PROLOGUE

Vanessa Calma’s point of view.

“Cheers para sa mga susunod na abogado at lider ng bayan!”

Umalingawngaw ang hiyawan, kalantog ng mga baso, at ang malakas na tugtog sa loob ng sikat na bar kung saan idinaraos ang graduation party ng departamento namin. Lahat masaya. Lahat nakangiti. Malaya na kami sa wakas mula sa apat na taong puyat at pagod sa kolehiyo.

Maliban sa akin.

Naka-upo ako sa dulo ng mahabang sofa, marahang pinaiikot ang alak sa baso ko habang nakatitig sa lalaking sentro ng atensyon sa gitna.

Raiven Simon Montigalore

Napakalakas ng tawa niya habang nakikipag-apir sa mga kaklase namin. Gwapo, matalino, paborito ng mga propesor. Pero sa likod ng perpektong mukhang iyan, may nakatagong demonyo. Siya ang dahilan kung bakit imbes na maging pinakamasayang araw ng buhay ko ang graduation, ay naging pinakamalungkot ito.

Hindi ko makakalimutan ang ginawa niya noong nakaraang taon. Pinagkalat niya sa buong campus na may nangyayari sa amin, na kami na raw—isang napakalaking kasinungalingan! Dahil sa tsismis na binuo niya, iniwan ako ni Mark, ang ex-boyfriend ko mula sa kabilang department. Hindi man lang niya ako binigyan ng pagkakataon na magpaliwanag. Gumuho ang dalawang taong relasyon namin dahil lang sa mapanirang bibig ni Raiven.

Mula noon, isinumpa ko ang pangalan niya. Si Raiven Montigalore ang mortal kong kaaway.

“O, Vanessa, bakit mag-isa ka rito sa sulok? Baka naman iniisip mo pa rin ang ex mong mabilis maniwala sa tsismis?”

Napaangat ang tingin ko. Nakatayo na si Raiven sa harap ko, may nakakalokong ngisi sa labi at hawak ang kanyang baso. Ang lakas ng loob niyang asarin ako sa mismong gabi ng graduation namin!

Naramdaman ko ang mabilis na pag-akyat ng init ng alak at galit sa dibdib ko. “Umalis ka sa harap ko, Raiven. Huwag mong sirain ang gabi ko.”

“Nagsasabi lang naman ako ng totoo, Atty. Calma,” pabulong niyang sabi, sapat lang para marinig ko sa kabila ng maingay na musika. “Masyado kang seryoso. Mag-celebrate ka naman. O baka naman… gusto mong ako ang magpasaya sa’yo?”

Kapal ng mukha.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Pabagsak kong ibinaba ang baso ko sa lamesa, tumayo ako, at walang lingon-likod na nag-walk out. Rinig ko pa ang panunukso ng mga kaklase namin sa likod, pero wala akong pakialam. Gusto ko lang makahinga. Gusto ko lang lumayo sa presensya niya.

Mabilis akong naglakad patungo sa dulo ng hallway, malapit sa comfort room kung saan mas tahimik at madilim ang ilaw. Huminto ako at humawak sa pader, pilit na pinapakalma ang mabilis na tibok ng puso ko. Ramdam ko ang tama ng alak, pero mas matindi ang tama ng galit ko.

“Vanessa, sandali.”

Namilog ang mga mata ko nang marinig ko ang pamilyar na boses na iyon mula sa likod ko. Haharap pa lang sana ako para sigawan siya nang bigla niyang iharang ang dalawa niyang kamay sa magkabilang gilid ko, ikinukulong ako sa pader.

Nacorner niya ako. Ang bango ng pabango niya na may halong amoy ng mamahaling alak ay agad na sumakop sa sistema ko.

“Anong ba, Raiven?! Umalis ka nga!” Pilit ko siyang itinutulak sa dibdib, pero parang pader ang katawan niya sa tigas.

