تسجيل الدخول"Patawarin mo ako, Vanessa... Sising-sisi ako kung bakit ngayon lang ako nagpakita," humihikbing patuloy ni Mama. "Sorry kasi... kasi hindi na ako nagparamdam sayo." saad pa niya. Huminga ako ng malalim para humugot ng lakas ng loob. "Hindi naman ako galit mommy, diba... diba ginawa mo lang naman na umalis para makalimutan mo na ang nangyari kay Daddy? para magpagaling..." saad ko."Pero... ang pinagtataka ko lang ay kung bakit halos 5 years kang walang paramdam." dagdag ko pa."Dahil nalaman ko na buntis ka... buwan buwan akong nagpapadala sayo hindi ba? halos isang taon kang tumigil sa pag aaral, kaya nagalit ako... hanggang sa malaman kong nagkaanak ka..." sunod sunod niyang saad, habang ako ay patuloy lang sa pag lunok."Nang malaman ko yun... mas pinili ko na lang ns putulin ang communication natin. Dahil... dahil akala ko titigil ka na talaga sa pag aaral at mag fo-focus sa pagbuo ng sarili mong pamilya" saad pa ni mommy. "Paano niyo nalaman?" tanong ko."Nakita kita... nakit
Mabilis naming nilisan ang resort pagkatapos ng tanghalian. Buong biyahe pabalik ng Pampanga ay tahimik lang ako, nakatitig sa bintana habang pinapanood ang nagbabagong tanawin mula sa mga puno ng probinsya patungo sa mga pamilyar na kalsada. Si Liam ay mahimbing na natutulog sa kanyang car seat katabi si Ate Jesa, habang si Raiven naman ay seryosong nagmamaneho, paminsan-minsang pinipiga ang kamay ko para ipaalalang hindi ako nag-iisa. "Don't worry too much, Van," malambing na saad ni Raiven nang mapansin ang lalim ng iniisip ko. "I'm right here. Kung anuman ang kailangan niya, pag-uusapan natin." Ngumiti lang ako nang pilit. Ayoko pa sanang bumalik pero siya lang talaga ang nagpumilit dahil baka importante raw sng sasabihin ng mommy ko. Well, hindi lang naman tampo meron ako sakaniya. Guilty rin ako kasi nag lihim ako sakaniya, ang ipinagtatampo ko lang ay pitong taon kaming nagkalayo, sa pitong taon na yun dalawang taon lang kami may communication, the rest wala na. And now?
Hindi agad ako nakakibi, pero tinatagan ko ang boses ko."Mom..." "Oh God! Van! Ilang taon tayong hindi nagka usap" dinig ko ang mahinang pag hikbi niya sa kabilang linya. bakit siya biglang nagparamdam? after all this years?"Saan niyo po nakuha ang number ko?""Ahh... g-galing ako sa firm niyo, binigay ng isa sa mga kaibigan mo sa firm, Dave ang pangalan." sagot niya at halos bumaon na ang ngipin ko sa labi ko."N-nasa pampanga ka?" tanong ko."Oo anak... at may kasama ako.""Sino?""Kapatid mo..." Halos mabuwal ako dahil sa sinabi ni niya. I am her only child, and now she's telling me na may kapatid ako?"Kailangan namin ang tulong mo...""Mom? anong sinasabi mong kapatid?" "Tsaka ko na ipapaliwanag, pero sa ngayon kailangan kita makausap ng personal dahil hindi ko alam kung paano ipapaliwanag sayo ang problema namin." saad pa nito kaya napakuyom ako. "Pero... wala ako sa pampanga---""Alam ko, saan kayo? pupuntahan namin kayo. Gusto ko rin makita ang apo ko" halos matigilan
Nagising ako bago pa man sumikat ang araw. Ang buong silid ng aming beachfront villa ay nababalot pa sa tinatawag nilang blue hour—yung saktong transition kung saan ang gabi ay dahan-dahang nagpaparaya sa paparating na liwanag. Sobrang lamig ng hangin. Humahampas ito sa mukha ko, nanggagaling sa bahagyang nakabukas na sliding glass door na patungo sa beachfront terrace. Doon mo maririnig nang malinaw ang banayad at tila humuhunising alon ng dagat. Awtomatiko kong kinapa ang kabilang bahagi ng kama. Lamig lang ng mamahaling linen ang sumalubong sa palad ko. Bakante na ang pwesto ni Raiven. "Nasaan na naman kaya ang lalakeng ’yun?" bulong ko sa sarili ko habang kinukuskos ang mga mata ko. Umupo ako sa gilid ng kama at doon ko napansin ang kakaibang setup sa ibabaw ng nightstand. May nakapatong na isang malinis at makapal na puting sobre, at sa tabi nito ay isang maliit na velvet box. Parang biglang nag-skipping a beat ang puso ko. Bahagyang nanginginig ang mga kamay ko habang i
