KABANATA 4

Alasiyete ng gabi. Mag-isa akong pumasok sa loob ng mamahaling restaurant na sinabi ni Raiven Simon sa text. Pilit kong pinapakalma ang sarili ko habang naglalakad. 

Gusto ko siyang harapin ngayon para tapusin na ang lahat ng ito gamit ang sarili kong mga salita.

Agad kong nakita si Raiven Simon sa dulo ng isang VIP table. Naka-de kuwatro siya habang may hawak na baso ng alak, mukhang kalmado at pormal, pero bakas ang awtoridad sa bawat galaw.

Huminga ako nang malalim bago umupo sa tapat niya. 

“Narito na ako, Raiven. Sabihin mo na ang gusto mong sabihin dahil marami pa akong gagawin.”

Tumingin siya sa akin, may pamilyar na nakakalokong ngisi sa kaniyang mga labi. 

“You’re late, Ms. Calma. Pero okay lang, worth it naman ang paghihintay kung ikaw ang kaharap ko.”

“Kung nanggagalaiti ka lang para asarin ako tulad noong college, aalis na ako—” 

akma akong tatayo pero pinigilan niya ako gamit ang kaniyang baritonong boses.

“Maupo ka, Vanessa. I’m just making a conversation,” seryoso pero arogante niyang sabi habang sumasandal sa upuan at pinaiikot ang alak sa baso. 

.“Masyado kang seryoso ngayon. Alam mo, pitong taon akong nawala, pero sa tuwing naaalala ko ang gabing ’yon bago ako umalis... hindi ko mapigilang maisip na sayang.”

Kumunot ang noo ko. “Anong sayang?”

“Sayang ang panahong pinalipas natin,” diretsong sabi niya, ang boses niya ay puno ng kumpiyansa at yabang, malayo sa isang taong nagsisisi. 

“We had chemistry, Vanessa. You can't deny it. Kaya bakit hindi natin ituloy ngayon? Pwede naman nating ituloy ang naudlot at naiwan natin noon, ’di ba? Mas mayaman ako ngayon, mas makapangyarihan. Nabibigay ko na ang lahat ng gusto mo.”

Natawa ako nang mapait sa kaniyang kayabangan. Napakakapal talaga ng mukha! Akala ba niya ay mabibili niya ako sa pera niya? Akala ba niya ay ganoon lang kadali ang lahat pagkatapos niya akong iwanan?

“Nasisiraan ka na ba ng bait, Raiven? Pagkatapos ng pitong taon, babalik ka at sasabihin mo ’yan na parang walang nangyari? Isang malaking pagkakamali ang gabing ’yon!” asik ko sa kaniya sa mababang boses.

“Pagkakamali? Pero sumabay ka sa akin noon, ’di ba?” nakangising hamon niya.

Gigil na gigil ako. 

Sasagutin ko pa sana siya nang biglang bumukas ang pinto ng restaurant. Awtomatikong napalingon ang paningin ko roon at halos lumuwa ang mga mata ko nang makita ko si Anthony na kakapasok lang, mukhang naghahanap ng mauupuan para mag-dinner din.

Diyos ko, hindi pwedeng makita kami ni Raiven!

Mabilis akong tumayo mula sa pagkakahaupo, na ikinagulat ni Raiven Simon.

“Aalis na ako. Sinusundo na ako ng fiancé ko,” mabilis kong sabi kay Raiven bago pa man siya makasagot.

Hindi ko na hiningi ang reaksyon niya. Mabilis akong naglakad patungo sa direksyon ni Anthony habang abot-abot ang kaba sa dibdib ko. Nang makalapit ako, agad kong hinila ang kamay ni Anthony, dahilan para magulat siya.

“V-van? Anong ginagawa mo rito?” takang tanong ni Anthony.

“Sumakay ka na lang sa sasabihin ko, please. Huwag kang maingay,” mabilis at pabulong kong utos sa kaniya habang hihilahin ko na sana siya palabas ng pinto.

Ngunit huli na.

“Vanessa, sandali.”

Narinig ko ang mabibigat na hakbang ni Raiven Simon mula sa likod namin. Pagka-lingon ko, nakatayo na siya sa harap namin ni Anthony. Madilim ang kaniyang mukha at nakapako ang tingin niya sa kamay kong nakahawak pa rin sa braso ng kaibigan ko.

Tiningnan ni Raiven si Anthony mula ulo hanggang paa nang may halong pangmamaliit at pagiging arogante.

“So, ito ba ang sinasabi mong fiancé mo?”

Bumaling si Raiven kay Anthony, malamig at mapanghamon ang tinig. “Ikaw ba talaga ang fiancé niya?”

Bago pa man makasagot si Anthony, pasimple kong inaabot ang kaniyang tagiliran at bahagyang kinurot ito nang mabilis—isang hudyat na kailangan ko ang saklolo niya ngayon.

Naramdaman ko ang bahagyang pagkabigla ni Anthony sa kurot ko, pero bilang isang matalinong abogado, agad niyang nakuha ang sitwasyon. Inayos niya ang kaniyang tindig at sinalubong ang matalim na tingin ng bilyonaryo.

“Oo. Ako nga,” matapang at seryosong sagot ni Anthony sabay akbay sa akin palapit sa kaniyang katawan.

Pasimple kong ibinaba ang aking kaliwang kamay at ikinubli iyon sa likod ng beywang ni Anthony. Wala akong suot na kahit anong singsing, at alam kong matalas ang mata ni Raiven. Kung tititigan niya ang mga daliri ko, siguradong mabubuko ang kasinungalingan namin sa isang saglit lang.

Nakita ko ang mabilis na pag-igting ng panga ni Raiven Simon sa narinig. Nabura ang kaniyang aroganteng ngisi, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang bahagyang awang at gulat sa kaniyang mga mata.