KABANATA 3

“Mommy! You’re home!”

Sinalubong ako ng isang mahigpit na yakap sa aking binti pagkabukas na pagkabukas ko ng pinto ng aming apartment. Awtomatikong napawi ang lahat ng pagod, inis, at bigat sa aking dibdib nang makita ko ang maningning na mga mata ng aking anak.

Si Liam. Ang nag-iisa kong kayamanan.

“Hi, baby,” nakangiting saad ko sabay luhod para mapantayan ko siya. Hinawakan ko ang kaniyang matambok na pisngi at hinalikan siya sa noo.

“Did you behave well with Tita Bea?”

“Opo! We ate ice cream, and I finished my math homework already!” pagmamalaki niya habang itinuturo ang kaniyang maliit na lamesa sa sala kung saan nakalatag ang kaniyang mga libro.

Napaangat ang tingin ko at nakita ko si Bea na kakalabas lang mula sa kusina, may hawak na baso ng juice at nakangiti sa amin.

“Sinasabi ko sa iyo, Van, ang taba ng utak ng anak mo. Grade 2 pa lang pero ang advanced mag-isip. Suplado nga lang kapag tinuturuan ko, parang laging may sariling mundo.”

Natawa ako nang mahina pero may kung anong kumurot sa puso ko sa huling sinabi ni Bea. Suplado. May sariling mundo.

Bawat taon na lumilipas, mas lalong nagiging pamilyar ang mga ikinikilos ni Liam. Mula sa hugis ng kaniyang panga, sa pagkunot ng kaniyang noo kapag seryoso, hanggang sa paraan ng pagtitig niya—lahat ay carbon copy ng kaniyang ama. Ng lalaking hinarap ko kanina lang sa tapat ng law firm.

“Thank you, Bea. Pasensya ka na talaga at naistorbo kita,” sabi ko habang tumatayo at inilalapag ang aking bag sa sofa.

“Sus, maliit na bagay. Alam mo namang paborito ko ang pamangkin ko,” sagot niya sabay baling kay Liam. “Liam, baby, go to your room muna at magpalit ng pambahay, okay? May pag-uusapan lang kami ni Mommy.”

“Okay, Tita Bea,” masunuring sagot ng bata. Bago pumasok sa silid ay lumingon pa ito sa akin. “Mommy, we baked cookies earlier. Eat with us later, huh?”

“Of course, baby. Susunod si Mommy.”

Nang tuluyang sumara ang pinto ng silid ni Liam, agad na nawala ang ngiti sa mukha ni Bea. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang kamay ko. Kilalang-kilalan ako ng best friend ko; alam niyang may hindi magandang nangyari sa hitsura ko pa lang.

“Anong nangyari sa meeting mo sa MGD? Bakit parang nakakita ka ng multo?” seryosong tanong ni Bea.

Huminga ako nang malalim, pakiramdam ko ay maiiyak ako sa halo-halong emosyon na pinipigil ko buong hapon. “Hindi lang basta multo, Bea... Bumalik na siya.”

Nanlaki ang mga mata ni Bea. “Anong ibig mong sabihin? Si... si Raiven Simon Montigalore?”

Tumango ako habang nanginginig ang aking mga labi. “Siya ang CEO ng Montigalore Global Developments. Siya mismo ang pumasok sa conference room kanina para ayusin ang kaso ni Mrs. Paras. At hindi lang ’yon, Bea... hinintay niya ako sa labas ng firm pagkatapos ng trabaho.”

“Ano?! Anong ginawa niya sa iyo? Nalaman ba niya? May hinala ba siya tungkol kay Liam?” sunod-sunod na tanong ni Bea na bakas ang labis na pag-aalala.

Sa loob ng pitong taon, si Bea ang saksi sa lahat ng hirap ko, kaya alam niya kung gaano kapanganib kung malalaman ng isang Montigalore ang tungkol sa bata.

“Hindi. Wala siyang alam,” pagpapakalma ko sa kaniya, bagaman pati ang sarili ko ay pilit kong kinukumbinsi.

“Niyakap niya ako... humingi siya ng tawad kung bakit siya umalis pitong taon ang nakalipas nang walang paalam. Sinabi ko sa kaniya na kalimutan na ang lahat at magpanggap na magkaaway na lang kami tulad ng dati.”

Huminga nang malalim si Bea at sumandal sa gilid ng mesa. “Van, kilala natin si Raiven noong college. Desperado at arogante ang isang ’yon pagdating sa mga gusto niya. Kung hinanap ka niya ngayon at nagmakaawa siya, sa tingin mo ba titigil siya sa isang ’no’ mo lang? Paano kung malaman niya ang tungkol kay Liam?”

Napatuyot ang lalamunan ko sa tanong ni Bea. Iyon din ang matinding kinatatakutan ko.

“Mayaman si Raiven, makapangyarihan ang pamilya Montigalore sa real estate,” pagpapatuloy ni Bea. “Kapag nalaman niyang may anak siya, baka gamitin niya ang pera at impluwensya niya para agawin sa iyo si Liam.”

“Hinding-hindi ko hahayaang mangyari ’yon!” mariin kong sabi, ramdam ko ang pag-akyat ng takot at pangamba ko bilang isang ina. “Kahit itaya ko ang lisensya ko bilang abogado, hindi ko ibibigay si Liam sa kaniya. Magpapakalayo-layo kami kung kailangan. Kaya kailangan kong mag-ingat, Bea. Walang pwedeng makaalam.”

“Shh, kumalma ka. Nandito ako, hindi kita pababayaan,” yakap sa aking ni Bea para pakalmahin ako.

Ilang minuto pa kaming nag-usap bago nagpasya si Bea na umuwi dahil may maagang meeting pa siya kinabukasan. Hinatid ko siya sa pinto at nagpasalamat muli.

Nang makapasok ako sa silid ni Liam, nakita ko siyang mahimbing nang natutulog habang nakayakap sa kaniyang paboritong asul na unan.

Umupo ako sa gilid ng kaniyang kama at marahang hinaplos ang kaniyang malambot na buhok.

Sa tuwing nakikita ko ang mukha niya, naaalala ko ang gabing iyon pitong taon na ang nakalipas—isang gabi ng pagkakamali na nagbunga ng aking pinakamalaking kaligayahan.

Patawarin mo si Mommy, Liam, kung ipinagkakait ko sa iyo ang tatay mo. Pero ginagawa ko lang ito para protektahan ka sa mundong pwedeng kumuha sa iyo sa akin, sa loob-loob ko habang dahan-dahang hinahalikan ang kaniyang noo.

Bumalik ako sa sala para ilagay sa refrigerator ang mga cookies na ginawa nila ni Bea.

Habang ginagawa ko iyon, biglang gumaralgal at umilaw ang cellphone ko sa ibabaw ng mesa.

Kunot-noo ko itong kinuha. Isang hindi kilalang numero ang nag-text sa akin.

> From: +63 917 XXX XXXX**

> I know you hate me, Vanessa. At alam kong galit ka pa rin sa pag-alis ko noon. But please, give me a chance to explain. Hihintayin kita bukas ng gabi sa restaurant malapit sa firm niyo pagkatapos ng trabaho mo. I won't stop until you show up.>

Napatitig ako sa screen. Kahit walang pangalan, alam kong kay Raiven Simon galing iyon.

Napasandal ako sa counter ng kusina, mahigpit na hinawakan ang telepono habang bumubuhos muli ang kaba sa dibdib ko.

Hindi siya titigil. At hangga't nandito siya sa paligid ko, mas lumalaki ang tsansa na makita niya si Liam.