Maaga akong nagising. Sobrang gaan ng pakiramdam ko dahil wala akong iniisip na kaso na ngayon, Masaya ako dahil alam kong magiging masaya na sila Clara at Carrie. At ngayon naman ay ngayon ang alisnamin papuntang beach resort.Bumangon ako dahan-dahan, making sure na hindi magigising si Raiven. Pero sa isang iglap, naramdaman ko ang malalakas na braso niya na humila sa akin pabalik."And where do you think you're going??" paos niyang tanong, habang nakapikit pa rin. His morning voice is always something I look forward to—deep, raspy, and intimate.Natawa ako nang mahina habang inaayos ang buhok niya. "Magluluto lang ako ng breakfast. Tsaka baka gising na ang anak mo. Alam nating dalawa na kapag nalaman ni Liam na magbe-beach tayo, baka hindi na siya makatulog sa excitement.""Hmm, i think he's already excited now" ngisi ni Raiven kaya kusang tumaas ang kilay ko."Wag mo sabihing...""Yep! nagising siya kaninang madaling araw, and ayaw niyang matulog ulit so i told him na mag bebeach
Pag labas namin sa court room ay sinalubong kami ng ingay ng mga reporter. "Atty. Calma! May komento po ba kayo sa mga ebidensyang lumabas laban kay Mr. Valeriano?" "Sino po ang naglbas ng ibidensya habang nasa loob kayo?""Plinano niyo bang isiwalat sa buong bansa ang baho ni Mr. Valeriano habang nasa hearing kayo?"Hindi ko sila pinansin. Dire-diretso lang ang lakad ko, ang kamay ko ay nakahawak nang mahigpit sa braso ni Raiven.Si Clara at Carrie ay nakatayo sa gilid, nakita ko silang nakangiti nang totoo. Hindi na ito ang ngiti na pilit, kundi ang ngiti ng mga taong alam na sa wakas ay malaya na sila."Atty. Vanessa," lumapit si Clara at niyakap ako nang mahigpit. Si Carrie naman ay lumapit at nag-abot ng isang simpleng bouquet ng sunflower."Para po sa inyo, Ate Van," sabi ni Carrie, ang mga mata niya ay kumikinang sa saya. "Salamat po dahil hindi niyo kami binitiwan.""You deserve this, Carrie. You deserve to be happy," sagot ko habang hinahaplos ang buhok niya.Si Raiven ay na
"Umalis na tayo, Liam."Hindi ko na hinintay ang sagot nina Raiven at Anthony. Binitawan ko ang aking table napkin, tumayo ako nang tuwid, at marahas kong hinawakan ang maliit na kamay ng anak ko. Ang buong katawan ko ay nanginginig sa nag-aalab na galit at frustration. Ginamit na naman niya si Lia
Naging napakabilis ng mga araw at tuluyan na ngang sumapit ang araw ng Sabado.The private school’s indoor gymnasium was packed with parents and students wearing their respective team colors. Puno ng tawanan, ingay ng mga masasayang naglalaro na mga bata, at cheerleaders ang buong paligid, but for
The rest of the afternoon was spent staring at the MGD files on my desk. Nakalatag ang mga corporate documents ng kumpanya ni Raiven, pero wala doon ang atensyon ko. My mind was completely replaying Atty. Sebastian’s words. Legally tied to you, Vanessa. I felt cornered, pero bago pa man mag-init na
Hindi pa man lumilipas ang isang oras matapos ang nangyari sa boardroom, Anthony and I decided to face the managing partner immediately. We couldn’t afford to wait. Habang naglalakad kami patungo sa dulo ng hallway kung nasaan ang executive office ni Atty. Sebastian Reyes, I kept adjusting my blaze







