KABANATA 5

Mabilis kaming naglakad ni Anthony patungo sa parking lot kung saan nakaparada ang sasakyan niya. Ramdam ko pa rin ang mabilis na tibok ng puso ko at ang panginginig ng aking mga kamay habang hawak-hawak ko ang braso niya. 

Nang makapasok kami sa loob ng sasakyan at marinig ang marahang ugong ng makina, doon lang ako nakahinga nang malalim. Napa-sandal ako sa upuan at ipinikit ang aking mga mata.

"Salamat, Anthony. Pasensya ka na talaga sa abala," mahinang sabi ko habang inaayos ang nagusot kong blazer. 

"Kailangan ko lang talagang gawin 'yon para lubayan na ako ng Montigalore na 'yon. Napakakulit at napaka-arogante, akala mo kung sinong pwedeng mag-utos—"

"Siya ba?"

Napatigil ako sa pagsasalita nang marinig ang seryoso at malamig na boses ni Anthony. 

Nilingon ko siya. Nakahawak lang ang dalawa niyang kamay sa manibela, hindi pa rin pinapaandar ang kotse, at diretso lang ang tingin sa kalsada.

"Anong... anong siya ba?" takang tanong ko, pilit na nagpapanggap na walang alam.

Isang mabigat na singhal ang pakawalang binitawan ni Anthony bago niya ako dinaluhong ng tingin. Seryoso ang kaniyang mga mata—ang tinging ginagamit niya sa korte kapag alam niyang nagsisinungaling ang testigo sa harap niya.

"Siya ba ang ama ng anak mo, Vanessa?" Para akong nabuhusan ng napakalamig na tubig sa narinig ko. 

Nanigas ang buong katawan ko, napanganga ako ngunit walang salitang lumabas sa aking mga labi. Ang lalamunan ko ay biglang natuyo na parang disyerto.

"A-Anthony, anong pinagsasabi mo—"

"Huwag mo akong daanin sa ganiyang reaksyon, Van. Abogado ako, kriminal ang hinaharap ko araw-araw, kaya alam ko kung kailan may itinatago ang isang tao," putol niya sa sasabihin ko. 

Bahagyang lumambot ang ekspresyon ng mukha niya pero naroon pa rin ang bigat ng kaniyang boses. 

"Nakita ko kung paano ka tumingin sa kaniya. Nakita ko ang takot sa mga mata mo na hindi lang basta takot sa isang  ex-batchmate, stalker or what. Takot 'yon ng isang ina na may gustong protektahan."

Naramdaman ko ang mabilis na pamumuo ng luha sa aking mga mata. Pilit kong iniwas ang tingin ko sa kaniya, ngunit ang unang patak ng luha ay mabilis na gumuhit sa aking pisngi. Ang pader na pitong taon kong itinayo para itago ang katotohanan ay tila gumuho sa isang saglit sa harap ng kaibigan ko.

"Oo..." nanghihinang bulong ko habang nakatitig sa aking mga kandungan. "Siya... si Raiven Simon ang ama ni Liam."

Narinig ko ang malalim na buntong-hininga ni Anthony, kasunod ng bahagyang paghampas niya sa manibela, hindi dahil sa galit sa akin, kundi dahil sa bigat ng sitwasyon. 

"Sabi ko na e.. Ang bilyonaryong real estate mogul na 'yon ang ama ni Liam… Kaya pala takot na takot ka.”

"Paano akong hindi matatakot, Anthony?" sa wakas ay bumuhos na ang emosyon ko, humarap ako sa kaniya habang tuloy-tuloy ang pag-iyak. "Iniwan niya ako noon! Pagkatapos ng gabing may mangyari sa amin, umalis siya nang walang paalam papuntang ibang bansa! Nalaman kong buntis ako noong wala na siya. Pitong taon ko itong itinaguyod mag-isa kasama si Bea. At ngayon, babalik siya na parang walang nangyari? Na parang pwede lang niyang ituloy ang 'naudlot' sa amin dahil lang mayaman at makapangyarihan na siya?"

Huminto ako para lumunok at ayusin ang boses ko. 

"Makapangyarihan ang mga Montigalore, Anthony. Alam mo kung paano gumalaw ang mga tulad nila. Kapag nalaman niyang may anak siya, gagamitin niya ang lahat ng pera, koneksyon, at impluwensya niya para agawin sa akin si Liam. Hinding-hindi ko kakayanin 'yon. Mamatay ako kapag kinuha sa akin ang anak ko."

Hinayaan ako ni Anthony na umiyak nang ilang sandali bago niya inabot ang isang pirasong tissue sa akin. Hinintay niyang medyo kumalma ako bago muling nagsalita nang may seryosong tono.

"Naiintindihan ko ang takot mo, Van. At nandito ako para protektahan kayo, alam mo 'yan," panimula ni Anthony, ang boses niya ay bumalik sa pagiging kalmado at rasyonal na abogado. 

"Pero kailangan nating maging praktikal dito. Hanggang kailan mo balak itago si Liam kay Montigalore?"

Napatitig ako sa kaniya, pinatutuyo ang mga luha. "Habangbuhay kung kailangan."

Umiling si Anthony. 

"Hindi ganoon kadali 'yan, Van. At alam mo 'yan bilang abogado rin. Lumalaki ang bata. Pumasok na siya sa eskwelahan. Si Raiven Simon ay nandito na sa Pilipinas at mukhang hindi aalis dahil sa mga proyekto ng kumpanya niya. Maliit lang ang mundo natin sa legal at corporate world. Isang pagkakataon lang... isang maling krus ng landas sa mall, sa park, o sa labas ng opisina, at makita niya ang mukha ni Liam... tapos na ang laro."

"Kaya nga nagpanggap tayong engaged, 'di ba? Para lumayo siya," giit ko.

"Gumana 'yon kanina dahil nagulat siya," seryosong sagot ni Anthony. 

"Pero si Montigalore 'yon. Sa tingin mo ba maniniwala 'yon nang ganoon kadali nang walang ginagawang imbestigasyon? Kung ako sa kaniya, ipapa-background check ko ang lalaking biglang umakbay sa babaeng hinahanap ko pagkatapos ng pitong taon."

Kinabahan ako sa sinabi ni Anthony. Tama siya. Masyadong matalino at mapusok si Raiven para sumuko sa isang salita lang.

"Anong... anong dapat kong gawin, Anthony?" tanong ko, bakas ang kawalan ng pag-asa.

Tumingin sa akin nang diretso si Anthony at hinawakan ang aking balikat. 

"Sa ngayon, panindigan natin ang pagpapanggap natin. Mas magiging maingat ako, at tutulungan kita sa pagbabantay kay Liam. Pero tandaan mo 'to, Van... kailangan nating maghanda para sa pinakamalalang sitwasyon. Dahil kapag ang katotohanan ang mismong humarap kay Raiven Simon Montigalore, hindi na sapat ang pekeng fiancé para harangan siya." 

At sa sinabing yun ni Anthony ay tuluyan na akong bumigay, humagugol lang ako ng humagugol dahil natatakot akong dumating ang araw na kukunin ni Raiven sakin ang anak ko.