู้สึกอัดอั้น

“ให้โอกาสผู้ชายเปื้อนฝุ่นคนนี้... ได้ดูแลและปกป้องเธอสักครั้ง พี่สัญญาด้วยชีวิตของพี่ ว่าพี่จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้าย หรือทำให้เธอต้องเสียน้ำตาแบบนี้อีกแล้ว”

คำอ้อนวอนอันแสนจริงใจและหนักแน่นของอสูรกายหนุ่ม ราวกับน้ำทิพย์ชโลมลงบนหัวใจที่แหลกสลายของเจ้าขวัญ ความกลัวและความสับสนที่เคยบีบรัดอกค่อยๆ มลายหายไป เหลือไว้เพียงความอบอุ่นและมั่นคงอันมหาศาลจากผู้ชายตรงหน้า ผู้ชายที่พร้อมจะรับทุกคำด่าทอและแปดเปื้อนแทนเธอทุกอย่าง โดยไม่เคยหวังสิ่งตอบแทน

“คบกับพี่นะ...”