“Makinig ka muna, please,” seryoso ang boses niya, wala na ang nakakalokong ngisi kanina. Tinitigan niya ako nang diretso sa mga mata. “I’m sorry, okay? I’m really sorry sa nagawa ko noong nakaraang taon. Alam kong gago ako para gawin ’yon. Alam kong nasaktan kita.”

Natawa ako nang mapait, ramdam ko ang pamumuo ng luha sa mga mata ko dahil sa halo-halong emosyon. “Sorry? Isang simpleng sorry lang ba ang tingin mo sa sinira mo, Raiven? Sinira mo ang relasyon namin ni Mark! Ginawa mo akong katatawanan sa school! Tapos ngayon, isang sorry lang?”

“Dahil nagseselos ako!” medyo malakas na sabi niya, na ikinatigil ko. Bahagyang lumambot ang ekspresyon ng kanyang mga mata, pero naroon pa rin ang pamilyar na tindi.

"At sa tingin mo maniniwala ako sa sinasabi mo?! alam ko na alam mo sa sarili mo na kaya mo ginawa ‘yon para mas inisin ako! para patunayan mo na wala akong laban sayo!” Sigaw ko sakaniya, wala na akong pakialam kung may makarinig man samin.

“Hindi totoo yan, nagawa ko yun kasi sobrang nagseselos ako, Vanessa…”

Bago pa man ako makapagsalita ulit, bigla niyang iniyuko ang kanyang ulo at mabilis na nilapat ang kanyang labi sa akin.

Nanlaki ang mga mata ko. Pilit ko siyang itinutulak, pero mas lalo niyang diniinan ang paghalik sa mga labi ko—marahan sa umpisa, hanggang sa naging mapusok. Ang init ng kanyang katawan, ang lasa ng alak sa kanyang labi… nahihilo ako. Alam ko ang ginagawa ko, alam kong si Raiven ito, ang lalaking kinasusuklaman ko. Pero bakit imbes na itulak siya, ay unti-unting nanghina ang mga kamay ko sa dibdib niya? Bakit tila sumasabay na ang mga labi ko sa bawat galaw ng sa kanya?

Nang dahan-dahan siyang humiwalay, kapwa kami naghahabol ng hininga. Ang mga mata niya ay madilim, puno ng pagnanasa at ng isang bagay na hindi ko mawari. Nagkatitigan lang kami sa ilalim ng malamlam na ilaw ng hallway. Walang nagsasalita. Ang galit ay biglang napalitan ng isang mapanganib na atraksyon.

Hinawakan niya ang kamay ko. Hindi marahas, kundi mahigpit at tila natatakot na bitawan ako.

Hinila niya ako patungo sa isang pinto sa dulo ng hallway—isang VIP room na nakalaan para sa mga espesyal na bisita. At ako, na parang na-hipnotismo ng alak at ng titig niya, ay sumunod lang nang walang reklamo.

Nang sumara ang pinto ng tahimik na silid, doon na tuluyang nawala ang lahat ng natitirang katinuan namin.

Binalot ng katahimikan ang silid, tanging ang mabibigat naming hininga ang naririnig. Hindi na kami nag-aksaya ng salita. Muling sumakop ang mga labi ni Raiven sa akin, mas nagmamadali, mas mapusok. Isinandal niya ako sa saradong pinto bago dahan-dahang dinadala ang aking katawan patungo sa malambot at malawak na kama.

Nang bumagsak kami sa kutson, ramdam ko ang bigat at init ng kanyang katawan sa ibabaw ko. Ang mga kamay niya ay nagsimula nang gumapang—mula sa aking baywang, paitaas sa aking likod upang hanapin ang zipper ng aking suot na cocktail dress. Sa bawat haplos ng malamig niyang palad sa aking mainit na balat, parang may kuryenteng gumuguhit sa buo kong katawan.

"Raiven..." Umungol ako nang mahina nang mag-umpisa niyang iwanan ng maiinit na halik ang aking panga pababa sa aking leeg.

Alam ng utak ko na mali ito. Si Raiven ito—ang lalaking sumira sa akin. Pero ang katawan ko ay may ibang sinasabi. Ang alak sa aking sistema ay tila naging gasolina na nagpaalab sa matagal nang nakatagong tensyon sa pagitan naming dalawa.

Mabilis niyang hinubad ang kanyang polo, inilalantad ang matipuno niyang dibdib. Sa ilalim ng malamlam na ilaw ng silid, nagkatitigan kami. Walang saplot ang aming itaas na bahagi, at ang pagdait ng aming mga balat ay nagdulot ng kakaibang panginginig sa akin. Marahan niyang hinubad ang natitira naming saplot hanggang sa tuluyan kaming maging hubad sa harap ng isa't isa.

Hinawakan niya ang aking mukha gamit ang dalawa niyang kamay, binalot muli ang aking labi ng isang mapag-angking halik habang ang kanyang tuhod ay dahan-dahang pumuwesto sa pagitan ng aking mga hita.

Nang mag-umpisa siyang pumasok sa akin, napakapit ako nang mahigpit sa kanyang malalapad na balikat. Napaarko ang aking likod sa biglang tindi ng sensasyon. Masakit, pero kasabay niyon ang isang nag-aalab na sarap na unti-unting pumapawi sa lahat ng galit ko.

Nagsimula siyang gumalaw—marahan sa umpisa, tila tinitiyak kung kaya ko ang bawat lalim ng kanyang pagpasok. Ngunit habang tumatagal, ang bawat tulak niya ay nagiging mas mabilis, mas mariin, at mas mapusok. Ang tunog ng aming balat na nagkakatamaan at ang mabibilis naming paghinga ay pumuno sa silid.

"Vanessa... ah..." Hinaing niya, binabanggit ang pangalan ko na tila ba matagal na niya itong gustong gawin.

Nawawalan na ako ng katinuan. Ang bawat haplos niya sa aking balakang, ang bawat pagdiin ng kanyang katawan sa akin ay nagdadala sa akin sa isang rurok na hindi ko pa kailanman narating.

Napakapit ako sa kanyang buhok, hinahila siya palapit sa akin, sumasabay sa bawat ritmo ng kanyang paggalaw. Sa sandaling iyon, nakalimutan ko kung sino kami. Nakalimutan kong magkaaway kami. Ang natira na lang ay ang init at ang ligaya na hatid ng bawat sandali.

Habang papalapit kami sa sukdulan, mas lalong naging marahas at mabilis ang kanyang pag ulos. Sabay naming narating ang rurok ng ligaya, isang matinding pagsabog ng sensasyon na nag-iwan sa aming kapwa naghahabol ng hininga at basang-basa ng pawis.

Humiga siya sa tabi ko, ngunit hindi niya ako binitiwan. Inilapit niya ako sa kanyang dibdib, habang ang kanyang kamay ay marahang hinahaplos ang aking buhok.

At sa gitna ng katahimikan, habang abot-abot pa rin ang kaba ng aking dibdib at unti-unting bumabalik ang bigat ng alak at pagod sa aking katawan, naramdaman ko ang marahan niyang paghalik sa aking noo. Kasabay niyon ang isang mahinang bulong na tila nagmula sa kaibuturan ng kanyang puso.

“Matagal na kitang gusto, Vanessa… sobra. Ikaw lang.”

Para iyong isang mahinang bulong sa hangin. Narinig ko, malinaw kong narinig. Pero sa tindi ng pagod, emosyon, at ng alak na tuluyang sumakop sa aking sistema, hindi ko na nagawang sumagot o mag-isip kung totoo ba iyon.

Unti-unting nawalan ng lakas ang aking mga bisig, at bago pa man tuluyang magliwanag ang aking isip, ay tuluyan na akong binalot ng kadiliman at mahimbing na nakatulog sa piling ng aking kaaway.